Właściwości farmakodynamiczne
Ondansetron Bluefish 8 mg
Ondansetron, antagonista receptorów serotoninowych 5-HT3 (kod ATC: A04AA01), wykazuje silne i selektywne działanie przeciwwymiotne poprzez blokadę receptorów 5-HT3 zarówno w obwodowym, jak i ośrodkowym układzie nerwowym. Mechanizm ten jest szczególnie istotny w zapobieganiu nudnościom i wymiotom indukowanym przez chemioterapię i radioterapię, gdzie uwalnianie serotoniny w jelicie cienkim i area postrema inicjuje odruch wymiotny. W okresie okołooperacyjnym mechanizm działania ondansetronu jest mniej poznany, jednak przypuszcza się podobieństwo do mechanizmu przeciwwymiotnego w terapii cytotoksycznej. Lek nie wpływa na stężenie prolaktyny i jego rola w hamowaniu wymiotów wywołanych opioidami pozostaje nieustalona.
Właściwości farmakodynamiczne ondansetronu
Ondansetron, substancja czynna leku Ondansetron Bluefish, należy do grupy farmakoterapeutycznej antagonistów receptora serotoninowego (5-HT3) i jest oznaczony kodem ATC: A04AA01. Wyróżnia się silnym i wysoce selektywnym działaniem antagonistycznym wobec receptorów serotoninowych 5-HT3.1
Mechanizm działania
Dokładny mechanizm działania ondansetronu w zapobieganiu i hamowaniu nudności oraz wymiotów nie został w pełni poznany. Obecne dane wskazują, że chemioterapia przeciwnowotworowa oraz radioterapia mogą stymulować uwalnianie serotoniny (5-HT) w jelicie cienkim, co inicjuje odruch wymiotny przez pobudzenie receptorów 5-HT3 znajdujących się na dośrodkowych włóknach nerwu błędnego. Ondansetron hamuje ten odruch, blokując receptory 5-HT3.2
Ponadto, pobudzenie dośrodkowych włókien nerwu błędnego może również prowadzić do uwalniania serotoniny w area postrema – strukturze zlokalizowanej na dnie IV komory mózgu, co może wywoływać wymioty również poprzez mechanizm centralny.3
Przeciwwymiotne działanie ondansetronu w kontekście chemioterapii i radioterapii wynika prawdopodobnie z jego antagonistycznego wpływu na receptory 5-HT3 znajdujące się zarówno w obwodowym, jak i ośrodkowym układzie nerwowym. W przypadku wymiotów występujących w okresie okołooperacyjnym, mechanizm działania leku nie został w pełni wyjaśniony, jednak istnieją przesłanki sugerujące podobieństwo do mechanizmu przeciwwymiotnego obserwowanego przy terapii lekami cytotoksycznymi.4
Warto podkreślić, że ondansetron nie wpływa na stężenie prolaktyny w osoczu krwi. Ponadto, rola ondansetronu w hamowaniu wymiotów wywoływanych przez opioidy nie została dotychczas jednoznacznie ustalona.5
Skuteczność kliniczna u dzieci
Nudności i wymioty wywołane chemioterapią
Skuteczność ondansetronu w populacji pediatrycznej została potwierdzona w kilku badaniach klinicznych. W randomizowanym badaniu z podwójnie ślepą próbą, obejmującym 415 pacjentów w wieku od 1 do 18 lat, porównano dwa schematy dawkowania:6
- Ondansetron 5 mg/m² dożylnie + 4 mg ondansetronu doustnie po 8-12 godzinach
- Ondansetron 0,45 mg/kg m.c. dożylnie + placebo po 8-12 godzinach
Po zakończeniu chemioterapii pacjenci z obu grup otrzymywali 4 mg ondansetronu w postaci syropu, dwa razy na dobę przez 3 dni. Całkowite zapobieganie wymiotom w dniu chemioterapii o największym nasileniu objawów uzyskano u 49% pacjentów w grupie pierwszej i u 41% pacjentów w grupie drugiej.7
W innym randomizowanym badaniu z podwójnie ślepą próbą i kontrolą placebo, obejmującym 438 pacjentów w wieku od 1 do 17 lat, oceniano skuteczność ondansetronu w połączeniu z deksametazonem. Wykazano całkowite zapobieganie wymiotom w dniu chemioterapii o największym nasileniu objawów u:8
- 73% pacjentów otrzymujących ondansetron dożylnie w dawce 5 mg/m² wraz z deksametazonem doustnym (2-4 mg)
- 71% pacjentów otrzymujących ondansetron w syropie (8 mg) wraz z deksametazonem doustnym (2-4 mg)
Po zakończeniu chemioterapii pacjenci z obu grup otrzymywali 4 mg ondansetronu w syropie, dwa razy na dobę przez 2 dni.9
Skuteczność ondansetronu oceniano również w otwartym, nieporównawczym badaniu jednoramiennym z udziałem 75 dzieci w wieku od 6 do 48 miesięcy. Wszystkie dzieci otrzymały trzy dawki po 0,15 mg/kg ondansetronu dożylnie – pierwszą na 30 minut przed rozpoczęciem chemioterapii, a następne po 4 i 8 godzinach od podania pierwszej dawki. W tym badaniu całkowite zapobieganie wymiotom uzyskano u 56% pacjentów.10
W kolejnym otwartym, nieporównawczym badaniu jednoramiennym (n=28) oceniano skuteczność ondansetronu podawanego w schemacie:<sup data-drug="Ondansetron Bluefish" data-section="Właściwości farmakodynamiczne" title="W innym otwartym, nieporównawczym, jednoramiennym badaniu oceniano skuteczność ondansetronu podanego w pojedynczej dawce dożylnej 0,15 mg/kg m.c. z następczym podaniem dwóch dawek po 4 mg dzieciom w wieku 11
- Pojedyncza dawka dożylna 0,15 mg/kg m.c.
- Następcze podanie dwóch dawek: po 4 mg dla dzieci <12 lat lub po 8 mg dla dzieci ≥12 lat
W tym badaniu całkowite zapobieganie wymiotom uzyskano u 42% pacjentów.12
Zapobieganie nudnościom i wymiotom w okresie pooperacyjnym
Skuteczność ondansetronu w zapobieganiu nudnościom i wymiotom pooperacyjnym u dzieci oceniano w randomizowanym badaniu z podwójnie ślepą próbą i kontrolą placebo, obejmującym 670 dzieci w wieku od 1 do 24 miesięcy (wiek od dnia zapłodnienia ≥44 tygodni, masa ciała ≥3 kg). Do badania włączono pacjentów zakwalifikowanych do zabiegu chirurgicznego w znieczuleniu ogólnym, ze stanem czynnościowym ≤III według klasyfikacji ASA.13
Ondansetron podawano w pojedynczej dawce 0,1 mg/kg m.c. w ciągu 5 minut przed wprowadzeniem do znieczulenia. Wyniki badania wykazały istotną statystycznie przewagę ondansetronu nad placebo. W 24-godzinnym okresie obserwacji co najmniej jeden epizod wymiotów wystąpił u 11% pacjentów w grupie otrzymującej ondansetron, w porównaniu do 28% pacjentów w grupie placebo (p<0,0001).<sup data-drug="Ondansetron Bluefish" data-section="Właściwości farmakodynamiczne" title="W ciągu 5 minut przed wprowadzeniem do znieczulenia podawano pojedynczą dawkę 0,1 mg/kg m.c. ondansetronu. Liczba przypadków, u których w okresie obserwacji trwającym 24 godziny (w populacji według zamierzonego leczenia) wystąpił co najmniej jeden epizod wymiotów, była większa w grupie pacjentów otrzymujących placebo w porównaniu do tych, którzy otrzymywali ondansetron (28% vs 11%, p14
| Badanie | Populacja | Schemat dawkowania | Skuteczność (całkowite zapobieganie wymiotom) |
|---|---|---|---|
| Randomizowane, podwójnie ślepe | 415 pacjentów w wieku 1-18 lat | 5 mg/m² i.v. + 4 mg p.o. | 49% |
| Randomizowane, podwójnie ślepe | 415 pacjentów w wieku 1-18 lat | 0,45 mg/kg i.v. + placebo | 41% |
| Randomizowane, podwójnie ślepe z deksametazonem | 438 pacjentów w wieku 1-17 lat | 5 mg/m² i.v. + deksametazon 2-4 mg p.o. | 73% |
| Randomizowane, podwójnie ślepe z deksametazonem | 438 pacjentów w wieku 1-17 lat | 8 mg syrop + deksametazon 2-4 mg p.o. | 71% |
| Otwarte, nieporównawcze | 75 dzieci w wieku 6-48 miesięcy | 3 x 0,15 mg/kg i.v. | 56% |
| Otwarte, nieporównawcze | 28 dzieci | 0,15 mg/kg i.v. + 2 dawki 4 mg (<12 lat) lub 8 mg (≥12 lat) | 42% |
| Randomizowane, kontrolowane placebo (PONV) | 670 dzieci w wieku 1-24 miesięcy | 0,1 mg/kg i.v. (pojedyncza dawka) | 89% (vs 72% placebo) |
Kolejne rozdziały
Zapraszamy do dalszego czytania naszego leksykonu.
Wybierz kolejny rozdział z menu poniżej, aby otworzyć nową podstronę kompedium wiedzy i uzyskać szczegółowe informację o leku, substancji lub chorobie.
- Dawkowanie i sposób podawania
- Działania niepożądane
- Interakcje leku
- Profil bezpieczeństwa leku
- Przeciwwskazania
- Przedawkowanie
- Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
- Skład i postać leku
- Specjalne ostrzeżenia
- Właściwości farmakodynamiczne
- Właściwości farmakokinetyczne
- Wpływ na płodność, ciążę i laktację
- Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
- Wskazania do stosowania