Właściwości farmakokinetyczne rupatadyny

Poniżej przedstawiono szczegółową charakterystykę właściwości farmakokinetycznych rupatadyny, substancji czynnej produktu leczniczego Rupafin 10 mg, w oparciu o wyniki badań klinicznych i laboratoryjnych.

Wchłanianie i dostępność biologiczna

Rupatadyna charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym. Maksymalne stężenie w osoczu (tmax) występuje około 0,75 godziny po przyjęciu leku. Po jednorazowym podaniu doustnym dawki 10 mg średnie maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiąga wartość 2,6 ng/ml. Zwiększenie dawki do 20 mg powoduje wzrost Cmax do 4,6 ng/ml. ¹

Farmakokinetyka rupatadyny wykazuje liniowość w zakresie dawek od 10 do 20 mg, zarówno po podaniu jednorazowym, jak i wielokrotnym. Po podawaniu dawki 10 mg raz na dobę przez 7 dni średnie Cmax wzrasta do 3,8 ng/ml. ²

Stężenie rupatadyny w osoczu zmniejsza się zgodnie z modelem dwuwykładniczym, ze średnim okresem półtrwania w fazie eliminacji wynoszącym 5,9 godziny. Substancja czynna charakteryzuje się wysokim stopniem wiązania z białkami osocza, wynoszącym 98,5-99%. ³

Nie ma danych dotyczących bezwzględnej dostępności biologicznej rupatadyny, ponieważ substancja ta nigdy nie była podawana ludziom drogą dożylną. ⁴

Wpływ spożywania pokarmu na farmakokinetykę

Spożywanie pokarmu zwiększa ogólnoustrojową ekspozycję (AUC) na rupatadynę o około 23%. Natomiast ekspozycja na jeden z aktywnych metabolitów oraz na główny nieaktywny metabolit pozostaje praktycznie niezmieniona (zmniejszenie odpowiednio o około 5% i 3%). ⁵

W obecności pokarmu czas osiągnięcia maksymalnego stężenia rupatadyny w osoczu (tmax) wydłuża się o 1 godzinę. Spożywanie pokarmu nie wpływa jednak na wartość maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax). Zaobserwowane różnice nie mają znaczenia klinicznego. ⁶

Metabolizm i eliminacja

W badaniach nad wydalaniem rupatadyny znakowanej izotopem 14C (podawanej w dawce 40 mg) wykazano, że 34,6% radioaktywności jest wykrywane w moczu, a 60,9% w kale w ciągu 7 dni od podania. Dane te wskazują na znaczący udział zarówno drogi nerkowej, jak i kałowej w eliminacji leku i jego metabolitów. ⁷

Rupatadyna podlega intensywnemu metabolizmowi pierwszego przejścia po podaniu doustnym. W moczu i kale wykrywano jedynie nieznaczne ilości niezmienionej substancji czynnej, co wskazuje na niemal całkowitą metabolizację rupatadyny w organizmie. ⁸

Aktywne metabolity obejmują desloratadynę oraz inne hydroksylowane pochodne, które stanowią odpowiednio 27% i 48% całkowitej ekspozycji ogólnoustrojowej na substancję czynną. ⁹

Badania metabolizmu in vitro z wykorzystaniem mikrosomów ludzkiej wątroby wykazały, że rupatadyna jest metabolizowana głównie przez izoenzym CYP 3A4 cytochromu P450. ¹⁰

Potencjalne interakcje farmakologiczne

Na podstawie badań in vitro stwierdzono, że rupatadyna wykazuje niewielkie prawdopodobieństwo hamowania następujących enzymów: CYP1A2, CYP2B6, CYP2C8, CYP2C19, UGT1A1 i UGT2B7. ¹¹

Również mało prawdopodobne jest, by rupatadyna hamowała następujące transportery w krążeniu ogólnym: OATP1B1, OATP1B3 i BCRP (ang. breast cancer resistance protein) występujące w wątrobie i jelitach. Wykryto natomiast słabe hamowanie glikoproteiny P (P-gp) obecnej w jelicie cienkim. ¹²

Badania indukcji enzymatycznej in vitro wskazują, że ryzyko indukcji przez rupatadynę enzymów CYP1A2, CYP2B6 i CYP3A4 w wątrobie in vivo jest mało prawdopodobne. Wyniki badań in vivo potwierdzają, że rupatadyna działa jako słaby inhibitor CYP3A4. ¹³

Farmakokinetyka w szczególnych grupach pacjentów

Przeprowadzono badanie porównawcze farmakokinetyki rupatadyny u młodych osób dorosłych i osób w podeszłym wieku. Zaobserwowano, że wartości AUC i Cmax dla rupatadyny u osób w podeszłym wieku były większe niż u osób młodszych. Jest to prawdopodobnie spowodowane zmniejszonym wątrobowym metabolizmem pierwszego przejścia u osób starszych. ¹⁴

Różnice te nie były obserwowane w przypadku metabolitów rupatadyny. Średni okres półtrwania eliminacji rupatadyny u ochotników w podeszłym wieku wynosił 8,7 godziny, natomiast u młodych ochotników – 5,9 godziny. ¹⁵

Mimo zaobserwowanych różnic w farmakokinetyce między grupami wiekowymi, wyniki dla rupatadyny i jej metabolitów nie miały znaczenia klinicznego. W związku z tym nie jest konieczne dostosowanie dawki u osób w podeszłym wieku przyjmujących standardową dawkę 10 mg. ¹⁶

Główne parametry farmakokinetyczne rupatadyny