Specjalne ostrzeżenia
Cefepime AptaPharma

Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania Cefepime AptaPharma

Produkt leczniczy Cefepime AptaPharma, zawierający cefepim w postaci cefepimu dichlorowodorku jednowodnego, wymaga szczególnej uwagi lekarza przepisującego w zakresie bezpieczeństwa stosowania. Poniżej przedstawiono najważniejsze ostrzeżenia i środki ostrożności, które należy wziąć pod uwagę podczas terapii tym antybiotykiem beta-laktamowym.¹

Ryzyko encefalopatii

Stosowanie antybiotyków beta-laktamowych, w tym cefepimu, wiąże się z istotnym ryzykiem wystąpienia encefalopatii. Objawy tej poważnej reakcji niepożądanej obejmują splątanie, zaburzenia świadomości, padaczkę lub nieprawidłowe ruchy. Szczególną ostrożność należy zachować w przypadku pacjentów z predysponującymi czynnikami ryzyka, takimi jak:

• przedawkowanie leku
• zaburzenia czynności nerek
• podeszły wiek

W przypadku zaobserwowania objawów neurologicznych należy niezwłocznie ocenić stan pacjenta pod kątem możliwej encefalopatii wywołanej cefepimem.²

Reakcje nadwrażliwości

Przed rozpoczęciem leczenia produktem Cefepime AptaPharma konieczne jest przeprowadzenie dokładnego wywiadu dotyczącego występowania w przeszłości reakcji nadwrażliwości na:

• cefepim
• inne antybiotyki beta-laktamowe
• jakiekolwiek inne produkty lecznicze

Należy pamiętać, że częstość występowania reakcji krzyżowych między penicyliną a cefalosporynami wynosi 5-10%. Z tego powodu należy zachować szczególną ostrożność podczas stosowania cefepimu u pacjentów uczulonych na penicylinę.³

Przeciwwskazane jest stosowanie cefalosporyn, w tym cefepimu, u pacjentów z udokumentowaną natychmiastową reakcją alergiczną na cefalosporyny w wywiadzie. W przypadku wątpliwości dotyczących bezpieczeństwa leczenia, podczas podawania pierwszej dawki leku powinien być obecny lekarz, przygotowany do leczenia ewentualnej reakcji anafilaktycznej.⁴

Cefepime AptaPharma należy stosować ostrożnie u pacjentów z astmą lub ze skłonnością do alergii. W przypadku wystąpienia ciężkich reakcji nadwrażliwości może być konieczne podanie epinefryny lub wdrożenie innego odpowiedniego postępowania terapeutycznego.⁵

Biegunka związana z zakażeniem Clostridioides difficile

Podczas stosowania wielu antybiotyków, w tym cefepimu, raportowano przypadki biegunki związanej z zakażeniem Clostridioides difficile. Jest to potencjalnie poważne powikłanie terapii antybiotykowej, mogące manifestować się jako:

• biegunka o różnym nasileniu
• rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego
• stany zagrażające życiu

Istotne jest, aby rozważyć możliwość zakażenia C. difficile u pacjentów, u których wystąpiła biegunka w trakcie leczenia cefepimem lub po jego zakończeniu. Takie zakażenie może wystąpić nawet do 2 miesięcy po zakończeniu antybiotykoterapii.⁶

Zakażenie C. difficile, choć rzadko występujące w przypadku stosowania cefalosporyn, wymaga natychmiastowego działania: przerwania leczenia cefepimem i zastosowania odpowiedniej specyficznej antybiotykoterapii. Należy unikać podawania produktów sprzyjających zastojowi kału, które mogą nasilić problem.⁷

Zaburzenia czynności nerek

U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny ≤50 mL/min) lub z innymi stanami, które mogą wpływać na funkcję nerek, konieczne jest dostosowanie dawki cefepimu. Modyfikacja dawkowania ma na celu:

• kompensację zmniejszonej szybkości eliminacji leku
• zapobieganie reakcjom niepożądanym związanym z wysokimi stężeniami antybiotyku w osoczu

Dawkę należy dostosować uwzględniając:

1. stopień zaburzenia czynności nerek
2. ciężkość leczonego zakażenia
3. wrażliwość patogenów wywołujących zakażenie

Szczegółowe wytyczne dotyczące dostosowania dawki u pacjentów z niewydolnością nerek znajdują się w punkcie 4.2 i 5.2 Charakterystyki Produktu Leczniczego.⁸

Ryzyko nadkażeń

Podobnie jak w przypadku innych antybiotyków, stosowanie cefepimu może prowadzić do nadmiernego wzrostu niewrażliwych drobnoustrojów. W przypadku wystąpienia objawów świadczących o wtórnym zakażeniu podczas leczenia cefepimem, należy wdrożyć odpowiednie postępowanie diagnostyczno-terapeutyczne.⁹

Pacjenci w podeszłym wieku

Wyniki badań klinicznych z udziałem ponad 6400 dorosłych pacjentów wykazały, że 35% badanych było w wieku powyżej 65 lat, a 16% w wieku powyżej 75 lat. Przeprowadzono analizę dystrybucji cefepimu u pacjentów w podeszłym wieku (>65 lat).^{65 lat).”>10}

U pacjentów geriatrycznych z prawidłową czynnością nerek nie ma konieczności dostosowania dawki. Jednak należy pamiętać, że czynność nerek pogarsza się wraz z wiekiem, dlatego dawkę cefepimu należy dostosować do aktualnego stanu czynności nerek u pacjenta w podeszłym wieku.¹¹

Zaleca się monitorowanie czynności nerek podczas jednoczesnego stosowania cefepimu z:

• innymi potencjalnie nefrotoksycznymi antybiotykami (zwłaszcza aminoglikozydami)
• silnymi lekami moczopędnymi

Monitorowanie to jest szczególnie istotne u pacjentów w podeszłym wieku, u których ryzyko wystąpienia nefrotoksyczności jest zwiększone.¹²

Wpływ na wyniki testów diagnostycznych

Podczas terapii cefepimem należy wziąć pod uwagę możliwy wpływ leku na wyniki badań laboratoryjnych:

• Dodatni odczyn Coombs’a bez hemolizy – obserwowany u pacjentów otrzymujących cefepim dwa razy na dobę
• Fałszywie dodatnie wyniki testu redukcyjnego oznaczenia glukozy w moczu – w testach wykorzystujących metody oparte na redukcji miedzi

W związku z możliwością uzyskania fałszywie dodatnich wyników testów na obecność glukozy w moczu, zaleca się stosowanie testów opartych na enzymatycznych reakcjach oksydazy glukozowej.¹³

Zakres działania przeciwbakteryjnego

Należy pamiętać, że Cefepime AptaPharma charakteryzuje się ograniczonym zakresem działania przeciwbakteryjnego. Z tego względu lek ten nie jest odpowiedni do leczenia niektórych rodzajów zakażeń, chyba że:

• patogen został już zidentyfikowany i wiadomo, że jest wrażliwy na cefepim
• istnieje bardzo duże prawdopodobieństwo, że najbardziej prawdopodobny patogen będzie wrażliwy na działanie cefepimu

Przed rozpoczęciem empirycznej terapii cefepimem należy uwzględnić lokalną epidemiologię i wzorce lekowrażliwości patogenów.¹⁴