Właściwości farmakokinetyczne
Levobupivacaine Molteni 2,5 mg/ml

Właściwości farmakokinetyczne lewobupiwakainy

Właściwości farmakokinetyczne lewobupiwakainy zostały dobrze poznane i udokumentowane w badaniach klinicznych. Profil farmakokinetyczny tego leku stanowi istotną podstawę do właściwego stosowania w praktyce klinicznej u pacjentów poddawanych znieczuleniu miejscowemu.¹

Dystrybucja w organizmie

Kinetyka dystrybucji lewobupiwakainy po podaniu dożylnym wykazuje profil zbliżony do bupiwakainy. Stężenie lewobupiwakainy w osoczu po podaniu dawek terapeutycznych pozostaje w ścisłej zależności od zastosowanej dawki oraz drogi podania. Na wchłanianie leku z miejsca podania istotny wpływ ma stopień unaczynienia tkanek.²

Objętość dystrybucji lewobupiwakainy po podaniu dożylnym wynosi 67 litrów, co wskazuje na dobrą penetrację leku do tkanek obwodowych.³

Wiązanie z białkami osocza

Badania in vitro wykazały, że lewobupiwakaina charakteryzuje się wysokim stopniem wiązania z białkami osocza krwi ludzkiej. Wiązanie to utrzymuje się na poziomie powyżej 97% w zakresie stężeń od 0,1 do 1,0 µg/ml, co ma istotne znaczenie dla aktywności farmakologicznej leku oraz jego dystrybucji w organizmie.⁴

Parametry farmakokinetyczne po różnych drogach podania

W badaniach farmakologii klinicznej po podaniu dożylnym 40 mg lewobupiwakainy zaobserwowano następujące parametry farmakokinetyczne:⁵

Po podaniu zewnątrzoponowym leku zaobserwowano proporcjonalność stężeń osoczowych do zastosowanej dawki. Dla dawek 75 mg (0,5%) i 112,5 mg (0,75%) wartości stężenia maksymalnego (Cmax) i pola pod krzywą stężenia w czasie (AUC) wykazywały prawie liniową zależność od dawki. Podobne zależności obserwowano po podaniu dawek 1 mg/kg (0,25%) i 2 mg/kg (0,5%) w blokadzie splotu ramiennego.⁶

W przypadku zastosowania lewobupiwakainy w dawce 112,5 mg (0,75%) drogą zewnątrzoponową średnie wartości parametrów farmakokinetycznych wynosiły:⁷

• Cmax: 0,58 µg/ml
• AUC: 3,56 µg·h/ml

Metabolizm i eliminacja

Lewobupiwakaina podlega intensywnemu metabolizmowi w organizmie, głównie w wątrobie. Całkowity klirens osoczowy po podaniu dożylnym wynosi średnio 39 litrów/godzinę, natomiast końcowy okres półtrwania kształtuje się na poziomie 1,3 godziny.⁸

Badania metabolizmu wykazały, że lewobupiwakaina nie jest wydalana z moczem w postaci niezmienionej. Główny metabolit – 3-hydroksy-lewobupiwakaina – jest wydalany z moczem w formie koniugatów z kwasem glukuronowym oraz jako estry siarczanowe.⁹

W procesie metabolizmu lewobupiwakainy uczestniczą enzymy systemu cytochromu P450. Badania in vitro wykazały, że:¹⁰

• izoforma CYP3A4 pośredniczy w metabolizmie lewobupiwakainy do debutylo-lewobupiwakainy
• izoforma CYP1A2 pośredniczy w metabolizmie lewobupiwakainy do 3-hydroksy-lewobupiwakainy

Profil metaboliczny lewobupiwakainy jest podobny do profilu racemicznej bupiwakainy, co potwierdzono w badaniach in vitro.¹¹

Drogi wydalania

Po podaniu dożylnym, odzysk lewobupiwakainy wskazuje na dużą skuteczność procesów eliminacyjnych w organizmie. W ciągu 48 godzin od podania odzyskuje się średnio 95% podanej dawki leku, z czego:¹²

• 71% w moczu
• 24% w kale

Istotną informacją z punktu widzenia farmakokinetyki jest brak dowodów na występowanie racemizacji lewobupiwakainy w warunkach in vivo, co potwierdza stabilność stereochemiczną cząsteczki w organizmie.¹³

Szczególne grupy pacjentów

W literaturze brakuje odpowiednich danych dotyczących farmakokinetyki lewobupiwakainy u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby, co należy uwzględnić przy stosowaniu leku w tej grupie pacjentów.¹⁴

Podobnie, nie są dostępne dane dotyczące farmakokinetyki u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. Należy jednak podkreślić, że lewobupiwakaina podlega intensywnemu metabolizmowi i nie jest wydalana z moczem w postaci niezmienionej, co może sugerować mniejszy wpływ dysfunkcji nerek na jej farmakokinetykę.¹⁵