Interakcje leku
Capecitabine Glenmark 500 mg

Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Interakcje z innymi produktami leczniczymi dla kapecytabiny zostały przebadane wyłącznie u dorosłych pacjentów. Kapecytabina może wchodzić w liczne, istotne klinicznie interakcje z innymi lekami, które wymagają szczególnej uwagi personelu medycznego podczas planowania i monitorowania terapii. Odpowiednia identyfikacja tych interakcji i właściwe postępowanie ma kluczowe znaczenie dla zapewnienia bezpieczeństwa pacjenta oraz skuteczności leczenia.¹

Przeciwwskazane połączenia lekowe

Brywudyna – zaobserwowano istotną klinicznie, potencjalnie śmiertelną interakcję między brywudyną a fluoropirymidynami (w tym kapecytabiną). Mechanizm tej interakcji polega na hamowaniu dehydrogenazy pirymidynowej przez brywudynę, co prowadzi do znacznego zwiększenia toksyczności kapecytabiny. Ze względu na zagrożenie życia, jednoczesne stosowanie brywudyny i kapecytabiny jest bezwzględnie przeciwwskazane. Należy zachować odpowiedni odstęp czasowy między terapiami:²

• Co najmniej 4 tygodnie przerwy między zakończeniem terapii brywudyną a rozpoczęciem leczenia kapecytabiną
• Co najmniej 24 godziny przerwy między zakończeniem terapii kapecytabiną a rozpoczęciem leczenia brywudyną

Interakcje z lekami przeciwzakrzepowymi

Leki przeciwzakrzepowe z grupy kumaryny (np. warfaryna, fenoprokumon) – u pacjentów leczonych jednocześnie kapecytabiną i doustnymi lekami przeciwzakrzepowymi z grupy kumaryny zaobserwowano zaburzenia krzepnięcia i/lub krwawienia. Objawy te mogą występować w ciągu kilku dni do kilku miesięcy po rozpoczęciu terapii kapecytabiną, a także w okresie do miesiąca po jej zakończeniu. Badania kliniczne wykazały, że kapecytabina zwiększa AUC dla S-warfaryny o 57% i wartość INR o 91% po podaniu pojedynczej dawki 20 mg warfaryny. Mechanizm tej interakcji polega na zmniejszeniu aktywności izoenzymu 2C9 cytochromu P450 przez kapecytabinę, przy braku wpływu na izoenzymy 1A2 i 3A4.³

Zalecenia kliniczne: U pacjentów otrzymujących kapecytabinę jednocześnie z doustnymi lekami przeciwzakrzepowymi z grupy kumaryny należy regularnie monitorować parametry krzepnięcia krwi (wskaźnik INR lub czas protrombinowy) i odpowiednio dostosować dawkę leku przeciwzakrzepowego.⁴

Interakcje z substratami cytochromu P450

Substraty izoenzymu 2C9 (np. fenytoina) – należy zachować szczególną ostrożność podczas jednoczesnego stosowania kapecytabiny z substratami izoenzymu 2C9 cytochromu P450. Poza warfaryną, której interakcje zostały szczegółowo przebadane, nie przeprowadzono badań dotyczących innych substratów CYP2C9.⁵

Fenytoina – obserwowano pojedyncze przypadki podwyższonego stężenia fenytoiny w osoczu u pacjentów leczonych jednocześnie kapecytabiną i fenytoiną, co skutkowało objawami zatrucia fenytoiną. U pacjentów otrzymujących jednocześnie te leki zaleca się regularne monitorowanie stężenia fenytoiny w surowicy.⁶

Interakcje z lekami wpływającymi na toksyczność

Kwas folinowy/foliowy – badania wykazały, że kwas folinowy nie wpływa istotnie na farmakokinetykę kapecytabiny i jej metabolitów. Jednakże kwas foliowy oddziałuje na farmakodynamikę kapecytabiny, potencjalnie nasilając jej toksyczność. Maksymalna tolerowana dawka (MTD) kapecytabiny w monoterapii wynosi 3000 mg/m² pc. na dobę, natomiast podczas jednoczesnego podawania z kwasem folinowym (30 mg doustnie dwa razy na dobę) obniża się do 2000 mg/m² pc. na dobę.⁷

Nasilenie toksyczności może być szczególnie istotne w następujących przypadkach:

• Zmiana schematu leczenia z 5-fluorouracylu w skojarzeniu z kwasem folinowym (5-FU/LV) na schemat zawierający kapecytabinę
• Suplementacja kwasem foliowym w przypadku niedoboru folianów (ze względu na podobieństwo kwasu foliowego i folinowego)

⁸

Allopurynol – obserwowano interakcje między allopurynolem i 5-fluorouracylem (5-FU), które mogą prowadzić do zmniejszenia skuteczności 5-FU. Biorąc pod uwagę, że kapecytabina jest metabolizowana do 5-FU, należy unikać jednoczesnego stosowania allopurynolu z kapecytabiną.⁹

Interakcje z innymi lekami przeciwnowotworowymi i metodami leczenia

Interferon alfa – maksymalna tolerowana dawka (MTD) kapecytabiny podawanej jednocześnie z interferonem alfa-2a (3 mln j.m./m² pc. na dobę) wynosi 2000 mg/m² pc. na dobę, podczas gdy w monoterapii kapecytabiny MTD wynosi 3000 mg/m² pc. na dobę. Oznacza to, że jednoczesne stosowanie interferonu alfa może wymagać redukcji dawki kapecytabiny.¹⁰

Radioterapia – maksymalna tolerowana dawka (MTD) kapecytabiny stosowanej podczas radioterapii raka odbytnicy wynosi 2000 mg/m² pc. na dobę (w porównaniu do 3000 mg/m² pc. na dobę w monoterapii), gdy kapecytabina podawana jest w sposób ciągły lub codziennie od poniedziałku do piątku w trakcie sześciotygodniowego cyklu radioterapii. Oznacza to konieczność zmniejszenia dawki kapecytabiny podczas jednoczesnej radioterapii.¹¹

Oksaliplatyna i bewacyzumab – badania nie wykazały klinicznie istotnych różnic w ekspozycji na kapecytabinę lub jej metabolity, a także na stężenia wolnej lub całkowitej platyny podczas podawania kapecytabiny jednocześnie z oksaliplatyną lub w skojarzeniu oksaliplatyny z bewacyzumabem. Podobnie, nie zaobserwowano klinicznie istotnego wpływu bewacyzumabu na parametry farmakokinetyczne kapecytabiny lub jej metabolitów podczas stosowania z oksaliplatyną.¹²

Interakcje z innymi lekami

Leki zobojętniające zawierające wodorotlenek glinu i wodorotlenek magnezu mogą prowadzić do niewielkiego zwiększenia stężenia kapecytabiny i jednego z jej metabolitów (5′-DFCR) w osoczu. Nie stwierdzono jednak wpływu tych leków na 3 główne metabolity kapecytabiny (5′-DFUR, 5-FU i FBAL).¹³

Interakcje z pokarmem

We wszystkich badaniach klinicznych kapecytabiny zalecano przyjmowanie leku w ciągu 30 minut po posiłku. Chociaż przyjmowanie kapecytabiny podczas posiłku zmniejsza jej wchłanianie, wszystkie dane dotyczące bezpieczeństwa stosowania i skuteczności leku zostały zebrane przy zastosowaniu tego właśnie sposobu podawania. Dlatego też zaleca się, aby kapecytabina była przyjmowana bezpośrednio po posiłku.¹⁴

Interakcje kapecytabiny z alkoholem

Chociaż w charakterystyce produktu leczniczego Capecitabine Glenmark nie zawarto bezpośrednich informacji dotyczących interakcji z alkoholem, należy wziąć pod uwagę kilka istotnych aspektów klinicznych:

Wpływ na metabolizm wątrobowy – zarówno kapecytabina, jak i alkohol są metabolizowane w wątrobie. Jednoczesne stosowanie może zwiększać obciążenie wątroby i potencjalnie nasilać hepatotoksyczność. Jest to szczególnie istotne u pacjentów z istniejącymi zaburzeniami czynności wątroby.

Nasilenie objawów niepożądanych – alkohol może nasilać niektóre działania niepożądane kapecytabiny, takie jak:

• Nudności i wymioty
• Zmęczenie i osłabienie
• Zaburzenia neurologiczne (zawroty głowy, problemy z koordynacją)

Wpływ na stan nawodnienia – zarówno alkohol, jak i niektóre działania niepożądane kapecytabiny (np. biegunka, wymioty) mogą prowadzić do odwodnienia, co potencjalnie może zwiększać toksyczność leku przeciwnowotworowego.

Zalecenia kliniczne: Ze względu na powyższe potencjalne interakcje, zaleca się ograniczenie lub unikanie spożywania alkoholu podczas terapii kapecytabiną. Pacjentów należy poinformować o potencjalnym ryzyku związanym z jednoczesnym spożywaniem alkoholu i zachęcić do konsultacji z lekarzem przed spożyciem alkoholu podczas leczenia.

Tabela interakcji z kapecytabiną