przewlekła niedoczynność tarczycy

Przewlekła niedoczynność tarczycy (hypothyroidism) to stan kliniczny spowodowany niedoborem hormonów tarczycy lub zaburzeniem ich działania na poziomie tkankowym. Najczęstszą przyczyną jest autoimmunologiczne zapalenie tarczycy (choroba Hashimoto), chociaż może być również następstwem leczenia nadczynności tarczycy, operacji czy niedoboru jodu.

Objawy rozwijają się stopniowo i często są niespecyficzne, co może opóźniać rozpoznanie. Typowe manifestacje kliniczne obejmują: zmęczenie, senność, zwiększoną wrażliwość na zimno, przyrost masy ciała, zaparcia, suchość skóry, łamliwość włosów i paznokci, obrzęki, bradykardię, zaburzenia miesiączkowania, obniżenie nastroju oraz zaburzenia funkcji poznawczych.

Diagnostyka opiera się głównie na badaniach laboratoryjnych: podwyższonym stężeniu TSH oraz obniżonym poziomie wolnej tyroksyny (fT4). W chorobie Hashimoto stwierdza się obecność przeciwciał przeciwtarczycowych (anty-TPO, anty-TG). Leczenie polega na substytucji hormonalnej – podawaniu lewotyroksyny w dawce dostosowanej indywidualnie, monitorowanej okresowymi oznaczeniami TSH.

Nieleczona niedoczynność tarczycy prowadzi do pogłębiania objawów i może skutkować poważnymi powikłaniami, jak zaburzenia lipidowe, choroba niedokrwienna serca, niewydolność serca, niepłodność czy śpiączka hipometaboliczna. U kobiet ciężarnych może zaburzać rozwój płodu i zwiększać ryzyko powikłań położniczych, dlatego wymaga szczególnie starannego monitorowania i leczenia.

Powiązane wpisy

  1. 11.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl