rak nerkowokomórkowy
Rak nerkowokomórkowy (RCC, renal cell carcinoma) to najczęstszy typ nowotworu złośliwego nerki, stanowiący około 90% wszystkich nowotworów tego narządu. Wywodzi się z komórek nabłonka kanalików proksymalnych nefronu. Klasyfikacja WHO wyróżnia kilka podtypów histologicznych, z których najczęstszy jest rak jasnokomórkowy (70-75% przypadków).
Czynniki ryzyka rozwoju raka nerkowokomórkowego obejmują palenie tytoniu, otyłość, nadciśnienie tętnicze oraz narażenie na niektóre substancje chemiczne. Około 2-4% przypadków ma podłoże genetyczne, związane z zespołami predyspozycji nowotworowej, takimi jak zespół von Hippla-Lindaua czy zespół Birta-Hogga-Dubé.
Objawy kliniczne raka nerkowokomórkowego obejmują klasyczną triadę: krwiomocz, ból w okolicy lędźwiowej i wyczuwalny guz w jamie brzusznej, która występuje jednak tylko u około 10% pacjentów. Obecnie większość przypadków wykrywana jest przypadkowo podczas badań obrazowych wykonywanych z innych wskazań.
Diagnostyka raka nerkowokomórkowego opiera się na badaniach obrazowych (USG, tomografia komputerowa, rezonans magnetyczny) oraz badaniu histopatologicznym. Leczenie zależy od stopnia zaawansowania nowotworu i obejmuje nefrektomię (częściową lub radykalną), terapie ablacyjne, a w przypadku choroby zaawansowanej – terapie celowane (inhibitory kinaz tyrozynowych, inhibitory mTOR), immunoterapię (inhibitory punktów kontrolnych) lub ich kombinacje.
Rokowanie w raku nerkowokomórkowym zależy głównie od stopnia zaawansowania w momencie rozpoznania. Pięcioletnie przeżycie dla wszystkich stadiów łącznie wynosi około 75%, jednak w przypadku choroby z przerzutami odległymi spada do 10-15%. Nowoczesne terapie systematyczne znacząco poprawiły rokowanie w zaawansowanym stadium choroby.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Pazopanib – Wskazania do stosowania
Pazopanib, inhibitor kinaz tyrozynowych, jest wskazany do leczenia dorosłych pacjentów z zaawansowanym rakiem nerkowokomórkowym (RCC) zarówno w terapii pierwszej linii u osób wcześniej nieleczonych systemowo, jak i u pacjentów po niepowodzeniu terapii cytokinami. Ponadto, lek znajduje zastosowanie w leczeniu określonych podtypów zaawansowanego mięsaka tkanek miękkich (STS) u dorosłych, szczególnie u chorych po wcześniejszej chemioterapii lub z progresją choroby w ciągu 12 miesięcy od leczenia neoadjuwantowego/adjuwantowego. Preparaty zawierające pazopanib dostępne są w formie tabletek powlekanych o dawkach 200 mg i 400 mg, co pozwala na indywidualne dostosowanie terapii. Wszystkie dostępne na rynku preparaty mają identyczny profil terapeutyczny, a wybór konkretnego produktu powinien uwzględniać aspekty ekonomiczne i dostępność.
chemioterapia, choroba rozsiana, cytokina, inhibitor kinazy tyrozynowej, leczenie adjuwantowe, leczenie neoadjuwantowe, lek przeciwnowotworowy, mięsak tkanek miękkich, nowotwór nerki, pazopanib, podtyp histologiczny, progresja choroby, rak nerkowokomórkowy, tabletka powlekana, terapia pierwszej linii, terapia systemowa, zaawansowany rak nerkowokomórkowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Asikreba 37,5 mg
Terapia sunitynibem (Asikreba) w dawkach 12,5 mg, 25 mg, 37,5 mg oraz 50 mg wiąże się z ryzykiem poważnych działań niepożądanych, które mogą zagrażać życiu pacjenta. Do najcięższych powikłań należą niewydolność nerek i serca, zator tętnicy płucnej, perforacja przewodu pokarmowego oraz różnorodne krwotoki (m.in. z układu oddechowego, przewodu pokarmowego, guza nowotworowego, układu moczowego i mózgu). W badaniach klinicznych u pacjentów z rakiem nerkowokomórkowym (RCC), nowotworami podścieliskowymi przewodu pokarmowego (GIST) oraz nowotworami neuroendokrynnymi trzustki (pNET) najczęściej obserwowano zaburzenia metaboliczne (zmniejszenie apetytu), neurologiczne (zaburzenia smaku), sercowo-naczyniowe (nadciśnienie tętnicze), ogólne (uczucie zmęczenia), żołądkowo-jelitowe (biegunka, nudności, zapalenie jamy ustnej, niestrawność, wymioty) oraz skórne (przebarwienia, erytrodyzestezja dłoniowo-podeszwowa). Często występują również zaburzenia hematologiczne, takie jak neutropenia, małopłytkowość i niedokrwistość, a także niedoczynność tarczycy wymagająca monitorowania i leczenia.
dysgeuzja, krwotok, krwotok do jamy otrzewnowej, leukopenia, limfopenia, małopłytkowość, martwicze zapalenie powięzi, mikroangiopatia zakrzepowa, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, neutropenia, niedoczynność tarczycy, niedokrwistość, niewydolność nadnerczy, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wielonarządowa, nowotwór neuroendokrynny trzustki, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, obrzęk naczynioruchowy, odma opłucnowa, pancytopenia, perforacja przewodu pokarmowego, posocznica, rak nerkowokomórkowy, ropień, rozsiane krzepnięcie wewnątrznaczyniowe, sunitynib, wstrząs, zakażenie grzybicze, zakażenie wirusowe, zapalenie jamy ustnej, zapalenie tarczycy, zator tętnicy płucnej, zespół ręka-stopa - Leksykon chorób i schorzeń
Hiponatremia – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Hiponatremia jest najczęstszym zaburzeniem elektrolitowym u pacjentów hospitalizowanych i stanowi niezależny czynnik prognostyczny w wielu schorzeniach, w tym COVID-19, zatorowości płucnej, ostrym zespole wieńcowym (ACS), chorobach nowotworowych, marskości wątroby oraz przewlekłej chorobie nerek. W COVID-19 hiponatremia wiąże się z istotnie gorszym rokowaniem (OR 2,65; p < 0,001), a w zatorowości płucnej zwiększa śmiertelność do 12,8% i 40,4% w przypadku hiponatremii nabytej i przetrwałej (vs. 2% przy normonatremii). W ACS hiponatremia podnosi ryzyko śmiertelności 30-dniowej (RR 2,18) oraz niewydolności serca (RR 1,71). W onkologii hiponatremia dotyczy niemal połowy pacjentów i jest silnym negatywnym czynnikiem prognostycznym, zwiększając ryzyko zgonu nawet trzykrotnie, szczególnie u chorych z przerzutami. W marskości wątroby i ACLF hiponatremia obniża przeżycie trzymiesięczne (35,8% vs 58,7%, p < 0,001). Hiponatremia jest także powiązana ze zwiększonym ryzykiem ostrego uszkodzenia nerek (AKI) oraz wyższą śmiertelnością u pacjentów dializowanych.
albumina w surowicy, choroba nowotworowa, ciężka hiponatremia, dializa otrzewnowa, drobnokomórkowy rak płuca, hemodializa, hipoalbuminemia, hiponatremia, marskość wątroby, międzybłoniak, niedrobnokomórkowy rak płuca, niewydolność serca, ostra niewydolność wątroby, ostre uszkodzenie nerek, ostry zespół wieńcowy, przewlekła choroba nerek, przewlekła choroba wątroby, rak dróg żółciowych, rak jajnika, rak nerkowokomórkowy, rak prostaty, rak trzustki, rak wątrobowokomórkowy, schyłkowa niewydolność nerek, zaburzenie elektrolitowe, zatorowość płucna - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Sorafenib Mylan 200 mg
Sorafenib Mylan, dostępny w postaci tabletek powlekanych zawierających 200 mg sorafenibu (w postaci tozylanu), jest inhibitorem kinaz tyrozynowych stosowanym w leczeniu onkologicznym. Lek wykazuje działanie przeciwnowotworowe poprzez hamowanie proliferacji komórek nowotworowych oraz angiogenezy. Wskazania terapeutyczne obejmują pierwotny rak wątrobowokomórkowy (HCC) u dorosłych pacjentów, niezależnie od wcześniejszego leczenia, oraz zaawansowany rak nerkowokomórkowy (RCC) u dorosłych pacjentów po niepowodzeniu terapii interferonem-alfa lub interleukiną-2, a także u tych, którzy nie kwalifikują się do immunoterapii. Tabletki mają charakterystyczny wygląd: czerwono-brązowe, okrągłe, dwuwypukłe, o średnicy 12,0 mm ± 5%, z wytłoczonym napisem „200”.
