Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Badania dotyczące interakcji sunitynibu (substancji czynnej produktu Klertis) przeprowadzono wyłącznie u osób dorosłych. Poniżej przedstawiono szczegółowy opis możliwych interakcji lekowych oraz ich wpływ na skuteczność i bezpieczeństwo leczenia sunitynibem.¹

Produkty lecznicze, które mogą zwiększać stężenie sunitynibu w osoczu

Wpływ inhibitorów CYP3A4

Jednoczesne stosowanie sunitynibu z silnymi inhibitorami CYP3A4 może prowadzić do istotnego zwiększenia stężenia substancji czynnej w organizmie. W badaniach wykazano, że podanie jednorazowej dawki sunitynibu wraz z ketokonazolem (silnym inhibitorem CYP3A4) powodowało u zdrowych ochotników wzrost maksymalnego stężenia sunitynibu i jego głównego metabolitu (Cmax) o 49% oraz zwiększenie pola powierzchni pod krzywą zależności stężenia od czasu (AUC0-∞) o 51%.²

Do silnych inhibitorów CYP3A4, których jednoczesne stosowanie z sunitynibem może powodować zwiększenie jego stężenia, należą:

• Rytonawir
• Itrakonazol
• Erytromycyna
• Klarytromycyna
• Sok grejpfrutowy³

Ze względu na ryzyko zwiększenia stężenia sunitynibu, należy unikać jednoczesnego podawania z inhibitorami CYP3A4 lub rozważyć wybór alternatywnego produktu leczniczego o minimalnym działaniu hamującym CYP3A4 lub bez takiego działania. Jeżeli jednoczesne stosowanie jest konieczne, może zaistnieć potrzeba zmniejszenia dawki sunitynibu do minimum 37,5 mg na dobę w przypadku GIST i MRCC (raka nerkowokomórkowego z przerzutami) lub 25 mg na dobę w przypadku pNET (nowotworu neuroendokrynnego trzustki), przy jednoczesnym dokładnym monitorowaniu tolerancji leczenia.⁴

Wpływ inhibitorów białka oporności raka piersi (BCRP)

Dane kliniczne dotyczące interakcji między sunitynibem a inhibitorami BCRP są ograniczone, dlatego nie można wykluczyć możliwości występowania interakcji między sunitynibem a tymi substancjami.⁵

Produkty lecznicze, które mogą zmniejszać stężenie sunitynibu w osoczu

Wpływ induktorów CYP3A4

Jednoczesne stosowanie sunitynibu z induktorami CYP3A4 może prowadzić do istotnego zmniejszenia jego stężenia w organizmie. W badaniach wykazano, że podanie jednorazowej dawki sunitynibu z ryfampicyną (induktorem CYP3A4) powodowało u zdrowych ochotników zmniejszenie wartości Cmax i AUC0-∞ kompleksu [sunitynib + podstawowy metabolit] odpowiednio o 23% i 46%.⁶

Do silnych induktorów CYP3A4, których jednoczesne stosowanie z sunitynibem może powodować zmniejszenie jego stężenia, należą:

• Deksametazon
• Fenytoina
• Karbamazepina
• Ryfampicyna
• Fenobarbital
• Ziele dziurawca zwyczajnego (Hypericum perforatum)⁷

Ze względu na ryzyko zmniejszenia stężenia sunitynibu, należy unikać jednoczesnego stosowania z induktorami CYP3A4 lub rozważyć wybór alternatywnego produktu leczniczego o minimalnym działaniu indukującym CYP3A4 lub bez takiego działania. Jeżeli jednoczesne stosowanie jest konieczne, może zaistnieć potrzeba stopniowego zwiększania dawek sunitynibu, za każdym razem o 12,5 mg (do 87,5 mg na dobę w przypadku GIST i MRCC lub 62,5 mg na dobę w przypadku pNET), przy jednoczesnym dokładnym monitorowaniu tolerancji leczenia.⁸

Interakcje z alkoholem

Chociaż nie przeprowadzono specyficznych badań oceniających interakcje między sunitynibem a alkoholem, należy zachować ostrożność podczas spożywania alkoholu w trakcie terapii produktem Klertis. Warto uwzględnić następujące potencjalne interakcje i zagrożenia:

• Nasilenie działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego – zarówno sunitynib, jak i alkohol mogą powodować podrażnienie błony śluzowej żołądka, co może prowadzić do nasilenia nudności, wymiotów, biegunki i zapalenia jamy ustnej, które są częstymi działaniami niepożądanymi sunitynibu.
• Zwiększone ryzyko hepatotoksyczności – jednoczesne spożywanie alkoholu może zwiększać obciążenie wątroby, szczególnie u pacjentów z już istniejącymi zaburzeniami czynności wątroby.
• Nasilenie zmęczenia – alkohol może potęgować uczucie zmęczenia, które jest częstym działaniem niepożądanym sunitynibu.
• Wpływ na układ krążenia – alkohol może nasilać ryzyko hipotensji u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym związanym z terapią sunitynibem.

Zaleca się ograniczenie spożycia alkoholu podczas leczenia sunitynibem oraz konsultację z lekarzem prowadzącym na temat indywidualnych zaleceń dotyczących spożywania alkoholu w trakcie terapii.

Tabela interakcji sunitynibu z innymi substancjami

Inne istotne interakcje i zalecenia

Interakcje farmakodynamiczne

Poza interakcjami farmakokinetycznymi, należy zwrócić uwagę na możliwe interakcje farmakodynamiczne, które mogą wystąpić podczas jednoczesnego stosowania sunitynibu z innymi lekami:

1. Leki przeciwnadciśnieniowe – Sunitynib może powodować nadciśnienie tętnicze, które jest jednym z jego częstych działań niepożądanych. Jednoczesne stosowanie leków przeciwnadciśnieniowych może wymagać dostosowania dawki tych leków w celu uniknięcia nadmiernego spadku ciśnienia tętniczego.
2. Leki przeciwkrzepliwe i przeciwpłytkowe – U pacjentów leczonych sunitynibem raportowano przypadki krwawień. Należy zachować szczególną ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu z lekami przeciwkrzepliwymi (warfaryną, heparyną) lub lekami przeciwpłytkowymi (kwasem acetylosalicylowym, klopidogrelem).
3. Leki wydłużające odstęp QT – Sunitynib może powodować wydłużenie odstępu QT. Jednoczesne stosowanie z innymi lekami wydłużającymi odstęp QT (np. niektórymi antybiotykami, lekami przeciwarytmicznymi, przeciwpsychotycznymi) może zwiększać ryzyko zaburzeń rytmu serca.
4. Leki mielosupresyjne – Sunitynib może powodować neutropenię, małopłytkowość i niedokrwistość. Jednoczesne stosowanie z innymi lekami mielosupresyjnymi może zwiększać ryzyko wystąpienia tych działań niepożądanych.

Zalecenia odnośnie monitorowania interakcji

W celu minimalizacji ryzyka związanego z interakcjami, zaleca się:

• Dokładne zbieranie wywiadu lekowego przed rozpoczęciem leczenia sunitynibem
• Regularne monitorowanie pacjentów pod kątem działań niepożądanych
• Dostosowanie dawki sunitynibu w przypadku konieczności jednoczesnego stosowania z silnymi inhibitorami lub induktorami CYP3A4
• Monitorowanie parametrów laboratoryjnych, w szczególności morfologii krwi i parametrów czynności wątroby
• Regularne monitorowanie ciśnienia tętniczego
• Wykonywanie badań EKG u pacjentów ze zwiększonym ryzykiem wydłużenia odstępu QT lub stosujących jednocześnie leki mogące wydłużać odstęp QT

Należy pamiętać, że powyższe informacje nie stanowią pełnego wykazu możliwych interakcji. W przypadku wątpliwości dotyczących interakcji z konkretnym lekiem, należy skonsultować się z farmakologiem klinicznym lub skorzystać z aktualnych baz danych interakcji lekowych.⁹