pętlowe leki moczopędne

Pętlowe leki moczopędne to klasa leków działających poprzez hamowanie reabsorpcji sodu, potasu i chloru w grubym ramieniu pętli Henlego w nerkach. Należą do nich furosemid, torasemid, bumetanid oraz kwas etakrynowy. Charakteryzują się silnym i szybkim działaniem diuretycznym, znacznie zwiększając wydalanie wody i elektrolitów z organizmu.

Główne wskazania do stosowania pętlowych leków moczopędnych obejmują ostrą i przewlekłą niewydolność serca, obrzęki pochodzenia wątrobowego i nerkowego, przełom nadciśnieniowy oraz hiperkalcemię. Ich działanie rozpoczyna się już po kilkunastu minutach od podania dożylnego i utrzymuje się przez kilka godzin, co czyni je niezastąpionymi w stanach nagłych.

Najczęstsze działania niepożądane związane z terapią pętlowymi diuretykami to zaburzenia elektrolitowe (hipokaliemia, hiponatremia, hipomagnezemia), odwodnienie, hipotonia ortostatyczna, hiperurikemia, hiperglikemia oraz ototoksyczność. Długotrwałe stosowanie wymaga regularnej kontroli parametrów nerkowych oraz stężenia elektrolitów w surowicy krwi.

Mechanizm oporności na pętlowe leki moczopędne może wynikać z hipoalbuminemii, zmniejszonego przepływu nerkowego, aktywacji układu renina-angiotensyna-aldosteron czy przerostu komórek kanalika dystalnego. W przypadku oporności stosuje się zwiększanie dawki, terapię sekwencyjną lub łączenie z innymi grupami diuretyków, np. tiazydowymi.

Powiązane wpisy

  1. 13.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl