Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania Sorafenib Stada 200 mg

Stosowanie sorafenibu wymaga zachowania szczególnych środków ostrożności ze względu na szereg potencjalnych zagrożeń dla zdrowia pacjenta. Konieczne jest systematyczne monitorowanie pacjenta oraz stosowanie odpowiednich działań zapobiegawczych i leczniczych w przypadku wystąpienia objawów niepożądanych.¹

Zespół rozpadu guza (TLS)

W trakcie obserwacji po wprowadzeniu leku do obrotu odnotowano przypadki zespołu rozpadu guza u pacjentów leczonych sorafenibem, które w niektórych przypadkach kończyły się zgonem. Do czynników zwiększających ryzyko wystąpienia TLS należą: znaczne obciążenie nowotworowe, występująca wcześniej przewlekła niewydolność nerek, skąpomocz, odwodnienie, niedociśnienie oraz kwaśny odczyn moczu. Pacjentów z tymi czynnikami ryzyka należy dokładnie obserwować i w razie potrzeby natychmiast wdrożyć odpowiednie leczenie zgodnie ze wskazaniami klinicznymi. Zaleca się również rozważenie profilaktycznego nawodnienia.²

Toksyczność dermatologiczna

Najczęstszymi działaniami niepożądanymi związanymi ze stosowaniem sorafenibu są zespół ręka-stopa (erytrodyzestezja dłoniowo-podeszwowa) oraz wysypka. Objawy te zazwyczaj pojawiają się w ciągu pierwszych sześciu tygodni leczenia i mają nasilenie 1 lub 2 stopnia według klasyfikacji CTC (Common Toxicity Criteria). W przypadku wystąpienia objawów toksyczności skórnej można zastosować następujące metody postępowania:

• leki miejscowe łagodzące objawy – stosowane bezpośrednio na zmiany skórne w celu zmniejszenia dyskomfortu pacjenta
• czasowe przerwanie leczenia sorafenibem – umożliwiające samoistne ustąpienie objawów skórnych
• modyfikacja dawkowania sorafenibu – dostosowanie dawki do nasilenia objawów niepożądanych
• całkowite odstawienie leku – w przypadku ciężkich lub utrzymujących się zmian skórnych

³

Nadciśnienie tętnicze

U pacjentów przyjmujących sorafenib zaobserwowano zwiększoną częstość występowania nadciśnienia tętniczego. Zazwyczaj ma ono charakter łagodny lub umiarkowany i rozwija się we wczesnej fazie leczenia. Nadciśnienie indukowane sorafenibem zwykle dobrze odpowiada na standardowe leczenie przeciwnadciśnieniowe. Zaleca się:

• regularne kontrolowanie ciśnienia tętniczego u wszystkich pacjentów leczonych sorafenibem
• wdrożenie standardowego leczenia przeciwnadciśnieniowego w przypadku podwyższonych wartości ciśnienia
• rozważenie całkowitego odstawienia sorafenibu w przypadku wystąpienia ciężkiego lub opornego na leczenie nadciśnienia, a także w sytuacji przełomu nadciśnieniowego mimo zastosowania odpowiednich leków hipotensyjnych

⁴

Tętniaki i rozwarstwienie tętnicy

Stosowanie inhibitorów szlaku VEGF, do których należy sorafenib, może sprzyjać tworzeniu tętniaków i/lub rozwarstwieniu tętnicy. Ryzyko to dotyczy zarówno pacjentów z nadciśnieniem tętniczym, jak i osób z prawidłowymi wartościami ciśnienia. Przed rozpoczęciem leczenia sorafenibem należy dokładnie ocenić potencjalne ryzyko u pacjentów ze zwiększoną predyspozycją do tych powikłań, zwłaszcza u osób z:

• nadciśnieniem tętniczym – które stanowi dodatkowy czynnik ryzyka uszkodzenia ściany naczyń
• tętniakiem w wywiadzie – co może wskazywać na wrodzoną lub nabytą skłonność do patologii naczyniowych

⁵

Hipoglikemia

W trakcie terapii sorafenibem raportowano przypadki obniżonego stężenia glukozy we krwi. Niektóre z tych przypadków miały manifestację kliniczną i wymagały hospitalizacji z powodu utraty przytomności. W przypadku wystąpienia objawowej hipoglikemii konieczne jest:

• czasowe przerwanie leczenia sorafenibem
• regularne kontrolowanie stężenia glukozy we krwi u pacjentów z cukrzycą
• ocena potrzeby modyfikacji dawkowania leków przeciwcukrzycowych u pacjentów z już rozpoznaną cukrzycą

⁶

Krwotok

Stosowanie sorafenibu może zwiększać ryzyko krwawień. Jeżeli u pacjenta wystąpi jakiekolwiek krwawienie wymagające interwencji medycznej, należy rozważyć całkowite odstawienie leku. Zwiększona tendencja do krwawień może być związana z hamowaniem angiogenezy i wpływem na integralność naczyń krwionośnych przez sorafenib.⁷

Niedokrwienie i/lub zawał mięśnia sercowego

Dane z badań klinicznych wskazują na zwiększone ryzyko zdarzeń o charakterze niedokrwienia mięśnia sercowego i/lub zawału u pacjentów leczonych sorafenibem:

• W randomizowanym badaniu prowadzonym metodą podwójnie ślepej próby z użyciem placebo (badanie 1) częstość występowania zdarzeń niedokrwiennych mięśnia sercowego i/lub zawału wynosiła 4,9% w grupie sorafenibu w porównaniu do 0,4% w grupie placebo
• W badaniu 3 częstość występowania zdarzeń niedokrwiennych mięśnia sercowego i/lub zawału wynosiła 2,7% w grupie sorafenibu w porównaniu do 1,3% w grupie placebo

Należy zauważyć, że z tych badań wykluczono pacjentów z niestabilną chorobą wieńcową lub niedawno przebytym zawałem serca. W przypadku wystąpienia niedokrwienia i/lub zawału mięśnia sercowego u pacjenta leczonego sorafenibem należy rozważyć czasowe lub całkowite odstawienie leku.⁸

Wydłużenie odstępu QT

Wykazano, że sorafenib może powodować wydłużenie odstępu QT/QTc, co może zwiększać ryzyko wystąpienia komorowych zaburzeń rytmu serca. Szczególną ostrożność podczas stosowania sorafenibu należy zachować u pacjentów:

• z wrodzonym zespołem długiego QT – genetycznie uwarunkowanym zaburzeniem prowadzącym do wydłużenia repolaryzacji komór
• leczonych dużymi, kumulującymi się dawkami antracyklin – preparatów o znanym potencjale wydłużania odstępu QT
• przyjmujących określone leki przeciwarytmiczne lub inne produkty lecznicze powodujące wydłużenie QT – co może sumować się z działaniem sorafenibu
• z zaburzeniami elektrolitowymi, takimi jak hipokaliemia, hipokalcemia lub hipomagnezemia – które same w sobie predysponują do wydłużenia odstępu QT

U takich pacjentów należy rozważyć okresowe monitorowanie EKG oraz stężenia elektrolitów (magnez, potas, wapń) w trakcie leczenia sorafenibem.⁹

Perforacja przewodu pokarmowego

Perforacja przewodu pokarmowego to działanie niepożądane występujące niezbyt często podczas terapii sorafenibem, zgłaszane u mniej niż 1% leczonych pacjentów. Co istotne, w niektórych przypadkach perforacja nie była związana z jawnym guzem jamy brzusznej, co sugeruje bezpośredni wpływ leku na ścianę przewodu pokarmowego. W przypadku wystąpienia perforacji przewodu pokarmowego należy natychmiast przerwać stosowanie sorafenibu.¹⁰