Właściwości farmakokinetyczne
Wamlox 5 mg + 160 mg

Właściwości farmakokinetyczne leku Wamlox

Produkt leczniczy Wamlox, zawierający połączenie amlodypiny i walsartanu, charakteryzuje się farmakokinetyką liniową, co oznacza, że wzrost stężenia substancji czynnych w osoczu jest proporcjonalny do zwiększenia podanej dawki. Po doustnym podaniu produktu maksymalne stężenie walsartanu w osoczu osiągane jest po około 3 godzinach, natomiast amlodypiny po 6-8 godzinach. Szybkość i zakres wchłaniania produktu złożonego odpowiadają biodostępności obu substancji podawanych w postaci oddzielnych tabletek.¹

Farmakokinetyka amlodypiny

Wchłanianie

Po zastosowaniu dawek terapeutycznych samej amlodypiny, maksymalne stężenie substancji w osoczu osiągane jest w ciągu 6-12 godzin od podania. Całkowita biodostępność amlodypiny mieści się w zakresie od 64% do 80%. Co istotne z klinicznego punktu widzenia, spożywanie posiłków nie wpływa na biodostępność tej substancji czynnej.²

Dystrybucja

Objętość dystrybucji amlodypiny wynosi około 21 l/kg, co świadczy o znacznym rozprzestrzenianiu się leku w organizmie. Badania in vitro wykazały wysoki stopień wiązania amlodypiny z białkami osocza – około 97,5% substancji czynnej znajduje się w formie związanej.³

Metabolizm

Amlodypina podlega intensywnemu metabolizmowi wątrobowemu – około 90% substancji jest przekształcane w wątrobie do metabolitów, które nie wykazują aktywności farmakologicznej.⁴

Eliminacja

Proces eliminacji amlodypiny z osocza przebiega w dwóch fazach, z końcowym okresem półtrwania wynoszącym od 30 do 50 godzin. Stały poziom leku w osoczu (stan stacjonarny) zostaje osiągnięty po 7-8 dniach regularnego podawania. Z moczem wydalane jest 10% niezmienionej amlodypiny oraz 60% jej metabolitów.⁵

Farmakokinetyka walsartanu

Wchłanianie

Po podaniu doustnym walsartanu w monoterapii, maksymalne stężenie w osoczu występuje po 2-4 godzinach. Średnia bezwzględna biodostępność substancji wynosi 23%. Przyjmowanie walsartanu z pokarmem zmniejsza pole powierzchni pod krzywą stężenia w czasie (AUC) o około 40% oraz maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) o około 50%. Jednakże po około 8 godzinach od podania stężenie walsartanu w osoczu jest zbliżone zarówno u pacjentów przyjmujących lek na czczo, jak i po posiłku. Zmniejszenie AUC nie wiąże się z klinicznie istotnym osłabieniem efektu terapeutycznego, dlatego walsartan może być stosowany niezależnie od posiłków.⁶

Dystrybucja

Objętość dystrybucji walsartanu w stanie stacjonarnym po podaniu dożylnym wynosi około 17 litrów, co sugeruje, że substancja czynna nie przenika w znaczącym stopniu do tkanek. Walsartan wykazuje wysoki stopień wiązania z białkami osocza (94-97%), głównie z albuminami surowicy.⁷

Metabolizm

Walsartan nie podlega intensywnym przekształceniom metabolicznym – tylko około 20% podanej dawki jest wydalane w formie metabolitów. W osoczu zidentyfikowano hydroksymetabolit występujący w małych stężeniach (poniżej 10% AUC walsartanu). Metabolit ten nie wykazuje aktywności farmakologicznej.⁸

Eliminacja

Walsartan charakteryzuje się wielowykładniczą kinetyką rozpadu z czasem półtrwania w fazie alfa (t1/2α) krótszym niż 1 godzina oraz w fazie beta (t1/2ß) wynoszącym około 9 godzin. Główną drogą eliminacji walsartanu jest wydalanie z kałem (około 83% dawki) oraz z moczem (około 13% dawki), przeważnie w postaci niezmienionej. Po podaniu dożylnym klirens osoczowy walsartanu wynosi około 2 l/h, a klirens nerkowy – 0,62 l/h, co stanowi około 30% klirensu całkowitego. Okres półtrwania walsartanu wynosi 6 godzin.⁹

Farmakokinetyka w szczególnych grupach pacjentów

Dzieci i młodzież

Dla pacjentów w wieku poniżej 18 lat brak jest danych farmakokinetycznych dotyczących stosowania produktu Wamlox.¹⁰

Pacjenci w podeszłym wieku

U pacjentów w wieku 65 lat i powyżej obserwuje się podobny jak u osób młodszych czas do osiągnięcia maksymalnego stężenia amlodypiny w osoczu. Jednakże u osób starszych klirens amlodypiny ma tendencję do zmniejszania się, co prowadzi do zwiększenia pola pod krzywą (AUC) oraz wydłużenia okresu półtrwania w fazie eliminacji. W przypadku walsartanu, średnie ogólnoustrojowe AUC jest większe o 70% u pacjentów w podeszłym wieku w porównaniu z młodymi osobami. Z tego powodu zalecana jest ostrożność przy zwiększaniu dawki leku w tej grupie wiekowej.¹¹

Zaburzenia czynności nerek

Zaburzenia czynności nerek nie mają istotnego wpływu na farmakokinetykę amlodypiny. Jest to zgodne z charakterystyką walsartanu, którego klirens nerkowy stanowi tylko 30% całkowitego klirensu osoczowego – nie zaobserwowano korelacji pomiędzy czynnością nerek a całkowitym wpływem walsartanu na organizm.¹²

Zaburzenia czynności wątroby

Dane kliniczne dotyczące stosowania amlodypiny u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby są ograniczone. W tej grupie pacjentów klirens amlodypiny jest zmniejszony, co powoduje zwiększenie AUC o około 40-60%. U pacjentów z łagodną do umiarkowanej przewlekłą chorobą wątroby, całkowity wpływ walsartanu na organizm (mierzony wartością AUC) jest przeciętnie dwukrotnie większy niż u zdrowych ochotników dobranych pod względem wieku, płci i masy ciała. Z tego względu należy zachować szczególną ostrożność podczas stosowania produktu Wamlox u pacjentów z chorobami wątroby.¹³