Właściwości farmakokinetyczne leku Wamlox

Wamlox to złożony produkt leczniczy zawierający dwie substancje czynne: amlodypinę i walsartan, dostępny w dawkach 5 mg + 320 mg oraz 10 mg + 320 mg w postaci tabletek powlekanych. Charakterystyka farmakokinetyczna tego produktu obejmuje procesy wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu i eliminacji obu składników aktywnych.¹

Charakterystyka ogólna produktu złożonego

Farmakokinetyka liniowa jest istotną cechą zarówno amlodypiny, jak i walsartanu, co oznacza, że stężenie leku w osoczu wzrasta proporcjonalnie do podanej dawki.²

Po doustnym podaniu produktu Wamlox, maksymalne stężenie substancji czynnych w osoczu osiągane jest w różnym czasie: walsartan osiąga szczyt stężenia po około 3 godzinach, natomiast amlodypina po 6-8 godzinach. Co istotne, biodostępność obu składników w produkcie złożonym jest porównywalna z biodostępnością tych substancji podawanych w oddzielnych tabletkach – zarówno pod względem szybkości, jak i zakresu wchłaniania.³

Farmakokinetyka amlodypiny

Wchłanianie amlodypiny

Po podaniu doustnym dawek terapeutycznych samej amlodypiny, stężenie maksymalne w osoczu jest osiągane po okresie 6-12 godzin. Całkowita biodostępność amlodypiny mieści się w zakresie 64-80%. Warto podkreślić, że spożywanie posiłków nie wpływa na biodostępność tego składnika, co stanowi istotną zaletę terapeutyczną.⁴

Dystrybucja amlodypiny

Objętość dystrybucji amlodypiny wynosi około 21 l/kg, co wskazuje na rozległe przenikanie leku do tkanek. Badania in vitro wykazały, że znacząca część amlodypiny (około 97,5%) krążącej w krwiobiegu wiąże się z białkami osocza.⁵

Metabolizm amlodypiny

Amlodypina podlega intensywnemu metabolizmowi wątrobowemu – około 90% substancji jest przekształcane w wątrobie do metabolitów, które nie wykazują aktywności farmakologicznej.⁶

Eliminacja amlodypiny

Proces eliminacji amlodypiny z osocza przebiega dwufazowo, z końcowym okresem półtrwania w fazie eliminacji wynoszącym od 30 do 50 godzin. Stan stacjonarny stężenia w osoczu jest osiągany po regularnym podawaniu przez 7-8 dni. Z organizmu wydala się 10% amlodypiny w formie niezmienionej oraz 60% w postaci metabolitów, przy czym główną drogą eliminacji jest wydalanie z moczem.⁷

Farmakokinetyka walsartanu

Wchłanianie walsartanu

Po podaniu doustnym samego walsartanu, maksymalne stężenie w osoczu jest osiągane po 2-4 godzinach. Średnia bezwzględna biodostępność wynosi 23%. Pokarm wpływa na farmakokinetykę walsartanu, zmniejszając pole powierzchni pod krzywą stężenia (AUC) o około 40% oraz maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) o około 50%. Jednak po upływie około 8 godzin od podania, stężenie walsartanu w osoczu jest zbliżone zarówno u pacjentów po posiłku, jak i na czczo. Co istotne, chociaż pokarm zmniejsza AUC, nie towarzyszy temu klinicznie znaczące osłabienie efektu terapeutycznego, dlatego walsartan może być przyjmowany niezależnie od posiłków.⁸

Dystrybucja walsartanu

Objętość dystrybucji walsartanu w stanie stacjonarnym po podaniu dożylnym wynosi około 17 litrów, co sugeruje, że lek nie przenika w znacznym stopniu do tkanek. Walsartan charakteryzuje się wysokim stopniem wiązania z białkami osocza (94-97%), przede wszystkim z albuminami surowicy.⁹

Metabolizm walsartanu

Walsartan nie podlega intensywnym przekształceniom metabolicznym – jedynie około 20% dawki jest wydalane w postaci metabolitów. W osoczu zidentyfikowano hydroksymetabolit, występujący jednak w niewielkich stężeniach (poniżej 10% AUC walsartanu) i niewykazujący aktywności farmakologicznej.¹⁰

Eliminacja walsartanu

Walsartan charakteryzuje się wielowykładniczą kinetyką rozpadu z okresem półtrwania w fazie dystrybucji (t1/2α) krótszym niż 1 godzina oraz okresem półtrwania w fazie eliminacji (t1/2ß) wynoszącym około 9 godzin. Główną drogą eliminacji jest wydalanie z kałem (około 83% dawki), natomiast z moczem wydala się około 13% dawki. Walsartan jest wydalany przeważnie w postaci niezmienionej. Po podaniu dożylnym, klirens osoczowy walsartanu wynosi około 2 l/h, a klirens nerkowy – 0,62 l/h, co stanowi około 30% klirensu całkowitego. Okres półtrwania walsartanu wynosi 6 godzin.¹¹

Farmakokinetyka w szczególnych grupach pacjentów

Dzieci i młodzież

Brak jest danych farmakokinetycznych dotyczących stosowania produktu Wamlox w populacji pediatrycznej (pacjenci poniżej 18 lat).¹²

Pacjenci w podeszłym wieku

U pacjentów w podeszłym wieku (65 lat i powyżej) obserwuje się pewne zmiany w farmakokinetyce składników produktu Wamlox:

• Amlodypina – czas do osiągnięcia maksymalnego stężenia w osoczu jest podobny u młodszych i starszych pacjentów, jednak klirens amlodypiny u osób starszych wykazuje tendencję do zmniejszania się, co prowadzi do zwiększenia pola pod krzywą (AUC) i wydłużenia okresu półtrwania w fazie eliminacji.¹³
• Walsartan – średnie ogólnoustrojowe AUC dla walsartanu jest większe o 70% u pacjentów w podeszłym wieku w porównaniu z młodszymi pacjentami. Z tego względu, podczas zwiększania dawki u osób starszych zaleca się zachowanie szczególnej ostrożności.¹⁴

Zaburzenia czynności nerek

Funkcjonowanie nerek ma zróżnicowany wpływ na farmakokinetykę składników produktu Wamlox:

• Amlodypina – zaburzenia czynności nerek nie wpływają w istotny sposób na farmakokinetykę tego składnika.¹⁵
• Walsartan – zgodnie z przewidywaniami dla substancji, której klirens nerkowy stanowi jedynie 30% całkowitego klirensu osoczowego, nie wykazano istotnej korelacji pomiędzy czynnością nerek a ogólnoustrojową ekspozycją na walsartan.¹⁶

Zaburzenia czynności wątroby

Dysfunkcja wątroby ma znaczący wpływ na farmakokinetykę obu składników produktu Wamlox:

• Amlodypina – dostępne dane kliniczne dotyczące stosowania amlodypiny u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby są ograniczone. U tych pacjentów obserwuje się zmniejszenie klirensu amlodypiny, prowadzące do wzrostu AUC o około 40-60%.¹⁷
• Walsartan – u pacjentów z łagodną do umiarkowanej przewlekłą chorobą wątroby, całkowita ekspozycja na walsartan (mierzona wartością AUC) jest średnio dwukrotnie większa niż u zdrowych ochotników, dobranych pod względem wieku, płci i masy ciała.¹⁸

Ze względu na istotne zmiany farmakokinetyczne, produkt leczniczy Wamlox jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby, marskością żółciową lub cholestazą. Ponadto nie zaleca się jego stosowania u pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności wątroby bez cholestazy.¹⁹