zaburzenie krążenia wieńcowego

Zaburzenie krążenia wieńcowego odnosi się do nieprawidłowości w przepływie krwi przez tętnice wieńcowe, które są odpowiedzialne za dostarczanie tlenu i substancji odżywczych do mięśnia sercowego. Najczęstszą przyczyną jest miażdżyca tętnic wieńcowych, prowadząca do ich zwężenia lub niedrożności.

Klinicznie zaburzenia krążenia wieńcowego manifestują się jako stabilna dławica piersiowa, niestabilna dławica piersiowa lub ostry zespół wieńcowy, w tym zawał mięśnia sercowego. Charakterystycznym objawem jest ból zamostkowy, często promieniujący do lewego ramienia, żuchwy lub pleców, nasilający się podczas wysiłku fizycznego i ustępujący w spoczynku.

Diagnostyka obejmuje badanie EKG, testy obciążeniowe, echokardiografię, scyntygrafię perfuzyjną mięśnia sercowego oraz koronarografię, która pozostaje złotym standardem w ocenie anatomii tętnic wieńcowych. Podstawowe biomarkery uszkodzenia mięśnia sercowego to troponina I, troponina T oraz CK-MB.

Leczenie zaburzeń krążenia wieńcowego zależy od ich nasilenia i obejmuje modyfikację czynników ryzyka, farmakoterapię (leki przeciwpłytkowe, beta-blokery, statyny, inhibitory ACE) oraz metody rewaskularyzacji – przezskórną interwencję wieńcową (PCI) lub pomostowanie aortalno-wieńcowe (CABG). Prewencja wtórna ma kluczowe znaczenie w zapobieganiu progresji choroby i kolejnym incydentom wieńcowym.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl