stężenie miedzi w surowicy
Stężenie miedzi w surowicy to kluczowy parametr laboratoryjny oceniający gospodarkę tego niezbędnego mikroelementu w organizmie. Prawidłowe wartości miedzi w surowicy u dorosłych mieszczą się zazwyczaj w zakresie 70-140 μg/dl (11-22 μmol/l). U noworodków i małych dzieci poziomy te są fizjologicznie niższe, by stopniowo wzrastać do wartości typowych dla dorosłych.
Podwyższone stężenie miedzi w surowicy (hiperkupremia) może występować w wielu stanach chorobowych, m.in. w chorobie Wilsona, przewlekłych stanach zapalnych, chorobach nowotworowych, zakażeniach, w ciąży, a także przy stosowaniu doustnej antykoncepcji. Szczególnie diagnostyczne znaczenie ma ocena stężenia miedzi w połączeniu z oznaczeniem ceruloplazminy i dobowym wydalaniem miedzi z moczem.
Obniżone stężenie miedzi (hipokupremia) może wskazywać na niedożywienie, zespoły upośledzonego wchłaniania (np. choroba trzewna), przewlekłe biegunki, enteropatię wysiękową czy zespół nerczycowy. Niedobór miedzi prowadzi do zaburzeń hematologicznych (niedokrwistość), neurologicznych oraz zmian w tkance łącznej. W przypadkach niejednoznacznych zaleca się również ocenę miedzi w bioptacie wątroby.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Lek Zinkorot zawiera 25 mg Zn²⁺ w postaci cynku orotonianu dwuwodnego i może wywoływać działania niepożądane, głównie ze strony przewodu pokarmowego, które występują bardzo rzadko (u mniej niż 1 na 10 000 pacjentów). Do najczęstszych objawów należą bóle brzucha, nudności, niestrawność oraz biegunka, szczególnie na początku terapii i przy przyjmowaniu leku na pusty żołądek. Objawy te mają charakter odwracalny i ustępują po przerwaniu leczenia. Zaleca się przyjmowanie preparatu podczas posiłków w celu zmniejszenia dolegliwości żołądkowo-jelitowych. W przypadku utrzymujących się objawów należy rozważyć przerwanie terapii.
białko transportujące, biegunka, ból brzucha, cynku orotonian dwuwodny, dolegliwość przewodu pokarmowego, dolegliwość żołądkowo-jelitowa, dyskomfort przewodu pokarmowego, dyskomfort w nadbrzuszu, dyspepsja, działanie niepożądane, interakcja farmakodynamiczna, luźny stolec, niedobór miedzi, niestrawność, nudność, podrażnienie błony śluzowej, profil bezpieczeństwa, stężenie miedzi w surowicy, uczucie pełności, wzdęcie, zaburzenie metaboliczne, zwiększona częstotliwość wypróżnień -
Leksykon substancji czynnych
Miedzi siarczan (Cu₂SO₄) jest składnikiem preparatów do podaży pozajelitowej, takich jak Pediaven NN1, w którym zawartość miedzi siarczanu pięciowodnego wynosi 0,23 mg/250 ml (57,5 µg miedzi elementarnej), co odpowiada 0,92 mg/1000 ml (230 µg miedzi elementarnej). Przedawkowanie tego związku może prowadzić do poważnych zaburzeń metabolicznych i fizjologicznych, obejmujących układ pokarmowy, wątrobę, nerki oraz układ nerwowy. Objawy kliniczne przedawkowania to m.in. przeciążenie płynami (obrzęki, niewydolność serca), zaburzenia równowagi wodno-elektrolitowej (hiper- lub hiponatremia, hiperkaliemia, hiperkalcemia), hiperosmolarność z ryzykiem śpiączki, hiperglikemia, hiperazotemia oraz dysfunkcje nerek i układu nerwowego. W przypadku przedawkowania brak jest specyficznego antidotum, dlatego leczenie opiera się na monitorowaniu i wspomaganiu funkcji układów oddechowego, nerkowego i sercowo-naczyniowego oraz korekcji zaburzeń biochemicznych zgodnie z aktualną wiedzą medyczną.
ALT, AST, bilirubina, ciśnienie tętnicze, dializa, EKG, funkcja wątroby, gazometria, GFR, hiperazotemia, hiperglikemia, hiperkalcemia, hiperkaliemia, hipernatremia, hiperosmolarność, hiponatremia, insulinoterapia, kreatynina, metabolizm węglowodanów, mocznik, niewydolność serca zastoinowa, parametr biochemiczny, parametr nerkowy, pierwiastek śladowy, podaż pozajelitowa, reakcja ogólnoustrojowa, równowaga elektrolitowa, równowaga kwasowo-zasadowa, równowaga wodno-elektrolitowa, siarczan miedzi, siarczan miedzi pięciowodny, śpiączka hiperosmolarna, stężenie miedzi w surowicy, układ pokarmowy, zaburzenie metaboliczne, zaburzenie oddychania
