Właściwości farmakokinetyczne leku Ketalar 10

Poniżej przedstawiono szczegółową charakterystykę właściwości farmakokinetycznych produktu leczniczego Ketalar 10 (ketamina 10 mg/ml) w postaci roztworu do wstrzykiwań. Lek zawiera substancję czynną w postaci chlorowodorku ketaminy, w stężeniu 10 mg/ml, co stanowi przezroczysty, bezbarwny roztwór przeznaczony do podania pozajelitowego.¹

Wchłanianie

Ketamina charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu pozajelitowym. Jest to istotna cecha farmakokinetyczna, która pozwala na szybkie uzyskanie efektu klinicznego po podaniu leku.²

Dystrybucja

Proces dystrybucji ketaminy w organizmie przebiega wieloetapowo i charakteryzuje się preferencyjnym rozmieszczeniem w określonych tkankach. Dystrybucja ketaminy zachodzi w następującej kolejności:

• Najpierw szybka dystrybucja do tkanek o wysokiej perfuzji (serce, płuca, mózg)
• Następnie do mięśni i tkanek obwodowych
• Na końcu do tkanki tłuszczowej

³

Po dożylnym podaniu ketaminy w bolusie w dawce 2,5 mg/kg masy ciała, faza dystrybucyjna trwa około 45 minut. Okres półtrwania leku wynosi od 10 do 15 minut, co odpowiada czasowi trwania efektu anestezjologicznego, który wynosi około 20 minut.⁴

Badania farmakokinetyczne wykazały szczegółowe dane dotyczące stężeń leku we krwi, które osiągają następujące wartości:

• U dorosłych oraz u dzieci i młodzieży, po 5 minutach od podania dożylnego w bolusie 2 mg/kg masy ciała, maksymalne stężenie ketaminy w osoczu krwi wynosiło od 1,8 do 2,0 μg/ml
• Po 15 minutach od podania domięśniowego dawki 6 mg/kg masy ciała, stężenie to wynosiło od 1,7 do 2,2 μg/ml

⁵

W położnictwie ketamina wykazuje istotne właściwości farmakokinetyczne związane z przechodzeniem przez łożysko. Po podaniu domięśniowym dawki 250 mg (około 4,2 mg/kg masy ciała), stwierdzono transfer łożyskowy z aorty matki do żyły pępowinowej wynoszący 47% ketaminy (1,72 μg/ml w porównaniu do 0,75 μg/ml) w trakcie porodu. U kobiet otrzymujących ketaminę, średni czas porodu naturalnego od momentu podania leku wynosił 12 minut.⁶

Metabolizm

Ketamina podlega złożonym procesom metabolicznym zachodzącym głównie w wątrobie. Kluczowe szlaki metaboliczne obejmują:

1. N-demetylację – zachodzącą w układzie enzymatycznym cytochromu P450
2. Hydroksylację pierścienia cykloheksanowego

Procesy te prowadzą do powstania rozpuszczalnych w wodzie związków sprzężonych, które następnie są wydalane z moczem.⁷

W procesie metabolizmu ketaminy uczestniczą specyficzne izoenzymy cytochromu P450:

• CYP3A4 – stanowi podstawowy enzym odpowiedzialny za N-demetylację ketaminy do norketaminy w mikrosomach ludzkiej wątroby
• CYP2B6 i CYP2C9 – uczestniczą w procesie metabolizmu w mniejszym stopniu

⁸

Metabolizm ketaminy może zachodzić dalej poprzez utlenianie, prowadząc do wytworzenia pochodnych cykloheksanowych. Badania farmakodynamiczne metabolitów ketaminy wykazały, że:

• Niesprzężony N-demetylowany metabolit ketaminy (norketamina) charakteryzuje się działaniem ponad sześć razy słabszym niż związek macierzysty
• Niesprzężona demetylowana pochodna cykloheksanowa wykazuje działanie ponad dziesięć razy słabsze niż ketamina

⁹

Eliminacja

Proces eliminacji ketaminy z organizmu został szczegółowo zbadany w populacji ludzkiej. Wykazano, że lek i jego metabolity są wydalane głównie przez nerki: średnio 91% podanej dawki wydalane jest z moczem. Pozostała część, stanowiąca około 3% dawki, jest wydalana z kałem.¹⁰