poliploidia
Poliploidia to zjawisko genetyczne polegające na posiadaniu przez organizm więcej niż dwóch kompletnych zestawów chromosomów. W normalnych warunkach komórki somatyczne człowieka są diploidalne (2n), zawierając dwa zestawy chromosomów – jeden od matki i jeden od ojca. W przypadku poliploidii organizm może posiadać trzy (triploidia, 3n), cztery (tetraploidia, 4n) lub więcej zestawów chromosomów.
W medycynie ludzkiej poliploidia najczęściej kończy się poronieniem we wczesnym stadium ciąży, gdyż jest to zwykle stan letalny dla embrionu. Triploidia stanowi około 1-3% wszystkich poronień i może powodować częściowy zaśniad groniasty. Poliploidia w tkankach somatycznych (tzw. endopoliploidia) może występować fizjologicznie w niektórych komórkach, np. hepatocytach czy megakariocytach, gdzie związana jest z procesem różnicowania i specjalizacji komórkowej.
Diagnostyka poliploidii opiera się na badaniach cytogenetycznych, takich jak kariotypowanie, FISH (fluorescencyjna hybrydyzacja in situ) lub nowoczesne techniki molekularne, w tym mikromacierze chromosomalne. W onkologii poliploidia może być markerem progresji nowotworu i wiąże się z niestabilnością genomową komórek nowotworowych. W przeciwieństwie do ludzi, poliploidia u roślin jest zjawiskiem częstym i często korzystnym, prowadzącym do zwiększonej różnorodności genetycznej i cech adaptacyjnych.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Subinit 12,5 mg
Przedkliniczne badania sunitynibu, substancji czynnej leku Subinit, wykazały wielonarządową toksyczność przy klinicznie istotnych stężeniach w osoczu, obejmującą zmiany w przewodzie pokarmowym (nudności, biegunki), nadnerczach (przekrwienie, krwotoki, martwica), układzie limfatycznym i krwiotwórczym (zmniejszenie komórek szpiku, zanik tkanki limfoidalnej), trzustce zewnątrzwydzielniczej (degranulacja, martwica), śliniankach (przerost gronek), stawach (zgrubienie płytki wzrostu) oraz narządach rozrodczych żeńskich (zanik macicy, zmniejszenie wzrostu pęcherzyków jajnikowych). Sunitynib nie wykazywał mutagenności in vitro ani działania klastogennego in vivo, choć obserwowano poliploidię w ludzkich limfocytach. Potencjał rakotwórczy potwierdzono w modelach zwierzęcych, gdzie dawki ≥ 1 mg/kg mc. (ekspozycja ≥ 0,9 razy AUC u pacjentów) indukowały nowotwory gruczołów Brunnera, a dawki 3 mg/kg mc. (ekspozycja 7,8 razy AUC) powodowały rozrost rdzenia nadnerczy i złośliwe śródbłoniaki.
aberracja chromosomalna, aplazja szpiku kostnego, atrezja pęcherzyków jajnikowych, badanie rakotwórcze, degranulacja komórek pęcherzykowych, działanie klastogenne, gruczoły Brunnera, guz chromochłonny, hiperplazja błony śluzowej, oligospermia, opóźnienie kostnienia, poliploidia, przekrwienie kory nadnerczy, przerost gronek ślinianek, przewód pokarmowy, rak gruczołów Brunnera, rozrost rdzenia nadnerczy, rozszczep podniebienia, rozszczep wargi, śródbłoniak krwionośny, sunitynib, szpik kostny, toksyczność po podaniu wielokrotnym, wada rozwojowa szkieletu, właściwości mutagenne, zanik kanalików jąder, zanik macicy, zanik tkanki limfoidalnej, zgrubienie płytki wzrostu, zwyrodnienie ciałka żółtego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Klertis 50 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa sunitynibu wykazały istotne zmiany toksykologiczne w narządach docelowych, takich jak przewód pokarmowy, nadnercza, układ limfatyczny i krwiotwórczy, przy stężeniach osoczowych odpowiadających ekspozycji klinicznej. Obserwowano również działania farmakologiczne, m.in. wydłużenie odstępu QTc, zmniejszenie frakcji wyrzutowej lewej komory (LVEF) oraz zmiany w macicy i płytce wzrostowej kości, z większością efektów odwracalnych po 2-6 tygodniach od zakończenia terapii. Potencjał genotoksyczny sunitynibu był negatywny w testach mutagenności i klastogenności in vivo, choć in vitro wykazano poliploidię w ludzkich limfocytach. Badania rakotwórczości na modelach zwierzęcych wykazały występowanie nowotworów (m.in. rak żołądka, dwunastnicy, gruczołów Brunnera, guzy chromochłonne) przy dawkach ≥ 0,9 do 7,8-krotnie przekraczających AUC u pacjentów leczonych zalecaną dawką.