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Pazopanib STADA 400 mg
Pazopanib STADA jest stosowany w leczeniu raka nerkowokomórkowego (RCC) oraz mięsaka tkanek miękkich (STS) w dawce 800 mg raz na dobę, podawanej doustnie na czczo. Dawkowanie powinno być indywidualnie dostosowywane w zależności od tolerancji pacjenta, z możliwością modyfikacji o 200 mg, nie przekraczając maksymalnej dawki 800 mg. U pacjentów z łagodnymi zaburzeniami czynności wątroby (bilirubina i AlAT do 1,5 x GGN) zaleca się dawkę 800 mg/dobę, natomiast przy umiarkowanych zaburzeniach (bilirubina >1,5 do 3 x GGN) dawkę należy zmniejszyć do 200 mg/dobę. Leku nie stosuje się u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami wątroby (bilirubina >3 x GGN). U osób z klirensem kreatyniny >30 ml/min nie jest konieczna modyfikacja dawki, jednak u pacjentów z klirensem <30 ml/min należy zachować ostrożność ze względu na ograniczone dane kliniczne. Nie zaleca się stosowania u dzieci poniżej 2 lat, a bezpieczeństwo u pacjentów pediatrycznych 2-18 lat nie jest w pełni określone.
AlAT, badanie farmakokinetyczne, badanie kliniczne, bilirubina, bilirubina bezpośrednia, bilirubina całkowita, działanie leku, działanie niepożądane, farmakokinetyka leku, klirens kreatyniny, lek przeciwnowotworowy, mięsak tkanek miękkich, parametry wątrobowe, pazopanib, podanie doustne, rak nerkowokomórkowy, tabletka powlekana, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie funkcji wątroby - Leksykon chorób i schorzeń
Rak nerki – Objawy
Rak nerki (carcinoma renis, RCC) jest złośliwym nowotworem nabłonkowym nerek, stanowiącym jedno z dziesięciu najczęstszych nowotworów u dorosłych, z predylekcją do mężczyzn (2:1) i średnim wiekiem diagnozy około 64 lat. Wczesne stadia choroby są zazwyczaj bezobjawowe, a rozpoznanie często następuje przypadkowo podczas badań obrazowych. Klasyczna triada objawów (krwiomocz, ból w boku, wyczuwalny guz) występuje u mniej niż 15% pacjentów. Zaawansowane stadium może manifestować się objawami ogólnoustrojowymi, takimi jak gorączka, nocne poty, obrzęki, nadciśnienie tętnicze, niedokrwistość, hiperkalcemia oraz objawami przerzutów do płuc, kości, mózgu czy wątroby. U 20-30% chorych obserwuje się zespoły paraneoplastyczne, w tym hiperkalcemię, erytrocytozę i zespół wyniszczenia nowotworowego.
ból okolicy lędźwiowej, dysfagia, erytrocytoza, hiperkalcemia, klasyfikacja TNM, krwiomocz, nadciśnienie tętnicze, niedokrwistość, nowotwór złośliwy, policytemia, przerzuty do kości, przerzuty do mózgu, przerzuty do płuc, przerzuty do wątroby, przeszczep nerki, przewlekła choroba nerek, rak nerki, rak nerkowokomórkowy, stopień złośliwości nowotworu, triada objawów, utrata apetytu, wyczuwalny guz, zespół paraneoplastyczny, zespół von Hippla-Lindaua, złamanie patologiczne, żylaki powrózka nasiennego - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Sunitinib Krka 12,5 mg
Sunitynib jest wielokierunkowym inhibitorem receptorowych kinaz tyrozynowych (RTK), hamującym kluczowe receptory takie jak PDGFRα, PDGFRβ, VEGFR1-3, KIT, FLT3, CSF-1R oraz RET, co przekłada się na zahamowanie proliferacji komórek nowotworowych, neoangiogenezy oraz potencjału przerzutowego. Jego główny metabolit wykazuje podobną aktywność, co wydłuża czas działania farmakologicznego. Sunitynib jest stosowany w leczeniu nowotworów podścieliskowych przewodu pokarmowego (GIST) opornych lub nietolerujących imatynibu, raka nerkowokomórkowego z przerzutami (MRCC) oraz nieoperacyjnych nowotworów neuroendokrynnych trzustki (pNET). W badaniach klinicznych wykazano istotne statystycznie wydłużenie czasu do progresji choroby (TTP) oraz przeżycia całkowitego (OS) u pacjentów z GIST, co potwierdza jego skuteczność terapeutyczną.
angiogeneza nowotworowa, białaczka, całkowity czas przeżycia, czas do progresji nowotworu, eskalacja dawki, inhibitor kinaz tyrozynowych, inhibitor kinazy białkowej, kinaza tyrozynowa podobna do Fms-3, neoangiogeneza, nowotwór neuroendokrynny trzustki, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, nowotwór tarczycy, progresja choroby, przeżycie wolne od progresji, rak nerkowokomórkowy, receptor czynnika komórek pnia, receptor czynnika stymulującego powstawanie kolonii, receptor czynnika wzrostu śródbłonka naczyniowego, receptor glejopochodnego czynnika neurotroficznego, receptor płytkowego czynnika wzrostu, rozsiew choroby nowotworowej, sunitynib, terapia cytokinami, terapia ukierunkowana molekularnie, wskaźnik obiektywnej odpowiedzi, współczynnik ryzyka - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Sunitinib Synthon 25 mg
Sunitinib Synthon, dostępny w kapsułkach twardych o dawkach 12,5 mg, 25 mg i 50 mg, zawiera sunitynib w formie jabłczanu i jest stosowany w leczeniu zaawansowanych nowotworów u dorosłych. Wskazania obejmują nieoperacyjny lub przerzutowy guz podścieliskowy przewodu pokarmowego (GIST) po niepowodzeniu terapii imatynibem, zaawansowany lub przerzutowy rak nerkowokomórkowy (MRCC) oraz wysoko zróżnicowane nowotwory neuroendokrynne trzustki (pNET) z progresją choroby. Leczenie powinno być prowadzone przez onkologów w specjalistycznych ośrodkach, z uwzględnieniem dokładnej diagnostyki i monitorowania stanu klinicznego pacjenta.
GIST, imatynib, jabłczan, kapsułka twarda, leczenie onkologiczne, MRCC, nietolerancja leku, nowotwór neuroendokrynny trzustki, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, oporność na leczenie, pNET, progresja choroby, progresja nowotworu, przerzuty raka nerkowokomórkowego, rak nerkowokomórkowy, sunitynib, terapia przeciwnowotworowa - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Sunitinib Krka 25 mg
Sunitinib Krka to lek przeciwnowotworowy dostępny w kapsułkach twardych o dawkach 12,5 mg, 25 mg oraz 50 mg, zawierający sunitynibu jabłczan. Wskazania do stosowania obejmują zaawansowane, nieoperacyjne lub przerzutowe nowotwory: podścieliskowe przewodu pokarmowego (GIST) po niepowodzeniu terapii imatynibem, zaawansowany lub przerzutowy rak nerkowokomórkowy (RCC/MRCC) oraz wysoko zróżnicowane nowotwory neuroendokrynne trzustki (pNET) z progresją choroby. Lek jest przeznaczony wyłącznie dla dorosłych pacjentów i wymaga przepisywania przez specjalistów onkologów. Charakterystyczne cechy kapsułek ułatwiają identyfikację dawki, co jest istotne w celu uniknięcia błędów terapeutycznych.
- Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Klertis 50 mg
Sunitynib w formie cyklaminianu, dostępny w preparacie Klertis w dawkach 12,5 mg, 25 mg oraz 50 mg w postaci twardych kapsułek, jest wskazany do leczenia trzech typów nowotworów u dorosłych pacjentów. Pierwszym wskazaniem są nieoperacyjne lub przerzutowe nowotwory podścieliskowe przewodu pokarmowego (GIST) u pacjentów z niepowodzeniem wcześniejszej terapii imatynibem, spowodowanym opornością lub nietolerancją. Drugim wskazaniem jest zaawansowany lub przerzutowy rak nerkowokomórkowy (RCC/MRCC). Trzecim wskazaniem są wysoko zróżnicowane, nieoperacyjne lub przerzutowe nowotwory neuroendokrynne trzustki (pNET) z potwierdzoną progresją choroby. Dawkowanie leku powinno być indywidualnie dostosowane do pacjenta, uwzględniając dostępność trzech różnych dawek preparatu.
GIST, MRCC, nieoperacyjny GIST, nietolerancja na imatynib, nowotwór neuroendokrynny trzustki, nowotwór nieoperacyjny, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, oporność na imatynib, pNET, progresja choroby nowotworowej, przerzut, rak nerkowokomórkowy, rak nerkowokomórkowy z przerzutami, RCC, sunitynib, terapia imatynibem, twarda kapsułka, wysoko zróżnicowany nowotwór neuroendokrynny trzustki, zaawansowany rak nerkowokomórkowy - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Klertis 25 mg
Sunitynib (lek Klertis) w postaci kapsułek twardych jest wskazany do leczenia trzech typów nowotworów u dorosłych: nieoperacyjnych i/lub przerzutowych guzów podścieliskowych przewodu pokarmowego (GIST) po niepowodzeniu terapii imatynibem, zaawansowanego raka nerkowokomórkowego (MRCC) niezależnie od wcześniejszego leczenia oraz wysoko zróżnicowanych, nieoperacyjnych lub przerzutowych nowotworów neuroendokrynnych trzustki (pNET) z progresją choroby. Preparat dostępny jest w dawkach 12,5 mg, 25 mg i 50 mg sunitynibu cyklaminianu, podawanych w formie kapsułek o charakterystycznym kolorze i rozmiarze (od 15,9 mm do 21,7 mm długości), co ułatwia identyfikację dawki. Terapia powinna być prowadzona przez doświadczonych onkologów, którzy monitorują skuteczność i bezpieczeństwo leczenia oraz dostosowują schemat dawkowania do indywidualnych potrzeb pacjenta.
działanie niepożądane, imatynib, kapsułka twarda, leczenie nowotworów, lek przeciwnowotworowy, nowotwór neuroendokrynny trzustki, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, onkolog, oporność na lek, progresja choroby, przerzut nowotworowy, rak nerkowokomórkowy, rak nerkowokomórkowy z przerzutami, sunitynib, terapia nowotworów, złośliwość guza - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Pazopanib Accord 400 mg
Pazopanib to doustny inhibitor kinazy tyrozynowej o wielokierunkowym działaniu, hamujący kluczowe receptory związane z angiogenezą i proliferacją nowotworową, w tym VEGFR-1 (IC50 10 nM), VEGFR-2 (30 nM), VEGFR-3 (47 nM), PDGFR-α (71 nM), PDGFR-β (84 nM) oraz c-KIT (74 nM). Mechanizm działania polega na zależnym od dawki hamowaniu autofosforylacji tych receptorów, co potwierdzono zarówno in vitro, jak i in vivo, gdzie obserwowano zahamowanie fosforylacji VEGFR-2, angiogenezy oraz wzrostu ksenoprzeszczepów nowotworów. Meta-analiza 31 badań klinicznych wskazała na istotny związek polimorfizmu HLA-B*57:01 z ryzykiem hepatotoksyczności, gdzie 19% nosicieli tego allelu doświadczyło wzrostu aktywności AlAT powyżej 5-krotnej górnej granicy normy (stopień 3 wg NCI CTC), w porównaniu do 10% u pacjentów bez tego allelu.
aminotransferaza alaninowa, angiogeneza, autofosforylacja receptorów, czynnik prognostyczny, farmakogenomika, hepatotoksyczność, inhibitor kinazy tyrozynowej, jasnokomórkowy rak nerki, nefrektomia, progresja guza nowotworowego, proliferacja komórek nowotworowych, przerzutowy rak nerkowokomórkowy, przeżycie bez progresji choroby, przeżycie ogólne, radioterapia, rak nerkowokomórkowy, receptor czynnika komórek macierzystych, receptor kinazy tyrozynowej, receptor naczyniowo-śródbłonkowy czynnika wzrostu, receptor płytkopochodnego czynnika wzrostu, skala ECOG, wskaźnik odpowiedzi na lek - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Temsirolimus Accord 30 mg
Temsirolimus Accord jest selektywnym inhibitorem kinazy mTOR, stosowanym w leczeniu zaawansowanego raka nerkowokomórkowego. Mechanizm działania polega na tworzeniu kompleksu z białkiem FKBP-12, który hamuje aktywność mTOR, prowadząc do zahamowania podziału komórek nowotworowych, zwłaszcza w fazie G1. W badaniach in vitro wykazano dwufazową odpowiedź na dawkę: stężenia nanomolarne ograniczają wzrost komórek o około 50%, a stężenia mikromolarne całkowicie go zatrzymują. Ponadto temsirolimus obniża poziomy czynników HIF-1 i HIF-2 alfa oraz VEGF, co hamuje angiogenezę w mikrośrodowisku guza. W badaniu klinicznym RCC 1, obejmującym pacjentów z co najmniej trzema czynnikami ryzyka, temsirolimus w dawce 25 mg tygodniowo istotnie wydłużył medianę całkowitego czasu przeżycia do 10,9 miesiąca (95% CI: 8,6–12,7) w porównaniu do 7,3 miesiąca (95% CI: 6,1–8,8) w grupie leczonej interferonem alfa (p = 0,0078). Również czas przeżycia wolny od progresji uległ wydłużeniu do 5,6 miesiąca (95% CI: 3,9–7,2) versus 3,2 miesiąca (95% CI: 2,2–4,0) (p = 0,0042). Kombinacja temsirolimusu z interferonem alfa nie poprawiła istotnie wyników, a zwiększyła częstość ciężkich działań niepożądanych.
angiogeneza, całkowity czas przeżycia, cyklina typu D, czas do niepowodzenia leczenia, czas przeżycia wolny od progresji, czynnik indukowany hipoksją, dekarboksylaza ornitynowa, glejak złośliwy, inhibitor kinazy mTOR, małopłytkowość, mięsak prążkowanokomórkowy, naczyniowy śródbłonkowy czynnik wzrostu, nefrektomia, nerwiak zarodkowy, neutropenia, niedokrwistość, odsetek korzyści klinicznych, odsetek obiektywnych odpowiedzi, rak nerkowokomórkowy, skala ECOG, skala Karnofsky’ego, temsirolimus, zaawansowany rak nerkowokomórkowy, zapalenie błon śluzowych - Leksykon leków
Działania niepożądane – Sorafenib Stada 200 mg
Sorafenib Stada wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które obejmują zarówno często występujące objawy, takie jak biegunka, zmęczenie, łysienie, zespół ręka-stopa oraz wysypka, jak i poważne powikłania zagrażające życiu, w tym zawał mięśnia sercowego, perforację przewodu pokarmowego, polekowe zapalenie wątroby, krwotoki oraz nadciśnienie tętnicze i przełom nadciśnieniowy. Działania niepożądane zostały sklasyfikowane według układów i narządów oraz częstości występowania, z kategoriami od bardzo często (≥1/10) do częstości nieznanej. W badaniach klinicznych u pacjentów leczonych sorafenibem zaobserwowano m.in. limfopenię i neutropenię (często), hipofosfatemia (bardzo często, do 45% pacjentów), hipokalcemia (często, do 35,7%), a także wzrost aktywności lipazy i amylazy, co wymaga regularnego monitorowania parametrów laboratoryjnych i funkcji narządów. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko kardiologiczne, w tym zastoinową niewydolność serca, która wystąpiła u 1,9% pacjentów w badaniach klinicznych.
białkomocz, choroba refluksowa, dysfagia, encefalopatia, erytrodyzestezja dłoniowo-podeszwowa, ginekomastia, hiperbilirubinemia, hipofosfatemia, hipoglikemia, hipokalcemia, hipokaliemia, hiponatremia, leukoencefalopatia, leukoklastyczne zapalenie naczyń, leukopenia, limfopenia, lipaza i amylaza, małopłytkowość, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, nadmierne rogowacenie, neuropatia czuciowa, neutropenia, niedoczynność tarczycy, niedokrwistość, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, perforacja przewodu pokarmowego, polekowe zapalenie wątroby, przełom nadciśnieniowy, rabdomioliza, rak nerkowokomórkowy, rak płaskonabłonkowy skóry, rak wątrobowokomórkowy, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, rogowiak kolczystokomórkowy, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowa choroba płuc, toksyczna nekroliza naskórka, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie erekcji, zapalenie błony śluzowej, zapalenie dróg żółciowych, zapalenie pęcherzyka żółciowego, zapalenie trzustki, zapalenie żołądka, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, zespół nerczycowy, zespół ręka-stopa, zespół rozpadu guza, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry, zróżnicowany rak tarczycy - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Pazopanib Pharmascience 200 mg
Pazopanib, inhibitor kinaz tyrozynowych o wielokierunkowym działaniu, jest stosowany w terapii celowanej nowotworów, w tym zaawansowanego raka nerkowokomórkowego. Mechanizm działania polega na hamowaniu receptorów VEGFR-1, -2, -3, PDGFR-α, -β oraz c-KIT, z wartościami IC₅₀ odpowiednio 10, 30, 47, 71, 84 i 74 nM, co prowadzi do zahamowania angiogenezy i proliferacji komórek nowotworowych. Badania przedkliniczne potwierdziły skuteczność hamowania autofosforylacji receptorów i zahamowanie wzrostu ksenoprzeszczepów nowotworów. Farmakogenetycznie, nosicielstwo allelu HLA-B*57:01 wiąże się z podwyższonym ryzykiem hepatotoksyczności (AlAT >5x ULN u 19% nosicieli vs. 10% u nieposiadających allelu), co wymaga uwagi podczas monitorowania pacjentów.
allel HLA-B*5701, angiogeneza, badanie farmakogenetyczne, badanie histopatologiczne, badanie kliniczne, hepatotoksyczność, inhibitor kinazy białkowej, inhibitor kinazy tyrozynowej, interferon alfa, interleukina-2, klasyfikacja MSKCC, ksenoprzeszczep nowotworu, lek przeciwnowotworowy, nefrektomia, ocena radiologiczna, odpowiedź na leczenie, przeżycie bez progresji choroby, przeżycie ogólne, rak jasnokomórkowy, rak nerkowokomórkowy, receptor c-kit, receptor VEGFR, skala ECOG, terapia przeciwnowotworowa - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Pazopanib Accord
Pazopanib Accord wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko poważnych działań niepożądanych, w tym hepatotoksyczności, nadciśnienia tętniczego, zaburzeń sercowo-naczyniowych oraz powikłań zakrzepowo-zatorowych. U pacjentów z łagodnymi zaburzeniami czynności wątroby zalecana dawka wynosi 800 mg/dobę, natomiast przy umiarkowanych zaburzeniach dawka powinna być zmniejszona do 200 mg/dobę; lek jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami (bilirubina >3 × GGN). Monitorowanie czynności wątroby jest obowiązkowe przed leczeniem oraz w określonych odstępach czasu (3., 5., 7., 9. tydzień, następnie 3. i 4. miesiąc, a potem okresowo). W przypadku wzrostu aminotransferaz >8 × GGN należy przerwać terapię, a po poprawie wznowić ją w dawce 400 mg/dobę, z dalszym ścisłym monitorowaniem. Wystąpienie jednoczesnego wzrostu aminotransferaz >3 × GGN i bilirubiny >2 × GGN wymaga trwałego odstawienia leku. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów powyżej 60. roku życia oraz nosicieli allelu HLA-B*57:01.
allel HLA-B*5701, aminotransferazy, białkomocz, frakcja wyrzutowa lewej komory, hepatotoksyczność, hiperbilirubinemia, inhibitor VEGF, krwioplucie, krwotok do mózgu, krwotok z przewodu pokarmowego, mięsak tkanek miękkich, mikroangiopatia zakrzepowa, nadciśnienie tętnicze, neutropenia, niedoczynność tarczycy, niewydolność wątroby, odma opłucnowa, perforacja przewodu pokarmowego, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, przełom nadciśnieniowy, przemijający napad niedokrwienny, rak nerkowokomórkowy, rozwarstwienie tętnicy, śródmiąższowa choroba płuc, tętniczy incydent zakrzepowy, torsade de pointes, udar niedokrwienny mózgu, wydłużenie odstępu QT, zakrzepica żył, zapalenie płuc, zastoinowa niewydolność serca, zator płucny, zawał mięśnia sercowego, zespół Gilberta, zespół nerczycowy, zespół odwracalnej tylnej encefalopatii, zespół odwracalnej tylnej leukoencefalopatii, zespół rozpadu guza - Leksykon leków
Działania niepożądane – Sunitinib Krka 50 mg
Sunitynib jabłczan (Sunitinib Krka) jest związany z ryzykiem poważnych działań niepożądanych, które mogą zagrażać życiu, takich jak niewydolność nerek, niewydolność serca, zator tętnicy płucnej, perforacja przewodu pokarmowego oraz krwotoki w różnych lokalizacjach (układ oddechowy, przewód pokarmowy, guz nowotworowy, układ moczowy, krwotok mózgowy). Dodatkowo obserwuje się potencjalnie śmiertelne zdarzenia, w tym niewydolność wielonarządową, rozsiane krzepnięcie wewnątrznaczyniowe (DIC), krwotok do jamy otrzewnowej, niewydolność nadnerczy, odmę opłucnową, wstrząs oraz nagły zgon. Najczęstsze działania niepożądane obejmują zmniejszenie apetytu, zaburzenia smaku, nadciśnienie tętnicze, uczucie zmęczenia, biegunki, nudności, zapalenie jamy ustnej, niestrawność, wymioty, przebarwienia skórne oraz erytrodyzestezję dłoniowo-podeszwową. W trakcie terapii może również rozwinąć się niedoczynność tarczycy oraz zaburzenia hematologiczne, takie jak neutropenia, małopłytkowość i niedokrwistość.
dysgeuzja, erytrodyzestezja dłoniowo-podeszwowa, infekcja wirusowa, krwotok, krwotok do jamy otrzewnowej, krwotok mózgowy, krwotok z nosa, małopłytkowość, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość, neuroendokrynny nowotwór trzustki, neutropenia, niedoczynność tarczycy, niedokrwistość, niewydolność nadnerczy, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wielonarządowa, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, odma opłucnowa, odwodnienie, perforacja przewodu pokarmowego, rak nerkowokomórkowy, rozsiane krzepnięcie wewnątrznaczyniowe, sunitynib, zapalenie błon śluzowych, zapalenie jamy ustnej, zator tętnicy płucnej, zespół ręka-stopa - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Pazopanib Pharmascience 200 mg
Pazopanib Pharmascience, dostępny w postaci tabletek powlekanych o dawkach 200 mg (różowe) i 400 mg (białe), zawiera chlorowodorek pazopanibu jako substancję czynną. Lek jest wskazany do leczenia dorosłych pacjentów z zaawansowanym rakiem nerkowokomórkowym (RCC) oraz zaawansowanym mięsakami tkanek miękkich (STS). W RCC pazopanib stosuje się zarówno jako terapię pierwszego rzutu u pacjentów bez wcześniejszego leczenia systemowego, jak i jako leczenie drugiego rzutu u pacjentów po terapii cytokinami, u których doszło do progresji choroby lub nietolerancji leczenia. W przypadku mięsaków tkanek miękkich, lek jest zalecany u pacjentów z określonymi podtypami histologicznymi, którzy przeszli wcześniejszą chemioterapię lub u których nastąpiła progresja choroby w ciągu 12 miesięcy od zakończenia leczenia neoadjuwantowego lub adjuwantowego. Decyzję o zastosowaniu pazopanibu powinien podejmować onkolog z doświadczeniem, po dokładnej ocenie stopnia zaawansowania choroby, typu histopatologicznego oraz historii leczenia.
badanie obrazowe, chlorowodorek, choroba rozsiana, działanie niepożądane, interferon alfa, interleukina-2, leczenie adjuwantowe, leczenie drugiego rzutu, leczenie drugiej linii, leczenie neoadjuwantowe, leczenie pierwszego rzutu, leczenie pierwszej linii, mięsak tkanek miękkich, pazopanib, podtyp histologiczny, progresja choroby, rak nerkowokomórkowy, terapia cytokinami, terapia systemowa, typ histopatologiczny - Leksykon leków
Działania niepożądane – Sunitinib Medical Valley 37,5 mg
Sunitynib Medical Valley, zawierający sunitynibu jabłczan, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które wymagają ścisłego monitorowania klinicznego. Do najpoważniejszych powikłań należą niewydolność nerek, niewydolność serca, zator tętnicy płucnej, perforacja przewodu pokarmowego oraz krwotoki, które mogą prowadzić do zgonu. Najczęściej obserwowane działania niepożądane to zaburzenia metaboliczne (zmniejszenie apetytu), neurologiczne (dysgeuzja), układu krążenia (nadciśnienie tętnicze), przewodu pokarmowego (biegunka, nudności, zapalenie jamy ustnej, dyspepsja, wymioty) oraz skórne (przebarwienia, erytrodyzestezja dłoniowo-podeszwowa). Istotne jest także ryzyko rozwoju niedoczynności tarczycy, co wymaga regularnej oceny funkcji tego gruczołu. Zaburzenia hematologiczne, takie jak neutropenia, małopłytkowość i niedokrwistość, występują bardzo często i zwiększają ryzyko infekcji oraz krwawień.
dysgeuzja, dyspepsja, erytrodyzestezja dłoniowo-podeszwowa, gorączka neutropeniczna, hipoglikemia, krwotok, krwotok do jamy otrzewnowej, małopłytkowość, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, neuroendokrynny guz trzustki, neutropenia, niedoczynność tarczycy, niedokrwistość, niewydolność nadnerczy, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wielonarządowa, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, odma opłucnowa, perforacja przewodu pokarmowego, rak nerkowokomórkowy, rozsiane wykrzepianie wewnątrznaczyniowe, sunitynib jabłczan, zakażenie dróg oddechowych, zapalenie jamy ustnej, zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, zator tętnicy płucnej, zawał mięśnia sercowego, zespół ręka-stopa - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Sunitinib Bluefish 25 mg
Sunitynib Bluefish to inhibitor kinaz tyrozynowych dostępny w kapsułkach o dawkach 12,5 mg, 25 mg oraz 50 mg, stosowany u dorosłych pacjentów w leczeniu trzech głównych wskazań onkologicznych: nowotworów podścieliskowych przewodu pokarmowego (GIST), raka nerkowokomórkowego (RCC) oraz nowotworów neuroendokrynnych trzustki (pNET). W GIST lek jest wskazany jako terapia drugiej linii po niepowodzeniu leczenia imatynibem (oporność lub nietolerancja), przy nieoperacyjnym guzie i/lub obecności przerzutów. W RCC sunitynib może być stosowany zarówno w pierwszej, jak i kolejnych liniach leczenia zaawansowanego miejscowo lub przerzutowego raka. W przypadku pNET preparat jest przeznaczony do leczenia guzów wysoko zróżnicowanych, nieoperacyjnych lub z przerzutami, z udokumentowaną progresją choroby.
badanie histopatologiczne, badanie obrazowe, GIST, inhibitor kinaz tyrozynowych, leczenie imatynibem, MRCC, nowotwór neuroendokrynny trzustki, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, oporność na leczenie, pNET, progresja choroby, przerzut odległy, rak nerkowokomórkowy, rak nerkowokomórkowy z przerzutami, RCC, rezonans magnetyczny, sunitynib, tomografia komputerowa, wysoko zróżnicowany guz - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Temsirolimus Accord 30 mg
Temsirolimus Accord to lek przeciwnowotworowy zawierający 30 mg temsirolimusu w fiolce koncentratu, stosowany jako terapia pierwszego rzutu u dorosłych pacjentów z zaawansowanym rakiem nerkowokomórkowym (RCC) spełniających kryterium co najmniej trzech z sześciu czynników ryzyka prognostycznego. Preparat dostępny jest w formie koncentratu i rozpuszczalnika do sporządzania roztworu do infuzji dożylnej, gdzie po rozcieńczeniu 1,8 ml rozpuszczalnika uzyskuje się roztwór o stężeniu 10 mg/ml. Podawanie leku wymaga dwustopniowego rozcieńczania i odbywa się pod nadzorem wykwalifikowanego personelu medycznego w warunkach szpitalnych lub ambulatoryjnych. W składzie preparatu istotne są substancje pomocnicze: etanol (474 mg w koncentracie, 358,2 mg w rozpuszczalniku) oraz glikol propylenowy (603,6 mg w koncentracie), które mogą wpływać na bezpieczeństwo terapii u pacjentów z chorobami wątroby, neurologicznymi, uzależnionych od alkoholu, kobiet w ciąży i karmiących.
choroba nowotworowa, choroba przerzutowa, choroba wątroby, czynnik ryzyka, działanie niepożądane, etanol, glikol propylenowy, infuzja dożylna, leczenie chirurgiczne, leczenie pierwszego rzutu, padaczka, prognostyczny czynnik ryzyka, progresja choroby, rak nerkowokomórkowy, rokowanie, stadium zaawansowane, stężenie leku, terapia przeciwnowotworowa, terapia systemowa, zaawansowany rak nerkowokomórkowy - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Everolimus Synthon 2,5 mg
Ewerolimus, dostępny w tabletkach o dawkach 2,5 mg, 5 mg i 10 mg (zawierających odpowiednio 74,3 mg, 148,5 mg i 297,0 mg laktozy), jest stosowany w leczeniu zaawansowanego raka piersi z ekspresją receptorów hormonalnych i brakiem nadekspresji HER2/neu u kobiet po menopauzie, w skojarzeniu z eksemestanem. Wskazania obejmują także nieoperacyjne lub przerzutowe nowotwory neuroendokrynne trzustki o wysokim lub średnim stopniu zróżnicowania oraz wysoko zróżnicowane (G1 lub G2), hormonalnie nieczynne nowotwory neuroendokrynne układu pokarmowego i płuc z progresją choroby. Ponadto, ewerolimus jest lekiem drugiej linii w zaawansowanym raku nerkowokomórkowym po niepowodzeniu terapii anty-VEGF. Decyzja o terapii powinna uwzględniać dokładną ocenę stanu klinicznego i charakterystyki nowotworu.
czynnik wzrostu śródbłonka naczyniowego, eksemestan, ekspresja receptorów hormonalnych, guz hormonalnie nieczynny, nadekspresja HER2, niesteroidowy inhibitor aromatazy, nowotwór neuroendokrynny trzustki, progresja choroby, progresja nowotworu, przerzut odległy, rak hormonozależny, rak nerkowokomórkowy, status pomenopauzalny, szlak VEGF, terapia anty-VEGF, terapia drugiej linii, wysoko zróżnicowany nowotwór neuroendokrynny, zaawansowany rak piersi, zróżnicowanie histologiczne - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Sunitinib Krka 12,5 mg
Sunitinib Krka jest dostępny w postaci kapsułek twardych o dawkach 12,5 mg, 25 mg oraz 50 mg, zawierających sunitynibu jabłczan. Lek jest wskazany do leczenia nieoperacyjnych i/lub przerzutowych nowotworów podścieliskowych przewodu pokarmowego (GIST) u dorosłych pacjentów po niepowodzeniu terapii imatynibem, zaawansowanego raka nerkowokomórkowego (MRCC) zarówno z przerzutami, jak i bez nich, oraz wysoko zróżnicowanych, nieoperacyjnych lub przerzutowych nowotworów neuroendokrynnych trzustki (pNET) u dorosłych z progresją choroby. Wskazania te podkreślają rolę sunitynibu jako terapii drugiego rzutu w zaawansowanych i opornych na wcześniejsze leczenie nowotworach.
GIST, imatynib, MRCC, nieoperacyjny nowotwór z przerzutami, nietolerancja leku, nowotwór neuroendokrynny trzustki, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, oporność na imatynib, pNET, progresja choroby, przerzut odległy, rak nerkowokomórkowy, rak nerkowokomórkowy z przerzutami, stopień zróżnicowania nowotworu, sunitynib - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Sunitinib Vipharm 12,5 mg
Sunitinib Vipharm, dostępny w kapsułkach twardych zawierających jabłczan sunitynibu w dawkach 12,5 mg, 25 mg oraz 50 mg, jest wskazany w leczeniu trzech głównych grup nowotworów u dorosłych pacjentów: nieoperacyjnych i/lub z przerzutami nowotworów podścieliskowych przewodu pokarmowego (GIST) po niepowodzeniu terapii imatynibem (oporność lub nietolerancja), zaawansowanego raka nerkowokomórkowego (MRCC) zarówno w terapii pierwszej, jak i kolejnych linii oraz wysoko zróżnicowanych, nieoperacyjnych lub przerzutowych nowotworów neuroendokrynnych trzustki (pNET) z progresją choroby. Dawkowanie leku jest dostosowywane indywidualnie, a kapsułki charakteryzują się różnym kolorem wieczka i korpusu, co ułatwia identyfikację dawki (12,5 mg – brązowe, 25 mg – jasnobrązowe wieczko i brązowy korpus, 50 mg – jasnobrązowe wieczko i korpus).
działanie niepożądane, GIST, imatynib, interakcje lekowe, jabłczan sunitynibu, MRCC, nadzór onkologiczny, nowotwór neuroendokrynny trzustki, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, oporność na imatynib, pNET, progresja choroby, rak nerkowokomórkowy, rak nerkowokomórkowy z przerzutami, stadium zaawansowania nowotworu, terapia pierwszej linii - Leksykon leków
Działania niepożądane – Sorafenib Sandoz 200 mg
Sorafenib Sandoz, stosowany w terapii nowotworowej, charakteryzuje się profilem działań niepożądanych obejmującym zarówno ciężkie powikłania, jak zawał serca, perforacja przewodu pokarmowego, polekowe zapalenie wątroby, krwotoki oraz nadciśnienie tętnicze z możliwością przełomu nadciśnieniowego. Najczęściej obserwowane działania niepożądane to biegunka, zmęczenie, łysienie, zakażenia, zespół ręka-stopa oraz wysypka. Szczególnie u pacjentów z rakiem tarczycy częściej występują zespół ręka-stopa, biegunka, łysienie, nadciśnienie tętnicze, hipokalcemia i rogowiak kolczystokomórkowy. W badaniach klinicznych odnotowano zastoinową niewydolność serca u 1,7-1,9% pacjentów leczonych sorafenibem (w porównaniu do 0,7-1,1% w grupach placebo).
erytrodyzestezja dłoniowo-podeszwowa, hipofosfatemia, hipokalcemia, hipokaliemia, leukocytoklastyczne zapalenie naczyń, limfopenia, nadczynność tarczycy, neuropatia obwodowa czuciowa, neutropenia, niedoczynność tarczycy, obrzęk naczynioruchowy, odwracalna tylna leukoencefalopatia, perforacja przewodu pokarmowego, polekowe zapalenie wątroby, przełom nadciśnieniowy, rabdomioliza, rak kolczystokomórkowy skóry, rak nerkowokomórkowy, rak wątrobowokomórkowy, rogowiak kolczystokomórkowy, rozwarstwienie tętnicy, rumień wielopostaciowy, sorafenib, śródmiąższowa choroba płuc, toksyczna nekroliza naskórka, wydłużenie odstępu QT, zapalenie dróg żółciowych, zapalenie pęcherzyka żółciowego, zapalenie trzustki, zastoinowa niewydolność serca, zespół nerczycowy, zespół ręka-stopa, zespół rozpadu guza, zespół Stevensa-Johnsona, zróżnicowany rak tarczycy - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Sunitynib Adamed 25 mg
Sunitynib Adamed, dostępny w kapsułkach twardych zawierających 25 mg sunitynibu, jest wskazany do leczenia zaawansowanych nowotworów u dorosłych pacjentów, w tym guzów podścieliskowych przewodu pokarmowego (GIST) po niepowodzeniu terapii imatynibem, raka nerkowokomórkowego (MRCC) w stadium zaawansowanym lub z przerzutami jako leczenie pierwszej linii oraz wysoko zróżnicowanych nowotworów neuroendokrynnych trzustki (pNET) z udokumentowaną progresją choroby. W GIST lek stosuje się wyłącznie u pacjentów z guzami nieoperacyjnymi lub rozsianą chorobą, po oporności lub nietolerancji imatynibu. W MRCC sunitynib może być stosowany bez wcześniejszej terapii, natomiast w pNET wymagana jest potwierdzona progresja oraz wysoki stopień zróżnicowania guza. Preparat zawiera 142,59 mg mannitolu w każdej kapsułce, co należy uwzględnić u pacjentów z nietolerancją tego składnika.
działanie niepożądane, GIST, guz nieoperacyjny, imatynib, kapsułka twarda, mannitol, MRCC, nowotwór neuroendokrynny trzustki, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, oporność na lek, pNET, preparat przeciwnowotworowy, progresja choroby, przerzuty nowotworowe, rak nerkowokomórkowy, rak nerkowokomórkowy z przerzutami, sunitynib - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Pazopanib STADA
Pazopanib STADA, lek przeciwnowotworowy, wymaga szczegółowej oceny ryzyka i korzyści przed rozpoczęciem terapii oraz regularnego monitorowania pacjentów, zwłaszcza pod kątem funkcji wątroby. Zalecane dawkowanie zależy od stopnia zaburzeń czynności wątroby: 800 mg/dobę u pacjentów z łagodnymi nieprawidłowościami (bilirubina do 1,5 x GGN), 200 mg/dobę u pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami (bilirubina > 1,5 do 3 x GGN), a stosowanie jest przeciwwskazane przy ciężkich zaburzeniach (bilirubina > 3 x GGN). Monitorowanie aktywności aminotransferaz (AlAT, AspAT) i bilirubiny jest kluczowe, szczególnie w pierwszych 9 tygodniach oraz w 3. i 4. miesiącu leczenia. W przypadku wzrostu aminotransferaz > 8 x GGN konieczne jest przerwanie terapii, a przy jednoczesnym wzroście bilirubiny > 2 x GGN – trwałe odstawienie leku. U pacjentów z zespołem Gilberta obserwuje się łagodną hiperbilirubinemię, którą należy traktować zgodnie z wytycznymi dla izolowanego wzrostu AlAT.
aminotransferazy, BCRP, białkomocz, bilirubina, frakcja wyrzutowa lewej komory, glikoproteina p, hiperbilirubinemia, inhibitor UGT1A1, inhibitory VEGF, krwioplucie, krwotok mózgowy, mięsak tkanek miękkich, mikroangiopatia zakrzepowa, nadciśnienie tętnicze, neutropenia, niedoczynność tarczycy, niewydolność wątroby, odma opłucnowa, perforacja przewodu pokarmowego, powikłania zakrzepowo-zatorowe, PRES, przełom nadciśnieniowy, przemijający napad niedokrwienny, rak nerkowokomórkowy, RPLS, śródmiąższowa choroba płuc, tętniak i rozwarstwienie tętnicy, torsade de pointes, udar niedokrwienny mózgu, wydłużenie odstępu QT, zakrzepica żył, zapalenie płuc, zastoinowa niewydolność serca, zator płucny, zawał mięśnia sercowego, zespół Gilberta, zespół nerczycowy, zespół rozpadu guza - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Sunitinib Glenmark 50 mg
Sunitinib Glenmark, dostępny w kapsułkach twardych o dawkach 12,5 mg, 25 mg i 50 mg, jest wskazany do leczenia dorosłych pacjentów z trzema głównymi typami nowotworów: nieoperacyjnymi i/lub przerzutowymi nowotworami podścieliskowymi przewodu pokarmowego (GIST) po niepowodzeniu terapii imatynibem (z powodu oporności lub nietolerancji), zaawansowanym rakiem nerkowokomórkowym (w tym z przerzutami) oraz wysoko zróżnicowanymi nowotworami neuroendokrynnymi trzustki (pNET) z progresją choroby i niemożnością leczenia operacyjnego. W przypadku GIST sunitinib stanowi terapię drugiej linii po nieskuteczności imatynibu, natomiast w raku nerkowokomórkowym może być stosowany niezależnie od wcześniejszych linii leczenia. W pNET kluczowe jest potwierdzenie progresji choroby oraz zaawansowanie uniemożliwiające resekcję chirurgiczną lub obecność przerzutów.
GIST, guz nieoperacyjny, imatynib, kapsułka twarda, leczenie operacyjne, MRCC, nietolerancja imatynibu, nowotwór neuroendokrynny trzustki, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, oporność na imatynib, pNET, progresja choroby, przerzut odległy, rak nerkowokomórkowy, rak nerkowokomórkowy z przerzutami, resekcja guza, zaawansowany rak nerkowokomórkowy - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Suganet
Podczas terapii sunitynibem (produkt Suganet) należy zwrócić szczególną uwagę na interakcje farmakokinetyczne, zwłaszcza unikać jednoczesnego stosowania z silnymi induktorami i inhibitorami CYP3A4, które mogą odpowiednio obniżać lub zwiększać stężenie leku w osoczu, wpływając na skuteczność i toksyczność terapii. Należy monitorować pacjentów pod kątem działań niepożądanych, w tym dermatologicznych (odbarwienie skóry, piodermia zgorzelinowa, rumień wielopostaciowy, zespół Stevensa-Johnsona, martwica toksyczno-rozpływna naskórka), które mogą wymagać przerwania leczenia. Zgłaszano również poważne zdarzenia krwotoczne, w tym krwotoki z nosa (u około 50% pacjentów z guzami litymi), przewodu pokarmowego, układu oddechowego i mózgu, z ryzykiem zgonu, szczególnie u pacjentów z rakiem nerkowokomórkowym i GIST. Konieczne jest regularne monitorowanie morfologii krwi, czynników krzepnięcia oraz badanie fizykalne, zwłaszcza u pacjentów przyjmujących leki przeciwzakrzepowe.
białkomocz, ciężkie nadciśnienie tętnicze, frakcja wyrzutowa lewej komory, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, kardiomiopatia, krwotok z guza nowotworowego, krwotok z nosa, martwica kości szczęki, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, mikroangiopatia zakrzepowa, niedoczynność tarczycy, niedokrwienie mięśnia sercowego, niedokrwistość, niewydolność serca, niewydolność wątroby, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, perforacja jelita, piodermia zgorzelinowa, przemijający napad niedokrwienny, rak nerkowokomórkowy, rumień wielopostaciowy, ślepota korowa, tętnicze zdarzenie zakrzepowo-zatorowe, torsade de pointes, udar naczyniowy mózgu, zakrzepica żył głębokich, zakrzepowa plamica małopłytkowa, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie trzustki, zastoinowa niewydolność serca, zator tętnicy płucnej, zawał mięśnia sercowego, zawał mózgu, zespół hemolityczno-mocznicowy, zespół nerczycowy, zespół odwracalnej tylnej leukoencefalopatii, zespół Stevensa-Johnsona, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Temsirolimus Accord 30 mg
Temsirolimus Accord jest lekiem przeciwnowotworowym stosowanym w leczeniu zaawansowanego raka nerkowokomórkowego, podawanym wyłącznie dożylnie w dawce 25 mg raz w tygodniu, we wlewie trwającym 30-60 minut. Preparat dostępny jest w formie koncentratu zawierającego 30 mg temsirolimusu, który po rozcieńczeniu w 1,8 ml rozpuszczalnika osiąga stężenie 10 mg/ml. Następnie wymaga dalszego rozcieńczenia w 0,9% roztworze chlorku sodu do wstrzykiwań. Kluczowym elementem terapii jest premedykacja dożylna difenhydraminą w dawce 25-50 mg, podawana około 30 minut przed infuzją, celem zmniejszenia ryzyka reakcji nadwrażliwości. W przypadku działań niepożądanych dopuszcza się modyfikację dawki o 5 mg na tydzień lub tymczasowe przerwanie leczenia. Nie jest konieczne dostosowanie dawki u pacjentów w podeszłym wieku ani u osób z zaburzeniami czynności nerek, jednak zaleca się ostrożność przy ciężkich dysfunkcjach nerek.
ciężkie zaburzenie czynności wątroby, difenhydramina, działanie niepożądane, etanol i glikol propylenowy, glejak o wysokim stopniu złośliwości, infuzja, koncentrat i rozpuszczalnik, liczba płytek krwi, mięsak prążkowanokomórkowy, nerwiak zarodkowy, płytki krwi, podanie dożylne, produkt przeciwhistaminowy, rak nerkowokomórkowy, reakcja nadwrażliwości, roztwór chlorku sodu, temsirolimus, wlew dożylny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Sorafenib Sandoz 200 mg
Terapia Sorafenibem Sandoz powinna być prowadzona pod ścisłym nadzorem specjalisty onkologa, z uwzględnieniem precyzyjnego dawkowania i monitorowania pacjenta. Standardowa dawka dla dorosłych wynosi 400 mg sorafenibu (2 tabletki po 200 mg) dwa razy na dobę, co daje łączną dawkę dobową 800 mg. W przypadku wystąpienia działań niepożądanych dopuszcza się redukcję dawki do 400 mg na dobę (2 tabletki po 200 mg raz dziennie). Terapia powinna być kontynuowana do momentu uzyskania korzyści klinicznej lub pojawienia się nieakceptowalnej toksyczności. U pacjentów powyżej 65 roku życia oraz z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności nerek i wątroby (stopień A-B wg Child-Pugh) nie jest konieczna modyfikacja dawkowania. Brak jest danych dotyczących stosowania u dzieci poniżej 18 lat oraz u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (stopień C wg Child-Pugh) i dializowanych.
- Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Sorafenib Sandoz 400 mg
Sorafenib Sandoz, dostępny w postaci tabletek powlekanych zawierających 400 mg sorafenibu (w formie sorafenibu tozylanu), jest lekiem przeciwnowotworowym o działaniu molekularnym, stosowanym w leczeniu pierwotnego raka wątrobowokomórkowego oraz zaawansowanego raka nerkowokomórkowego. W przypadku raka wątrobowokomórkowego, lek jest wskazany u pacjentów z przewlekłymi chorobami wątroby, takimi jak marskość związana z HBV, HCV czy stłuszczeniowe zapalenie wątroby, zwłaszcza gdy metody leczenia miejscowego są niewskazane. W raku nerkowokomórkowym sorafenib stosuje się jako terapię drugiej linii po nieskutecznej immunoterapii interferonem-alfa lub interleukiną-2, bądź jako terapię pierwszej linii u pacjentów niekwalifikujących się do leczenia immunomodulującego.
ablacja, chemoembolizacja, choroba uogólniona, działanie hipertensyjne, interferon alfa, interleukina-2, leczenie systemowe nowotworów, lek przeciwnowotworowy, marskość wątroby, pierwotny nowotwór wątroby, proces nowotworowy, progresja choroby, przerzut nowotworowy, rak nerkowokomórkowy, rak wątrobowokomórkowy, resekcja chirurgiczna, sorafenib tozylan, stłuszczeniowe zapalenie wątroby, tabletka powlekana, terapia immunomodulująca, toksyczność leku, wirusy hepatotropowe - Leksykon chorób i schorzeń
Złośliwość guzowata – Objawy
Złośliwość guzowata (TSC) to genetyczna choroba charakteryzująca się powstawaniem hamartomów w wielu narządach, w tym mózgu, nerkach, sercu, płucach, skórze i oczach. Neurologicznie dominują napady padaczkowe, występujące u 80-90% pacjentów, w tym charakterystyczne napady zgięciowe niemowląt (3-10 miesiąc życia). Oporność na leczenie farmakologiczne jest częsta, co często wymaga interwencji chirurgicznej. Opóźnienia rozwojowe dotyczą 50-67% chorych, a niepełnosprawność intelektualna 40-50%, z bimodalnym rozkładem IQ (grupy z IQ <30 oraz z IQ około 90). Zaburzenia neuropsychiatryczne (TAND) występują u 90% pacjentów, obejmując spektrum autyzmu (30-60%), ADHD (30-50%) oraz zaburzenia lękowe i behawioralne. Zmiany skórne, obecne u około 90% pacjentów, obejmują plamy hipomelanotyczne, naczyniakówłókniaki twarzy (75%), płaty włókniste i shagreen oraz włókniaki okołopaznokciowe. Zajęcie nerek dotyczy 70-80% chorych, z angiomyolipomami (55-75%) pojawiającymi się między 15 a 30 rokiem życia, torbielami, a rzadziej rakiem nerkowokomórkowym. Zmiany sercowe (rhabdomyoma) występują u 50-60%, rozwijają się prenatalnie i zwykle ulegają regresji w pierwszych latach życia. Płuca zajęte są u około 33% pacjentów, głównie kobiet, z limfangioleiomiomatozą (LAM) i wieloogniskową hiperplazją pneumocytów (MMPH). Zmiany oczne dotyczą 50% chorych i obejmują gwiaździaki siatkówki oraz plamki achromatyczne.
ADHD, angiomyolipoma, guzek korowy, gwiaździak olbrzymiokomórkowy podwyściółkowy, hamartoma, infantile spasms, limfangioleiomiomatoza, mięśniak prążkowanokomórkowy, naczyniakomięśniakotłuszczak, naczyniakowłókniak twarzy, napad ogniskowy, napad padaczkowy, napad toniczno-kloniczny, napady zgięciowe niemowląt, niewydolność nerek, odma opłucnowa, plama hipomelanotyczna, rak nerkowokomórkowy, SEGA, stan padaczkowy, włókniak okołopaznokciowy, wodogłowie, zaburzenie neuropsychiatryczne, zaburzenie ze spektrum autyzmu, złośliwość guzowata - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Pazopanib Accord 200 mg
Leczenie pazopanibem, stosowanym w terapii raka nerkowokomórkowego (RCC) oraz mięsaków tkanek miękkich (STS), powinno być inicjowane przez lekarza z doświadczeniem w onkologii. Zalecana dawka wynosi 800 mg raz na dobę, podawana doustnie na czczo (co najmniej 1 godzinę przed lub 2 godziny po posiłku), z możliwością modyfikacji dawki o 200 mg w zależności od tolerancji, nie przekraczając maksymalnej dawki 800 mg. U pacjentów z łagodnymi zaburzeniami czynności wątroby (bilirubina całkowita prawidłowa, podwyższenie AlAT lub bilirubiny bezpośredniej do 1,5 x GGN) dawka pozostaje 800 mg, natomiast przy umiarkowanych zaburzeniach (bilirubina 1,5-3 x GGN) zaleca się redukcję do 200 mg/dobę. Pazopanib jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami wątroby (bilirubina >3 x GGN). U osób z klirensem kreatyniny >30 ml/min nie jest konieczna zmiana dawki, jednak przy klirensie <30 ml/min należy zachować ostrożność ze względu na brak danych klinicznych. Nie zaleca się stosowania u dzieci poniżej 2 lat, a u pacjentów 2-18 lat brak jest wytycznych dawkowania ze względu na nieokreślone bezpieczeństwo i skuteczność.
aminotransferaza alaninowa, badanie czynności wątroby, badanie farmakokinetyczne, bezpieczeństwo stosowania, bilirubina, bilirubina bezpośrednia, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, dojrzewanie narządów, działanie niepożądane, farmakokinetyka leku, klirens kreatyniny, lek przeciwnowotworowy, mięsak tkanek miękkich, próby wątrobowe, rak nerkowokomórkowy, substancja czynna, tabletka powlekana, umiarkowane zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon chorób i schorzeń
Rak nerki – Epidemiologia
Rak nerki (RN) stanowi około 2,2% wszystkich nowotworów złośliwych na świecie, z roczną zachorowalnością wzrastającą z 403 000 przypadków w 2018 do 434 840 w 2022 roku. W USA RN jest 9. najczęstszym nowotworem, odpowiadającym za 4,2% wszystkich diagnoz, z prognozowanymi 81 610 nowymi przypadkami i 14 390 zgonami w 2024 roku. W Europie w 2022 roku odnotowano 145 721 przypadków i 52 347 zgonów, z najwyższą zachorowalnością w Czechach (ASR 41,3) i na Łotwie (ASR 37,8) u mężczyzn. Wskaźniki zachorowalności rosną globalnie, szczególnie w krajach rozwiniętych, choć w niektórych regionach obserwuje się stabilizację lub spadek. Śmiertelność globalna wynosi około 175 000-180 000 zgonów rocznie, z tendencją spadkową w krajach zachodnich. Rak nerki występuje dwukrotnie częściej u mężczyzn, z ryzykiem zachorowania w ciągu życia wynoszącym 2,3% u mężczyzn i 1,4% u kobiet, a średni wiek diagnozy to 65 lat. Czynniki ryzyka obejmują palenie tytoniu, otyłość, nadciśnienie tętnicze oraz ekspozycję na trichloroetylen, a także predyspozycje genetyczne. Ponad 50% przypadków diagnozowanych jest przypadkowo podczas badań obrazowych, co wpływa na poprawę przeżywalności, szczególnie w stadium I (5-letnie przeżycie 93%).
ablacja, aktywny nadzór, badanie ultrasonograficzne, choroba przerzutowa, COVID-19, czynnik genetyczny, GLOBOCAN, miedniczka nerkowa, Międzynarodowa Agencja Badań nad Rakiem, nadciśnienie tętnicze, narażenie zawodowe, nowotwór złośliwy, obciążenie chorobą, otyłość, palenie tytoniu, rak nerki, rak nerkowokomórkowy, rezonans magnetyczny, standaryzowany wskaźnik wieku, tomografia komputerowa, trichloroetylen, węzeł chłonny - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Sorafenib Mylan
Sorafenib jest związany z szeregiem istotnych działań niepożądanych wymagających ścisłego monitorowania. Najczęstsze to zespół dłoniowo-podeszwowy i wysypka, zwykle stopnia 1-2 wg CTC, pojawiające się w ciągu pierwszych 6 tygodni terapii, które mogą wymagać miejscowego leczenia, modyfikacji dawkowania lub przerwania leczenia. Nadciśnienie tętnicze, często łagodne lub umiarkowane, rozwija się we wczesnej fazie terapii i wymaga regularnej kontroli ciśnienia oraz standardowej terapii hipotensyjnej; w ciężkich przypadkach rozważa się odstawienie leku. Sorafenib może powodować tętniaki i rozwarstwienia tętnic, zwłaszcza u pacjentów z nadciśnieniem lub historią tętniaków. Hipoglikemia, czasem objawowa i wymagająca hospitalizacji, wymaga monitorowania glikemii i ewentualnego przerwania terapii. Zwiększone ryzyko krwawień, niedokrwienia mięśnia sercowego (4,9% vs 0,4% w badaniu 1; 2,7% vs 1,3% w badaniu 3), wydłużenie QT/QTc oraz ryzyko perforacji przewodu pokarmowego (<1%) to kolejne poważne powikłania, które mogą wymagać czasowego lub całkowitego odstawienia sorafenibu. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z zaburzeniami elektrolitowymi, chorobą wieńcową, zespołem długiego QT oraz u osób poddawanych rozległym zabiegom chirurgicznym.
arytmia komorowa, choroba wieńcowa, czas protrombinowy, hipoglikemia, inhibitor szlaku VEGF, leczenie hipotensyjne, lek przeciwcukrzycowy, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie, niedokrwienie mięśnia sercowego, niedrobnokomórkowy rak płuca, niewydolność nerek, niewydolność oddechowa, niewydolność wątroby, odwodnienie, perforacja przewodu pokarmowego, płaskonabłonkowy rak płuca, przełom nadciśnieniowy, rak nerkowokomórkowy, skąpomocz, stężenie glukozy we krwi, terapia przeciwnadciśnieniowa, tętniak i rozwarstwienie tętnicy, toksyczność skórna, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenie czynności wątroby, zawał mięśnia sercowego, zespół dłoniowo-podeszwowy, zespół długiego QT, zespół rozpadu guza - Leksykon substancji czynnych
Ewerolimus – Wskazania do stosowania
Ewerolimus jest lekiem immunosupresyjnym i przeciwnowotworowym, stosowanym w różnych wskazaniach klinicznych zależnie od dawki i postaci farmaceutycznej. W transplantologii, w dawkach od 0,25 mg do 1,0 mg (produkt Aderolio), ewerolimus zapobiega odrzuceniu przeszczepów nerki, serca i wątroby. W przypadku przeszczepów nerki i serca stosuje się go w skojarzeniu z cyklosporyną w mikroemulsji i kortykosteroidami, natomiast przy przeszczepach wątroby – z takrolimusem i kortykosteroidami. Takie schematy terapeutyczne optymalizują efekt immunosupresyjny i minimalizują ryzyko odrzutu. Dawki i schematy są ściśle dostosowane do rodzaju przeszczepu i ryzyka immunologicznego pacjenta.
cyklosporyna, działanie immunosupresyjne, eksemestan, ewerolimus, guz neuroendokrynny trzustki, HER2/neu, hormonozależny rak piersi, inhibitor aromatazy, interakcja lekowa, kortykosteroid, lek przeciwnowotworowy, nowotwór neuroendokrynny, nowotwór neuroendokrynny trzustki, odrzucenie przeszczepu, przeszczep nerki, przeszczep serca, przeszczep wątroby, rak nerkowokomórkowy, rak piersi, receptor hormonalny, schemat immunosupresyjny, takrolimus, terapia anty-VEGF - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Sorafenib Sandoz
Sorafenib wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko działań niepożądanych, takich jak zespół ręka-stopa i wysypka, które pojawiają się zwykle w ciągu pierwszych 6 tygodni terapii i mają najczęściej stopień 1-2 według CTC. Należy monitorować i leczyć nadciśnienie tętnicze, które występuje często, zwykle łagodne lub umiarkowane, oraz rozważyć przerwanie terapii w przypadku ciężkiego nadciśnienia lub przełomu nadciśnieniowego. Istotne jest także monitorowanie ryzyka zespołu rozpadu guza (TLS) u pacjentów z dużym obciążeniem nowotworowym, przewlekłą niewydolnością nerek, skąpomoczem, odwodnieniem, niedociśnieniem i kwaśnym pH moczu, z wdrożeniem profilaktycznego nawodnienia. Sorafenib może zwiększać ryzyko tętniaków i rozwarstwienia tętnic, zwłaszcza u pacjentów z nadciśnieniem lub historią tętniaka, a także powodować hipoglikemię, wymagającą czasowego przerwania leczenia i monitorowania glikemii u chorych z cukrzycą.
arytmia komorowa, choroba wieńcowa, erytrodyzestezja dłoniowo-podeszwowa, hipoglikemia, INR, klasyfikacja Childa-Pugha, krwawienie, nadciśnienie tętnicze, niedokrwienie, niedrobnokomórkowy rak płuca, niewydolność nerek, niewydolność oddechowa, perforacja przewodu pokarmowego, płaskonabłonkowy rak płuca, przewlekła niewydolność nerek, rak nerkowokomórkowy, rozwarstwienie tętnicy, sorafenib, tętniak, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenie czynności wątroby, zawał mięśnia sercowego, zespół długiego QT, zespół ręka-stopa, zespół rozpadu guza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Sorafenib Stada 200 mg
Sorafenib Stada w dawce 200 mg wykazuje biodostępność względną na poziomie 38-49% po podaniu doustnym, z maksymalnym stężeniem (Cmax) osiąganym około 3 godziny po podaniu. Wchłanianie leku jest istotnie obniżone (o 30%) przy podaniu z wysokotłuszczowym posiłkiem, co ma znaczenie kliniczne przy ustalaniu schematu dawkowania. Farmakokinetyka sorafenibu jest nieliniowa przy dawkach powyżej 400 mg dwa razy na dobę, a lek wykazuje bardzo wysokie wiązanie z białkami osocza (99,5%). Po 7 dniach stosowania obserwuje się kumulację leku (2,5- do 7-krotna) i osiągnięcie stanu stacjonarnego z wskaźnikiem Cmax/Cmin <2, co wskazuje na stabilne stężenia w trakcie terapii. Sorafenib jest metabolizowany głównie w wątrobie przez CYP3A4 i UGT1A9, a jego metabolit pirydyno-N-tlenek stanowi 9-16% krążących substancji aktywnych, wykazując podobną aktywność farmakologiczną. Okres półtrwania eliminacyjnego wynosi 25-48 godzin, a eliminacja odbywa się głównie z kałem (77%) i moczem (19%), przy czym 51% dawki jest wydalane z żółcią w postaci niezmienionej.
AUC, biodostępność sorafenibu, biodostępność względna, Cmax, cykl wątrobowo-jelitowy, cytochrom CYP3A4, dializoterapia, eliminacja sorafenibu, glukuronidacja, glukuronidaza bakteryjna, klasyfikacja Childa-Pugha, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, pirydyno-N-tlenek, pole pod krzywą stężenie-czas, profil farmakokinetyczny, przemiany oksydacyjne, rak nerkowokomórkowy, rak wątrobowokomórkowy, stan stacjonarny, tozylan sorafenibu, transferaza UGT1A9, wiązanie z białkami osocza - Leksykon chorób i schorzeń
Rak nerki – Diagnostyka i diagnoza
Rak nerkowokomórkowy (RCC) stanowi około 90% nowotworów nerki i jest jednym z 10 najczęstszych nowotworów w USA. Diagnostyka opiera się głównie na badaniach obrazowych, zwłaszcza trójfazowej tomografii komputerowej (CT) z kontrastem, gdzie wzrost gęstości o ≥15 HU w litej części guza wskazuje na żywotność nowotworu. Badania laboratoryjne, takie jak urynaliza (obecność krwi w moczu u ~40% pacjentów z naciekiem układu zbiorczego), morfologia krwi (anemia jako częsty objaw) oraz biochemia (podwyższona kreatynina) dostarczają informacji o funkcji nerek i stanie ogólnym pacjenta. Rezonans magnetyczny (MRI) jest pomocny w ocenie zajęcia naczyń żylnych i przerzutów do OUN, a ultrasonografia różnicuje guzy lite od torbieli. Biopsja igłowa lub chirurgiczna nie jest rutynowo wymagana, jeśli obrazowanie jest diagnostycznie jednoznaczne, jednak może być konieczna w niejasnych przypadkach.
anemia, angiomiolipoma, badanie biochemiczne krwi, badanie fizykalne, badanie genomowe, badanie histopatologiczne, badanie moczu, badanie PET-CT, biopsja chirurgiczna, biopsja igłowa rdzeniowa, ctDNA, cytologia moczu, jednostki Hounsfielda, klasyfikacja Bosniak, krwiomocz, morfologia krwi, onkocytoma, płynna biopsja, rak brodawkowaty, rak jasnokomórkowy, rak nerkowokomórkowy, rak urotelialny, rezonans magnetyczny, rtg klatki piersiowej, scyntygrafia kości, system TNM, tomografia komputerowa, ultrasonografia, wywiad zdrowotny, zespół von Hippel-Lindau, zróżnicowanie histologiczne, żyła główna dolna - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Sorafenib Sandoz 200 mg
Sorafenib Sandoz w dawce 200 mg w postaci tabletek powlekanych jest wskazany do leczenia raka wątrobowokomórkowego (HCC) oraz zaawansowanego raka nerkowokomórkowego (RCC). W HCC lek stosuje się u pacjentów z nowotworami nieoperacyjnymi lub zaawansowanymi, gdy standardowe metody leczenia (resekcja, przeszczep, ablacja) są niewskazane. W RCC preparat jest przeznaczony dla pacjentów z zaawansowaną chorobą, którzy doświadczyli niepowodzenia terapii interferonem-alfa lub interleukiną-2, bądź nie kwalifikują się do tych immunoterapii z powodu przeciwwskazań lub nietolerancji. Sorafenib powinien być stosowany pod nadzorem doświadczonych onkologów, z uwzględnieniem specyfiki działania i profilu bezpieczeństwa leku.
ablacja, działanie niepożądane, interferon alfa, interleukina-2, klasyfikacja ECOG, leczenie przeciwnowotworowe, marskość wątroby, morfologia krwi, nieoperacyjny nowotwór, nowotwór wątroby, progresja choroby, przeszczep wątroby, rak nerkowokomórkowy, rak wątrobowokomórkowy, resekcja chirurgiczna, skala Karnofsky’ego, sorafenib, sorafenib tozylan, tabletka powlekana, terapia immunomodulująca