Działania niepożądane – Sorafenib Stada 200 mg

Działania niepożądane
Sorafenib Stada 200 mg

Sorafenib Stada wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które obejmują zarówno często występujące objawy, takie jak biegunka, zmęczenie, łysienie, zespół ręka-stopa oraz wysypka, jak i poważne powikłania zagrażające życiu, w tym zawał mięśnia sercowego, perforację przewodu pokarmowego, polekowe zapalenie wątroby, krwotoki oraz nadciśnienie tętnicze i przełom nadciśnieniowy. Działania niepożądane zostały sklasyfikowane według układów i narządów oraz częstości występowania, z kategoriami od bardzo często (≥1/10) do częstości nieznanej. W badaniach klinicznych u pacjentów leczonych sorafenibem zaobserwowano m.in. limfopenię i neutropenię (często), hipofosfatemia (bardzo często, do 45% pacjentów), hipokalcemia (często, do 35,7%), a także wzrost aktywności lipazy i amylazy, co wymaga regularnego monitorowania parametrów laboratoryjnych i funkcji narządów. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko kardiologiczne, w tym zastoinową niewydolność serca, która wystąpiła u 1,9% pacjentów w badaniach klinicznych.

Pobierz ChPL PDF Sorafenib Stada – Tabletki powlekane – 200 mg

Działania niepożądane leku Sorafenib Stada 200 mg

Najważniejsze działania niepożądane
Systematyka działań niepożądanych

Szczegółowa tabela działań niepożądanych
Szczegółowe informacje o wybranych działaniach niepożądanych

Zastoinowa niewydolność serca
Działania niepożądane u pacjentów z zróżnicowanym rakiem tarczycy
Nieprawidłowe wyniki badań laboratoryjnych

Inne klinicznie istotne nieprawidłowe wyniki badań laboratoryjnych

Kolejne rozdziały

Wskazania

Substancja czynna

sorafenib

Kategoria leku

leki przeciwnowotworowe

Działania niepożądane leku Sorafenib Stada 200 mg

Sorafenib Stada, jako lek przeciwnowotworowy, charakteryzuje się szerokim profilem działań niepożądanych, które mogą mieć różne nasilenie i różną częstość występowania. Istotne jest, by personel medyczny był świadomy pełnego spektrum tych działań, co umożliwi właściwe monitorowanie pacjentów i szybkie reagowanie na potencjalne powikłania.¹

Najważniejsze działania niepożądane

Do najważniejszych poważnych działań niepożądanych związanych ze stosowaniem sorafenibu należą: zawał i/lub niedokrwienie mięśnia sercowego, perforacja przewodu pokarmowego, polekowe zapalenie wątroby, krwotoki oraz nadciśnienie tętnicze i/lub przełom nadciśnieniowy. Te działania mogą stanowić bezpośrednie zagrożenie dla życia pacjenta i wymagają natychmiastowej interwencji medycznej.²

Najczęściej obserwowane działania niepożądane obejmują: biegunkę, zmęczenie, łysienie, zakażenie, zespół ręka-stopa (odpowiadający zespołowi erytrodyzestezji dłoniowo-podeszwowej według terminologii MedDRA) oraz wysypkę.³

Systematyka działań niepożądanych

Działania niepożądane sorafenibu zostały uporządkowane według klasyfikacji układów i narządów (zgodnie z terminologią MedDRA) oraz częstości występowania. Przyjęto następujące kategorie częstości: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000), częstość nieznana (niemożliwa do oszacowania na podstawie dostępnych danych).⁴

Szczegółowa tabela działań niepożądanych

Układ/narząd	Działanie niepożądane	Częstość występowania	Charakterystyka
Infekcje i infestacje	Zakażenia Zapalenie mieszków włosowych	Bardzo często	Dotyczy różnych typów zakażeń, wymaga monitorowania stanu pacjenta
Zaburzenia krwi i układu chłonnego	Limfopenia	Bardzo często	Może predysponować do zakażeń, wymaga regularnego monitorowania morfologii
	Leukopenia	Często	Zmniejszenie liczby białych krwinek, zwiększa ryzyko infekcji
	Neutropenia	Często	Zmniejszenie liczby neutrofili, może wymagać modyfikacji dawki
	Niedokrwistość Małopłytkowość	Często	Mogą prowadzić do osłabienia, zmęczenia lub zwiększonego ryzyka krwawień
Zaburzenia układu immunologicznego	Reakcje nadwrażliwości (w tym reakcje skórne i pokrzywka) Reakcja anafilaktyczna Obrzęk naczynioruchowy	Niezbyt często	Mogą stanowić zagrożenie życia, wymagają natychmiastowej interwencji
Zaburzenia endokrynologiczne	Niedoczynność tarczycy Nadczynność tarczycy	Często	Zaburzenia funkcji tarczycy wymagające monitorowania hormonów tarczycy
Zaburzenia metabolizmu i odżywiania	Jadłowstręt Hipofosfatemia	Bardzo często	Mogą prowadzić do wyniszczenia i osłabienia pacjenta
	Hipokalcemia Hipokaliemia Hiponatremia	Często	Zaburzenia elektrolitowe wymagające monitorowania i suplementacji
	Hipoglikemia Odwodnienie Zespół rozpadu guza	Niezbyt często	Mogą wymagać hospitalizacji i intensywnego leczenia
Zaburzenia psychiczne	Depresja	Często	Może wpływać na jakość życia i współpracę w terapii
Zaburzenia układu nerwowego	Obwodowa neuropatia czuciowa Zaburzenia smaku Odwracalna tylna leukoencefalopatia Encefalopatia	Często (pierwsze dwa) Niezbyt często (pozostałe)	Neuropatia może być przewlekła, encefalopatia wymaga natychmiastowej interwencji
Zaburzenia uszne i błędnikowe	Szumy uszne	Często	Mogą być uciążliwe i wpływać na codzienne funkcjonowanie
Zaburzenia serca	Zastoinowa niewydolność serca Niedokrwienie i zawał mięśnia sercowego Wydłużenie odstępu QT	Często	Poważne zdarzenia kardiologiczne, mogą zagrażać życiu
Zaburzenia naczyniowe	Krwotok (w tym z przewodu pokarmowego, układu oddechowego oraz krwotok mózgowy) Nadciśnienie tętnicze Napady gorąca Przełom nadciśnieniowy Tętniaki i rozwarstwienie tętnicy	Bardzo często (nadciśnienie) Często (krwotoki, napady gorąca) Niezbyt często (pozostałe)	Nadciśnienie wymaga regularnego monitorowania, krwotoki mogą zagrażać życiu
Zaburzenia układu oddechowego	Wyciek wodnisty z nosa Dysfonia Zdarzenia przypominające śródmiąższowe choroby płuc	Często	Zaburzenia oddechowe mogą znacząco wpływać na jakość życia
Zaburzenia żołądka i jelit	Biegunka Nudności Wymioty Zaparcia	Bardzo często	Najczęstsze objawy ze strony przewodu pokarmowego, mogą prowadzić do odwodnienia
Zaburzenia żołądka i jelit	Zapalenie błony śluzowej jamy ustnej Niestrawność Dysfagia Choroba refluksowa Zapalenie trzustki Zapalenie błony śluzowej żołądka Perforacja przewodu pokarmowego	Często (większość) Niezbyt często (perforacja)	Perforacja przewodu pokarmowego jest zagrażającym życiu powikłaniem
Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych	Hiperbilirubinemia i żółtaczka Zapalenie pęcherzyka żółciowego Zapalenie dróg żółciowych Polekowe zapalenie wątroby	Często	Wymaga regularnego monitorowania funkcji wątroby
Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej	Suchość skóry Wysypka Łysienie Zespół ręka-stopa	Bardzo często	Zespół ręka-stopa może prowadzić do bólu i upośledzenia funkcji rąk i stóp
	Rumień Świąd Rogowiak kolczystokomórkowy/rak płaskonabłonkowy skóry	Często	Nowotwory skóry wymagają wczesnego wykrycia i leczenia
	Złuszczające zapalenie skóry Trądzik Łuszczenie się skóry Nadmierne rogowacenie Wyprysk Rumień wielopostaciowy Nawrót popromiennego zapalenia skóry Zespół Stevensa-Johnsona Leukoklastyczne zapalenie naczyń Toksyczna nekroliza naskórka	Niezbyt często	Ciężkie reakcje skórne mogą zagrażać życiu i wymagają natychmiastowego odstawienia leku
Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe	Ból stawów Ból mięśni Skurcze mięśniowe Rabdomioliza	Często (pierwsze trzy) Niezbyt często (rabdomioliza)	Rabdomioliza jest poważnym powikłaniem wymagającym pilnej interwencji
Zaburzenia nerek i układu moczowego	Niewydolność nerek Białkomocz Zespół nerczycowy	Często	Wymaga regularnego monitorowania funkcji nerek
Zaburzenia układu rozrodczego	Zaburzenia erekcji Ginekomastia	Często	Mogą wpływać na jakość życia pacjentów
Zaburzenia ogólne	Zmęczenie Ból (jamy ustnej, brzucha, kości, nowotworowy, głowy) Gorączka Astenia Objawy grypopodobne Zapalenie błon śluzowych	Bardzo często	Zmęczenie i ból mogą znacząco wpływać na codzienne funkcjonowanie
Badania diagnostyczne	Spadek masy ciała Przemijający wzrost aktywności transaminaz Przemijający wzrost aktywności amylazy Wzrost aktywności lipazy Wzrost aktywności fosfatazy zasadowej Nieprawidłowe wartości INR Nieprawidłowe stężenie protrombiny	Bardzo często	Wymaga regularnego monitorowania parametrów laboratoryjnych

Szczegółowe informacje o wybranych działaniach niepożądanych

Zastoinowa niewydolność serca

W badaniach klinicznych sponsorowanych przez podmiot odpowiedzialny zastoinowa niewydolność serca wystąpiła u 1,9% pacjentów leczonych sorafenibem (n=2276). W badaniu dotyczącym raka nerkowokomórkowego (RCC, protokół 11213) zdarzenia związane z zastoinową niewydolnością serca zgłoszono u 1,7% pacjentów leczonych sorafenibem i u 0,7% pacjentów otrzymujących placebo. W badaniu dotyczącym raka wątrobowokomórkowego (HCC, protokół 100554) powikłanie to zgłoszono u 0,99% osób leczonych sorafenibem oraz u 1,1% chorych otrzymujących placebo.⁵

Działania niepożądane u pacjentów z zróżnicowanym rakiem tarczycy

W badaniach klinicznych zaobserwowano, że niektóre działania niepożądane występowały ze znacznie większą częstością u pacjentów ze zróżnicowanym rakiem tarczycy (DTC) w porównaniu do pacjentów z rakiem nerkowokomórkowym (RCC) i wątrobowokomórkowym (HCC). Do tych działań należą: zespół ręka-stopa, biegunka, łysienie, spadek masy ciała, nadciśnienie tętnicze, hipokalcemia i rogowiak kolczystokomórkowy/rak płaskokomórkowy skóry.⁶

Nieprawidłowe wyniki badań laboratoryjnych

U pacjentów z HCC i RCC

Bardzo często obserwowano wzrost aktywności lipazy i amylazy. Podwyższona aktywność lipazy stopnia 3. lub 4. według CTCAE wystąpiła u 11% pacjentów w badaniu RCC (badanie 1) i u 9% pacjentów w badaniu HCC (badanie 3) leczonych sorafenibem, w porównaniu z 7% i 9% pacjentów w odpowiednich grupach placebo. Wzrost aktywności amylazy stopnia 3. lub 4. według CTCAE odnotowano u 1% i 2% chorych leczonych sorafenibem w badaniach 1 i 3, w porównaniu z 3% pacjentów w obu grupach placebo.⁷

Kliniczne zapalenie trzustki stwierdzono u 2 z 451 pacjentów leczonych sorafenibem (stopień 4 wg CTCAE) w badaniu 1, u 1 z 297 pacjentów leczonych w badaniu 3 (stopień 2 wg CTCAE) i u 1 z 451 (stopień 2 wg CTCAE) w grupie placebo w badaniu 1.⁸

Hipofosfatemia była bardzo częstym znaleziskiem laboratoryjnym, występującym u 45% pacjentów w badaniu 1 i u 35% pacjentów w badaniu 3 leczonych sorafenibem, w porównaniu z 12% i 11% w grupach placebo. Hipofosfatemia stopnia 3 wg CTCAE (1-2 mg/dl) wystąpiła u 13% pacjentów leczonych sorafenibem w badaniu 1 i u 11% w badaniu 3, w porównaniu z 3% i 2% w grupach placebo. W badaniu 1 nie obserwowano hipofosfatemii stopnia 4 wg CTCAE (<1 mg/dl), a w badaniu 3 odnotowano 1 taki przypadek w grupie placebo. Etiologia hipofosfatemii związanej ze stosowaniem sorafenibu pozostaje nieznana.⁹

Do nieprawidłowych wyników badań laboratoryjnych stopnia 3. lub 4. wg CTCAE, które występowały u ≥5% chorych otrzymujących sorafenib, należą limfopenia i neutropenia.¹⁰

Hipokalcemia wystąpiła u 12% pacjentów w badaniu 1 i u 26,5% pacjentów w badaniu 3 leczonych sorafenibem, w porównaniu z 7,5% i 14,8% pacjentów otrzymujących placebo. Większość przypadków hipokalcemii miała niski stopień nasilenia (1 i 2 wg CTCAE). Hipokalcemia stopnia 3 wg CTCAE (6,0-7,0 mg/dl) wystąpiła u 1,1% i 1,8% pacjentów leczonych sorafenibem w badaniach 1 i 3, a stopnia 4 wg CTCAE (<6,0 mg/dl) u 1,1% i 0,4% pacjentów. Etiologia hipokalcemii związanej z sorafenibem pozostaje nieznana.¹¹

Hipokaliemia wystąpiła u 5,4% i 9,5% pacjentów leczonych sorafenibem w badaniach 1 i 3, w porównaniu z 0,7% i 5,9% pacjentów otrzymujących placebo. Większość przypadków hipokaliemii miała niski stopień nasilenia (stopień 1 wg CTCAE). Hipokaliemia stopnia 3 wg CTCAE pojawiła się u 1,1% i 0,4% pacjentów leczonych sorafenibem oraz u 0,2% i 0,7% pacjentów otrzymujących placebo. Nie odnotowano przypadków hipokaliemii stopnia 4 wg CTCAE.¹²

U pacjentów z DTC

Hipokalcemia wystąpiła u 35,7% pacjentów leczonych sorafenibem w porównaniu z 11,0% pacjentów otrzymujących placebo. Większość przypadków hipokalcemii miała niski stopień nasilenia. Hipokalcemia stopnia 3 wg CTCAE wystąpiła u 6,8% pacjentów leczonych sorafenibem i 1,9% pacjentów w grupie placebo, a hipokalcemia stopnia 4 wg CTCAE – u 3,4% pacjentów leczonych sorafenibem i 1,0% pacjentów w grupie placebo.¹³

Inne klinicznie istotne nieprawidłowe wyniki badań laboratoryjnych

W badaniu 5 (DTC) obserwowano również inne nieprawidłowe wyniki badań laboratoryjnych. Wśród pacjentów leczonych sorafenibem (N=207) w porównaniu z placebo (N=209) odnotowano zwiększoną częstość występowania wszystkich stopni: niedokrwistości (30,9% vs 23,4%), małopłytkowości (18,4% vs 9,6%), neutropenii (19,8% vs 12%), limfopenii (42% vs 25,8%), hipokaliemii (17,9% vs 2,4%) oraz hipofosfatemii (19,3% vs 2,4%).¹⁴

Szczególną uwagę należy zwrócić na limfopenię, która w stopniu 3 wystąpiła u 9,7% pacjentów leczonych sorafenibem w porównaniu z 5,3% w grupie placebo, oraz hipofosfatemię stopnia 3, którą odnotowano u 12,6% pacjentów leczonych sorafenibem w porównaniu z 1,4% w grupie placebo.¹⁵

Kolejne rozdziały

Zapraszamy do dalszego czytania naszego leksykonu.

Wybierz kolejny rozdział z menu poniżej, aby otworzyć nową podstronę kompedium wiedzy i uzyskać szczegółowe informację o leku, substancji lub chorobie.