rak wątrobowokomórkowy
Wskazanie

Rak wątrobowokomórkowy (HCC, hepatocellular carcinoma) to najczęstszy pierwotny nowotwór złośliwy wątroby, stanowiący około 80-90% wszystkich nowotworów tego narządu. Rozwija się głównie u pacjentów z marskością wątroby (w 80-90% przypadków), najczęściej na podłożu zakażenia wirusami zapalenia wątroby typu B lub C, nadużywania alkoholu, niealkoholowej stłuszczeniowej choroby wątroby (NAFLD) czy hemochromatozy.

Diagnostyka HCC obejmuje badania obrazowe (USG, tomografia komputerowa, rezonans magnetyczny), oznaczenie alfa-fetoproteiny (AFP) oraz biopsję wątroby. Wczesne rozpoznanie jest kluczowe, gdyż choroba w początkowym stadium może być skutecznie leczona metodami radykalnymi. Dlatego pacjenci z marskością wątroby powinni być regularnie monitorowani pod kątem rozwoju HCC.

Leczenie raka wątrobowokomórkowego zależy od zaawansowania choroby, funkcji wątroby oraz stanu ogólnego pacjenta. W przypadku wczesnego stadium możliwe jest leczenie radykalne, obejmujące resekcję chirurgiczną, przeszczepienie wątroby lub metody ablacyjne (ablacja prądem o częstotliwości radiowej, mikrofalowa, alkoholowa). W bardziej zaawansowanych stadiach stosuje się chemoembolizację przeztętniczą (TACE) oraz leczenie systemowe.

W leczeniu systemowym HCC w Polsce stosuje się kilka leków. Sorafenib (Nexavar) był pierwszym zarejestrowanym lekiem ukierunkowanym molekularnie w pierwszej linii leczenia. Obecnie dostępne są również inne opcje terapeutyczne, takie jak lenvatinib (Lenvima) w pierwszej linii oraz regorafenib (Stivarga), kabozantynib (Cabometyx) i ramucirumab (Cyramza) w drugiej linii leczenia. W ostatnich latach wprowadzono również immunoterapię – atezolizumab (Tecentriq) w skojarzeniu z bewacyzumabem (Avastin) wykazuje lepszą skuteczność niż sorafenib w pierwszej linii leczenia.

Największe trudności w leczeniu pacjentów z HCC to późne rozpoznanie choroby, współistniejąca marskość wątroby ograniczająca możliwości terapeutyczne, wysoka oporność na konwencjonalną chemioterapię oraz częste nawroty po leczeniu radykalnym. Dodatkowym wyzwaniem jest konieczność jednoczesnego leczenia choroby podstawowej (np. wirusowego zapalenia wątroby) oraz monitorowania funkcji wątroby, która może ulec pogorszeniu w trakcie terapii przeciwnowotworowej.

Rokowanie w HCC jest zróżnicowane i zależy głównie od stadium zaawansowania w momencie rozpoznania, funkcji wątroby oraz dostępności metod terapeutycznych. Pięcioletnie przeżycie w przypadku wczesnego wykrycia i zastosowania leczenia radykalnego może sięgać 70%, natomiast w zaawansowanym stadium nie przekracza 10%. Dlatego kluczowe znaczenie ma wdrożenie programów przesiewowych w grupach wysokiego ryzyka.

Lista leków z tym wskazaniem

  1. 13.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl