Właściwości farmakokinetyczne
Klabion UNO 500 mg

Właściwości farmakokinetyczne leku Klabion UNO

Klabion UNO zawiera klarytromycynę w formie tabletki powlekanej o przedłużonym uwalnianiu (500 mg). Poniżej przedstawiono szczegółowy opis właściwości farmakokinetycznych tego preparatu, z uwzględnieniem wszystkich istotnych parametrów i procesów.¹

Wchłanianie i biodostępność

Kinetyka wchłaniania klarytromycyny z tabletek o przedłużonym uwalnianiu była badana u dorosłych i porównywana z tabletkami o natychmiastowym uwalnianiu w dawkach 250 i 500 mg. Badania wykazały, że stopień wchłaniania jest porównywalny przy identycznych całkowitych dawkach dobowych. Bezwzględna biodostępność klarytromycyny po podaniu doustnym wynosi około 50%.²

W badaniach wielokrotnego podawania leku nie stwierdzono istotnej lub nieprzewidywalnej kumulacji leku, a przebieg metabolizmu pozostawał niezmieniony u wszystkich badanych gatunków. Ze względu na porównywalny stopień wchłaniania, wyniki badań in vitro i in vivo można odnosić do postaci o przedłużonym uwalnianiu.³

Dystrybucja w organizmie

Wiązanie z białkami osocza

Badania in vitro wykazały, że średni stopień wiązania klarytromycyny z białkami osocza człowieka wynosi około 70% w zakresie stężeń terapeutycznych (0,45-4,5 µg/ml). Warto zauważyć, że przy wyższych stężeniach leku (45,0 µg/ml) stopień wiązania zmniejsza się do 41%, co sugeruje możliwość wysycenia miejsc wiązania. Zjawisko to występuje jednak wyłącznie przy stężeniach znacznie przekraczających stężenia lecznicze.⁴

Penetracja do tkanek

Klarytromycyna charakteryzuje się dużą zdolnością przenikania do tkanek. Stężenie leku w tkankach (z wyjątkiem ośrodkowego układu nerwowego) jest kilkukrotnie wyższe niż w krwiobiegu. Najwyższe stężenia klarytromycyny stwierdzono w tkance wątroby i płuc, gdzie stosunek stężenia w tkance do stężenia w osoczu wynosił od 10 do 20, co wskazuje na doskonałą penetrację leku do tych narządów.⁵

Stężenia osoczowe po podaniu

Farmakokinetyka klarytromycyny wykazuje nieliniowy charakter. U pacjentów otrzymujących lek po posiłku w dawce 500 mg na dobę (w postaci o przedłużonym uwalnianiu), maksymalne stężenie w osoczu w stanie stacjonarnym dla klarytromycyny i jej aktywnego metabolitu 14-hydroksyklarytromycyny wynosiło odpowiednio 1,3 µg/ml i 0,48 µg/ml. Po zwiększeniu dawki do 1000 mg na dobę, te wartości wzrosły do 2,4 µg/ml dla klarytromycyny i 0,67 µg/ml dla 14-hydroksyklarytromycyny.⁶

Metabolizm klarytromycyny

Klarytromycyna podlega procesom biotransformacji w wątrobie przy udziale enzymów cytochromu P450. W wyniku metabolizmu powstają trzy główne metabolity:⁷

• N-desmetylo-klarytromycyna – powstaje w wyniku N-demetylacji
• Dekladynozylo-klarytromycyna – powstaje w wyniku odłączenia reszty kladynozylowej
• 14-hydroksyklarytromycyna – najważniejszy metabolit, zachowujący aktywność przeciwbakteryjną

Okres półtrwania eliminacji substancji macierzystej (klarytromycyny) wynosi około 5,3 godziny, natomiast dla aktywnego metabolitu 14-hydroksyklarytromycyny wynosi około 7,7 godziny. Warto zauważyć, że okresy półtrwania zarówno samej klarytromycyny, jak i jej hydroksylowanego metabolitu, wykazują tendencję do wydłużania się przy stosowaniu większych dawek leku.⁸

Eliminacja klarytromycyny

Klarytromycyna jest eliminowana z organizmu dwoma głównymi drogami:⁹

1. Wydalanie nerkowe – około 40% podanej dawki klarytromycyny jest wydalane z moczem, zarówno w postaci niezmienionej, jak i w formie metabolitów
2. Wydalanie z kałem – około 30% dawki jest wydalane z kałem, co wskazuje na istotną rolę układu wątrobowo-żółciowego w eliminacji leku

Pozostałe 30% dawki podlega przemianom metabolicznym lub wchodzi w interakcje z tkankami organizmu, nie będąc wykrywane w głównych drogach eliminacji.

Wpływ postaci o przedłużonym uwalnianiu na farmakokinetykę

Klabion UNO występuje w postaci tabletki powlekanej o przedłużonym uwalnianiu zawierającej 638,8 mg cytrynianu klarytromycyny, co odpowiada 500 mg klarytromycyny. Ta postać farmaceutyczna zapewnia stopniowe, kontrolowane uwalnianie substancji czynnej, co pozwala na utrzymanie terapeutycznego stężenia leku w osoczu przez dłuższy czas, przy jednoczesnym zachowaniu porównywalnej biodostępności w stosunku do postaci o natychmiastowym uwalnianiu.¹⁰¹¹