powierzchniowa warstwa skóry

Powierzchniowa warstwa skóry, znana jako naskórek (epidermis), stanowi zewnętrzną warstwę ochronną organizmu. Jest to wielowarstwowy nabłonek płaski rogowaciejący, który pełni kluczową rolę w ochronie przed czynnikami zewnętrznymi, takimi jak patogeny, promieniowanie UV czy substancje chemiczne.

Naskórek składa się z kilku warstw komórek: warstwy podstawnej (stratum basale), warstwy kolczystej (stratum spinosum), warstwy ziarnistej (stratum granulosum), warstwy jasnej (stratum lucidum) – obecnej tylko w skórze grubej, oraz warstwy rogowej (stratum corneum). Komórki powstają w warstwie podstawnej i migrują ku powierzchni, ulegając procesowi keratynizacji.

Głównym typem komórek naskórka są keratynocyty, które produkują keratynę – białko strukturalne zapewniające wytrzymałość mechaniczną. W naskórku znajdują się również melanocyty odpowiedzialne za produkcję melaniny chroniącej przed promieniowaniem UV, komórki Langerhansa uczestniczące w reakcjach immunologicznych oraz komórki Merkla pełniące funkcje receptorowe.

Istotną funkcją powierzchniowej warstwy skóry jest utrzymanie homeostazy wodnej organizmu poprzez tworzenie bariery zapobiegającej nadmiernej utracie wody. Warstwa ta uczestniczy również w syntezie witaminy D pod wpływem promieniowania słonecznego oraz w termoregulacji.

Powiązane wpisy

  1. 11.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl