Interakcje leku
Verrucutan (5 mg + 100 mg)/g

Produkt leczniczy Verrucutan zawiera fluorouracyl (5 mg/g) i kwas salicylowy (100 mg/g), które mogą wchodzić w istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne. Fluorouracyl jest metabolizowany przez enzym dehydrogenazę dihydropirymidynową (DPD), a inhibitory tego enzymu, takie jak przeciwwirusowe analogi nukleozydów (brywudyna, sorywudyna), mogą znacząco zwiększać jego stężenie w osoczu, co wymaga zachowania co najmniej 4-tygodniowej przerwy między podaniem tych leków a Verrucutanem. Ponadto, jednoczesne stosowanie fenytoiny może prowadzić do wzrostu jej stężenia i ryzyka toksyczności, co wymaga monitorowania poziomu leku. Kwas salicylowy, mimo ograniczonego wchłaniania systemowego, może potencjalnie nasilać toksyczność metotreksatu i działanie hipoglikemizujące pochodnych sulfonylomocznika poprzez wypieranie ich z wiązań białkowych i hamowanie metabolizmu.

Pobierz ChPL PDF Verrucutan – Roztwór na skórę – (5 mg + 100 mg)/g
  1. Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji
    1. Interakcje związane z fluorouracylem
    2. Interakcje związane z kwasem salicylowym
  2. Interakcje produktu leczniczego Verrucutan z alkoholem
  3. Tabela interakcji produktu leczniczego Verrucutan
    1. Kolejne rozdziały
Wskazania
  1. brodawka płaska młodocianych
  2. brodawka zwykła
Substancja czynna
  1. fluorouracyl
  2. kwas salicylowy
Kategoria leku
  1. leki cytostatyczne
  2. leki dermatologiczne
  3. leki keratolityczne

Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Produkt leczniczy Verrucutan zawiera dwie substancje czynne: fluorouracyl (5 mg/g) i kwas salicylowy (100 mg/g), które mogą wchodzić w różnorodne interakcje z innymi lekami. Charakter tych interakcji jest zależny od stopnia wchłaniania substancji czynnych do krwiobiegu, co przy zastosowaniu miejscowym może być ograniczone, jednak nie można wykluczyć możliwości wystąpienia istotnych klinicznie interakcji.1

Interakcje związane z fluorouracylem

Fluorouracyl jest metabolizowany przy udziale enzymu dehydrogenazy dihydropirymidynowej (DPD), który odgrywa kluczową rolę w procesie rozkładania tej substancji w organizmie. Wszelkie czynniki wpływające na aktywność tego enzymu mogą prowadzić do zmiany stężenia fluorouracylu, co może skutkować nasileniem działań niepożądanych.2

Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcje z przeciwwirusowymi analogami nukleozydów. Brywudyna i sorywudyna mogą istotnie zwiększać stężenia fluorouracylu lub innych fluoropirymidyn w osoczu, co wiąże się ze zwiększonym ryzykiem toksyczności. Z tego powodu pomiędzy podaniem fluorouracylu a brywudyny, sorywudyny i innych analogów nukleozydów, należy bezwzględnie zachować przerwę wynoszącą co najmniej 4 tygodnie.3

W przypadku przypadkowego podania analogów nukleozydów u pacjentów stosujących fluorouracyl, konieczne jest wdrożenie odpowiedniego postępowania mającego na celu zmniejszenie toksyczności fluorouracylu. Może to wymagać hospitalizacji pacjenta oraz zastosowania leczenia zapobiegającego zakażeniom ogólnoustrojowym i odwodnieniu.4

Ważną klinicznie interakcję odnotowano również przy jednoczesnym systemowym stosowaniu fenytoiny i fluorouracylu. W takich przypadkach zgłaszano zwiększenie stężenia fenytoiny w osoczu, co może prowadzić do objawów zatrucia fenytoiną. Wymaga to szczególnej uwagi przy stosowaniu tych leków u pacjentów z padaczką lub innymi wskazaniami do terapii przeciwdrgawkowej.5

Interakcje związane z kwasem salicylowym

Choć brak jest dowodów na ogólnoustrojowe wchłanianie kwasu salicylowego z preparatu Verrucutan, należy mieć na uwadze potencjalne interakcje w przypadku jego absorpcji do krwiobiegu. Wchłonięty kwas salicylowy może wchodzić w interakcje z:6

  • Metotreksatem – kwas salicylowy może wypierać metotreksat z wiązań z białkami osocza, zwiększając jego stężenie wolnej frakcji i potencjalnie nasilając toksyczność
  • Pochodnymi sulfonylomocznika – kwas salicylowy może nasilać działanie hipoglikemizujące tych leków poprzez wypieranie ich z wiązań z białkami oraz hamowanie ich metabolizmu

Interakcje produktu leczniczego Verrucutan z alkoholem

Verrucutan zawiera w swoim składzie znaczną ilość etanolu (171,5 mg/g) jako substancję pomocniczą, co może mieć znaczenie przy rozważaniu potencjalnych interakcji. Dodatkowo preparat zawiera dimetylosulfotlenek (80 mg/g), który może zwiększać przenikanie substancji czynnych przez skórę.7

Zewnętrzne stosowanie alkoholu etylowego (spożywczego) na powierzchnię skóry, na którą został nałożony preparat Verrucutan, może prowadzić do:

  • Zwiększonego odtłuszczenia skóry, co może nasilać miejscowe działanie drażniące
  • Potencjalnego zwiększenia penetracji substancji czynnych (fluorouracylu i kwasu salicylowego) przez barierę skórną
  • Nasilenia działania dimetylosulfotlenku jako promotora wchłaniania, co może zwiększyć biodostępność substancji czynnych

Spożywanie alkoholu podczas stosowania produktu Verrucutan teoretycznie mogłoby wpływać na metabolizm wchłoniętych ogólnoustrojowo substancji czynnych, jednak ze względu na ograniczone wchłanianie systemowe przy właściwym stosowaniu miejscowym, ryzyko to jest niewielkie.

Tabela interakcji produktu leczniczego Verrucutan

Substancja wchodząca w interakcję Opis interakcji Poziom istotności Zalecenia
Brywudyna, sorywudyna i inne przeciwwirusowe analogi nukleozydów Znaczne zwiększenie stężenia fluorouracylu w osoczu przez hamowanie enzymu DPD, co może prowadzić do nasilenia toksyczności Bardzo wysoki Zachować przerwę co najmniej 4 tygodnie między stosowaniem tych leków a Verrucutan
Fenytoina Zwiększenie stężenia fenytoiny w osoczu, ryzyko objawów zatrucia fenytoiną Wysoki Monitorowanie stężenia fenytoiny przy jednoczesnym stosowaniu, rozważenie dostosowania dawki
Metotreksat Kwas salicylowy może wypierać metotreksat z wiązań z białkami, zwiększając ryzyko jego toksyczności Średni Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu i monitorować pacjenta pod kątem objawów toksyczności metotreksatu
Pochodne sulfonylomocznika Kwas salicylowy może nasilać działanie hipoglikemizujące Średni Monitorowanie poziomu glukozy we krwi u pacjentów z cukrzycą
Alkohol stosowany zewnętrznie Może nasilać penetrację substancji czynnych przez skórę i zwiększać miejscowe działanie drażniące Niski do średniego Unikać nakładania preparatów zawierających alkohol na obszary skóry leczone Verrucutan
Alkohol spożywany doustnie Teoretyczna możliwość wpływu na metabolizm substancji czynnych Niski Zwykle brak szczególnych zaleceń przy miejscowym stosowaniu Verrucutan

Należy zauważyć, że powyższe interakcje mogą mieć różne znaczenie kliniczne w zależności od wielkości leczonej powierzchni skóry, stopnia uszkodzenia bariery skórnej, czasu trwania terapii oraz indywidualnych cech pacjenta. W przypadku leczenia rozległych zmian skórnych czy stosowania opatrunków okluzyjnych, ryzyko wchłaniania ogólnoustrojowego i związanych z tym interakcji może być zwiększone.8

Kolejne rozdziały

Zapraszamy do dalszego czytania naszego leksykonu.

Wybierz kolejny rozdział z menu poniżej, aby otworzyć nową podstronę kompedium wiedzy i uzyskać szczegółowe informację o leku, substancji lub chorobie.

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl