Właściwości farmakokinetyczne
Micafungin Sandoz 100 mg

Charakterystyka farmakokinetyczna mykafunginy

Mykafungina wykazuje liniowy charakter farmakokinetyki w zakresie dawek dobowych od 12,5 mg do 200 mg oraz od 3 mg/kg mc. do 8 mg/kg mc. Lek nie ulega kumulacji w organizmie po podaniu wielokrotnym, a stan stacjonarny osiągany jest zazwyczaj po 4-5 dniach stosowania.¹

Wchłanianie i dystrybucja

Po podaniu dożylnym stężenie mykafunginy w osoczu zmniejsza się zgodnie z modelem dwuwykładniczym. Lek jest szybko transportowany do tkanek organizmu. W krążeniu ogólnym mykafungina w ponad 99% wiąże się z białkami osocza, głównie z albuminami. Co istotne, wiązanie z albuminami nie zależy od stężenia leku w osoczu w zakresie 10-100 µg/ml. Objętość dystrybucji w stanie stacjonarnym (Vss) wynosi około 18-19 litrów. ^{99%) wiąże się z białkami osocza, głównie z albuminami. Wiązanie z albuminami nie zależy od stężenia mykafunginy w osoczu (10-100 µg/ml). Objętość dystrybucji w stanie stacjonarnym (Vss) wynosiła około 18-19 litrów.”>2}

Metabolizm

W krążeniu ogólnym mykafungina występuje głównie w postaci niezmienionej. Wykazano, że ulega ona metabolizmowi do kilku związków, wśród których zidentyfikowano: pochodną M-1 (katecholową), M-2 (metoksylowa pochodna M-1) oraz M-5 (powstającą po hydroksylacji bocznego łańcucha). Narażenie organizmu na te metabolity jest niewielkie i nie mają one znaczącego wpływu na całkowitą skuteczność działania mykafunginy. Choć badania in vitro wskazują, że mykafungina jest substratem dla enzymu CYP3A, hydroksylacja przy udziale tego enzymu nie stanowi głównego szlaku metabolizmu leku w warunkach in vivo.³

Eliminacja i wydalanie

Średni okres półtrwania mykafunginy w fazie końcowej wynosi 10-17 godzin i nie zmienia się przy dawkach do 8 mg/kg mc., zarówno po podaniu pojedynczym, jak i wielokrotnym. Całkowity klirens leku mieści się w zakresie 0,15-0,3 ml/min/kg mc. u osób zdrowych i dorosłych pacjentów, pozostając niezależnym od dawki. Badania z użyciem mykafunginy znakowanej izotopowo 14C wykazały, że po 28 dniach od podania pojedynczej dawki dożylnej (25 mg) u zdrowych ochotników, 11,6% radioaktywnego izotopu wykryto w moczu, a 71% w kale. Dane te wskazują, że eliminacja mykafunginy zachodzi głównie drogą pozanerkową. W osoczu wykrywano jedynie śladowe ilości metabolitów M-1 i M-2, natomiast metabolit M-5 stanowił około 6,5% podanej dawki mykafunginy.⁴

Farmakokinetyka w szczególnych populacjach pacjentów

Dzieci i młodzież

U pacjentów pediatrycznych wartości AUC (pole pod krzywą stężenia leku w czasie) w zakresie dawek 0,5-4,0 mg/kg mc. są proporcjonalne do dawki. Masa ciała pacjentów wywiera istotny wpływ na klirens leku, który jest zróżnicowany w zależności od wieku:⁵

• U młodszych dzieci (4 miesiące-5 lat) – klirens jest około 1,35 raza większy niż u dorosłych
• U dzieci w wieku 6-11 lat – klirens jest około 1,14 raza większy niż u dorosłych
• U dzieci starszych (12-16 lat) – wartości klirensu są zbliżone do wartości u dorosłych
• U dzieci poniżej 4 miesięcy – klirens jest około 2,6 raza większy niż u dzieci starszych (12-16 lat) i 2,3 raza większy niż u dorosłych

Badania typu PK/PD (farmakokinetyka/farmakodynamika) wykazały zależne od dawki przenikanie mykafunginy do ośrodkowego układu nerwowego (OUN). Minimalna wartość AUC wynosząca 170 µg*godz./l jest wymagana dla osiągnięcia maksymalnej eradykacji grzybów z tkanek OUN. Modelowanie populacyjne farmakokinetyki wskazuje, że dawka 10 mg/kg mc. u dzieci poniżej 4 miesięcy życia powinna być wystarczająca do uzyskania docelowej ekspozycji w leczeniu zakażeń Candida ośrodkowego układu nerwowego.⁶

Pacjenci w podeszłym wieku

Farmakokinetyka mykafunginy u pacjentów w podeszłym wieku (66-78 lat) jest porównywalna z profilem farmakokinetycznym u osób młodych (20-24 lata) po podaniu 50 mg leku w pojedynczym, trwającym godzinę wlewie dożylnym. Nie jest konieczne dostosowywanie dawki u pacjentów w podeszłym wieku.⁷

Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby

Farmakokinetyka mykafunginy u pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby (7-9 punktów w skali Child-Pugh) nie różni się znacząco od profilu u osób zdrowych. Dlatego nie ma konieczności modyfikacji dawkowania u pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności wątroby. U pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby (10-12 punktów w skali Child-Pugh) obserwowano niższe stężenia mykafunginy w osoczu oraz wyższe stężenia metabolitu z grupą hydroksylową (M-5) w porównaniu do osób zdrowych. Dostępne dane nie są wystarczające do opracowania zaleceń dotyczących dawkowania u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby.⁸

Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek

Ciężkie zaburzenia czynności nerek, charakteryzujące się filtracją kłębuszkową (GFR) poniżej 30 ml/min, nie wpływają w istotny sposób na farmakokinetykę mykafunginy. Z tego względu nie jest konieczne dostosowywanie dawki u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek.<sup data-drug="Micafungin Sandoz" data-section="Właściwości farmakokinetyczne" title="Ciężkie zaburzenia czynności nerek (filtracja kłębuszkowa [ang. glomerular filtration rate, GFR] 9

Wpływ płci i rasy

Płeć oraz rasa pacjentów (kaukaska, czarna i orientalna) nie wywierają istotnego wpływu na parametry farmakokinetyczne mykafunginy. Nie jest konieczne dostosowywanie dawki ze względu na płeć lub rasę pacjenta.¹⁰