atrezja pęcherzyków, badanie toksyczności, ciałko żółte, działanie klastogenne, frakcja wyrzutowa lewej komory, gruczoł Brunnera, guz chromochłonny, kanalik jądrowy, komórka mezangium, krwotok z przewodu pokarmowego, morfologia krwi, mutagenność, nadnercze, najądrze, odstęp QTc, pęcherzyk nasienny, płat przedni przysadki, poliploidia, przewód pokarmowy, rak żołądka, resorpcja zarodka, rozszczep podniebienia, rozszczep wargi, ślinianka, śródbłoniak krwionośny, szpik kostny, tkanka limfoidalna, układ limfatyczny i krwiotwórczy, wada rozwojowa szkieletu, zewnątrzwydzielnicza część trzustki - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sunitinib MSN 50 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa sunitynibu wykazały toksyczność wielonarządową przy klinicznie istotnych poziomach ekspozycji, obejmującą przewód pokarmowy (nudności, biegunki), nadnercza (przekrwienie, krwotoki, martwica), układ krwiotwórczy i limfatyczny (zmniejszenie komórek szpiku, zanik tkanki limfoidalnej), trzustkę zewnątrzwydzielniczą (degranulacja, martwica komórek), ślinianki (przerost gronek), stawy (zgrubienie płytki wzrostu) oraz układ rozrodczy (zanik macicy, zmniejszenie wzrostu pęcherzyków jajnikowych). Dodatkowo obserwowano wydłużenie odstępu QTc, zmniejszenie LVEF, zanik kanalików jądrowych, rozrost komórek mezangium nerek, krwotoki z przewodu pokarmowego i jamy ustnej oraz przerost komórek płata przedniego przysadki. Większość zmian była odwracalna w ciągu 2-6 tygodni po zakończeniu terapii. Badania genotoksyczności wykazały brak mutagenności i klastogenności in vivo, choć obserwowano poliploidię in vitro; metabolit aktywny nie był oceniany. W badaniach rakotwórczości u myszy transgenicznych rasH2 i szczurów stwierdzono zwiększoną częstość nowotworów (m.in. rak żołądka, dwunastnicy, złośliwy śródbłoniak krwionośny, rak gruczołów Brunnera) przy dawkach ≥ 25 mg/kg mc./dobę (ekspozycja ≥ 7,3 razy AUC u pacjentów) oraz 3 mg/kg mc./dobę (ekspozycja ≥ 7,8 razy AUC), jednak znaczenie kliniczne dla ludzi pozostaje nieustalone.
aberracja chromosomalna, atrezja pęcherzyków jajnikowych, ciałko żółte, działanie klastogenne, działanie mutagenne, frakcja wyrzutowa lewej komory, genotoksyczność, gruczoł krokowy, gruczoły Brunnera, guz chromochłonny, kanaliki jądrowe, komórki mezangium, kora nadnerczy, kostnienie kręgów, limfocyty krwi obwodowej, organogeneza, pęcherzyki nasienne, płytka wzrostu, poliploidia, potencjał rakotwórczy, przewód pokarmowy, rdzeń nadnerczy, rozszczep podniebienia, rozszczep wargi, śmiertelność zarodkowa, sunitynib, szpik kostny, tkanka limfoidalna, trzustka zewnątrzwydzielnicza, układ krwiotwórczy, węzeł chłonny, zagnieżdżenie zarodka - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sunitinib Zentiva 25 mg
Przedkliniczne badania toksyczności sunitynibu wykazały wielonarządowy wpływ leku przy klinicznie istotnych stężeniach w osoczu, obejmujący przewód pokarmowy (nudności, biegunki), nadnercza (przekrwienie, krwotoki, martwica), układ limfatyczny i krwiotwórczy (zanik tkanki limfoidalnej, zmniejszenie komórek szpiku), zewnątrzwydzielniczą część trzustki, ślinianki, stawy (zgrubienie płytki wzrostu), macicę (zanik błony śluzowej) oraz jajniki (zmniejszony wzrost pęcherzyków). Dodatkowo obserwowano wydłużenie odstępu QTc, zmniejszenie LVEF, zmiany w nerkach i przysadce. Większość zmian była odwracalna w ciągu 2-6 tygodni po zakończeniu terapii. Potencjał genotoksyczny sunitynibu nie wykazał mutagenności ani klastogenności in vivo, choć in vitro stwierdzono poliploidię w ludzkich limfocytach. Badania rakotwórczości u myszy transgenicznych rasH2 i szczurów wykazały rozwój nowotworów przewodu pokarmowego (rak gruczołów Brunnera, rak żołądka i dwunastnicy) oraz guzów chromochłonnych przy dawkach ≥ 1 mg/kg mc./dobę, odpowiadających ekspozycji ≥ 0,9 do 7,8 razy większej niż u pacjentów stosujących zalecaną dawkę.
aberracja chromosomalna, atrezja pęcherzykowa, błona śluzowa macicy, ciałko żółte, działanie klastogenne, frakcja wyrzutowa lewej komory, gruczoł krokowy, gruczoły Brunnera, guz chromochłonny, kanalik jądrowy, komórki mezangium, małpa, nadnercze, najądrze, odstęp QTc, opóźnione kostnienie, organogeneza, pęcherzyk nasienny, poliploidia, potencjał rakotwórczy, przewód pokarmowy, przysadka mózgowa, resorpcja zarodka, rozszczep podniebienia, rozszczep wargi, rozwój prenatalny i postnatalny, ślinianka, śródbłoniak złośliwy, sunitynib, szpik kostny, trzustka zewnątrzwydzielnicza, układ limfatyczny, wada rozwojowa szkieletu, węzeł chłonny, zagnieżdżenie zarodka