Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie stosowania leku Verrucutan

Verrucutan zawiera dwie substancje czynne: fluorouracyl (5 mg/g) oraz kwas salicylowy (100 mg/g) w postaci roztworu na skórę. Poniżej przedstawiono szczegółowe dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania obu składników aktywnych, pochodzące z badań toksykologicznych, mutagennych, rakotwórczych i teratogennych.
¹

Toksyczność ostra i podprzewlekła fluorouracylu

W dokumentacji przedklinicznej brakuje danych eksperymentalnych odnośnie ostrej i podprzewlekłej toksyczności fluorouracylu (FU) po podaniu miejscowym. W badaniach na szczurach zaobserwowano, że biodostępność ogólnoustrojowa FU jest zależna od dawki. Ze względu na działanie antymetaboliczne fluorouracylu, substancja ta może prowadzić do ciężkich reakcji miejscowych oraz działania ogólnoustrojowego, które w skrajnych przypadkach może powodować zgon. Należy jednak podkreślić, że tak wysokie dawki (przekraczające nawet 10 000-krotnie dawkę stosowaną u ludzi) nie są osiągane podczas prawidłowego stosowania produktu Verrucutan zgodnie z zaleceniami.
²

Mutagenność i rakotwórczość fluorouracylu

Przeprowadzone badania in vitro wykazały, że fluorouracyl może działać mutagennie na niektóre gatunki testowe. Potencjalna rakotwórczość FU była przedmiotem kilku badań na gryzoniach, przy czym w większości z nich nie zaobserwowano działania rakotwórczego. Warto jednak odnotować, że w jednym z badań wykazano działanie rakotwórcze FU u myszy po podaniu dootrzewnowym, co wskazuje na potencjalne ryzyko przy ekspozycji systemowej.
³

Wpływ fluorouracylu na reprodukcję i płodność

Dostępne badania wskazują, że fluorouracyl może wykazywać działania teratogenne lub embriotoksyczne po podaniu ogólnoustrojowym w dużych dawkach. Jednocześnie stwierdzono, że substancja ta ma niewielki wpływ lub nie ma wpływu na płodność lub ogólny poziom reprodukcji. W badaniach dotyczących płodności po ogólnoustrojowym podaniu FU zaobserwowano przemijającą niepłodność u samców gryzoni oraz zmniejszenie częstości występowania ciąż u samic. Warto podkreślić, że opisane działania są praktycznie nieistotne w kontekście stosowania u ludzi ze względu na bardzo małe wchłanianie fluorouracylu po podaniu miejscowym na skórę.
⁴

Toksyczność kwasu salicylowego

Kwas salicylowy, druga substancja czynna zawarta w produkcie Verrucutan, charakteryzuje się niską toksycznością ostrą. Należy jednak zaznaczyć, że może on powodować reakcje skórne po miejscowym zastosowaniu w wyższych stężeniach niż te używane w preparacie.
⁵

Mutagenność, rakotwórczość i teratogenność kwasu salicylowego

W przeprowadzonych badaniach nie wykazano, aby kwas salicylowy działał mutagennie, rakotwórczo lub teratogennie. Dane te sugerują korzystny profil bezpieczeństwa tej substancji w kontekście potencjalnego ryzyka odległych działań niepożądanych.
⁶

Profil bezpieczeństwa Verrucutan w badaniach przedklinicznych

Przedkliniczne dane dotyczące bezpieczeństwa stosowania produktu Verrucutan wskazują na akceptowalny profil bezpieczeństwa przy stosowaniu zgodnie z zaleceniami. Pomimo że fluorouracyl może wykazywać działanie mutagenne, potencjalnie rakotwórcze oraz wpływ na reprodukcję w badaniach na zwierzętach przy ekspozycji ogólnoustrojowej, to jego bardzo ograniczone wchłanianie przy aplikacji miejscowej na skórę znacząco zmniejsza ryzyko wystąpienia takich działań niepożądanych u ludzi. Kwas salicylowy, jako składnik o udowodnionym braku potencjału mutagennego, rakotwórczego i teratogennego, dodatkowo przyczynia się do korzystnego profilu bezpieczeństwa całego preparatu.
⁷