Choroba koronawirusowa 2019 (covid-19)
Patofizjologia i mechanizm
COVID-19, wywołane przez SARS-CoV-2, to ogólnoustrojowa choroba zakaźna, której patogeneza obejmuje trzy fazy: początkową infekcję, fazę płucną oraz hiperinflamacyjną. Wirus wykorzystuje glikoproteinę S do wiązania się z receptorem ACE2 na komórkach nabłonka dróg oddechowych, co umożliwia jego wniknięcie i replikację. Zakażenie prowadzi do uszkodzenia pęcherzyków płucnych, niedoboru ACE2 i zaburzenia równowagi układu renina-angiotensyna (RAS), co skutkuje rozwojem zapalenia płuc, ARDS oraz hipoksemii. W fazie hiperinflamacyjnej dochodzi do burzy cytokinowej z podwyższonymi poziomami IL-1β, IL-6, IL-8, TNF-α i innych mediatorów zapalnych, co prowadzi do uszkodzenia śródbłonka, zakrzepicy, niewydolności wielonarządowej i wysokiej śmiertelności. Histopatologicznie dominuje rozlane uszkodzenie pęcherzyków płucnych (DAD) z obecnością błon szklistych, obrzęku i mikronaczyniowej zakrzepicy, co wskazuje na immunozakrzepicę jako istotny mechanizm patogenetyczny.
Choroba koronawirusowa 2019 (COVID-19) – Definicja i ogólne informacje
Choroba koronawirusowa 2019 (COVID-19) jest wysoce zakaźną chorobą wywołaną przez koronawirusa zespołu ostrej niewydolności oddechowej 2 (SARS-CoV-2), który pojawił się po raz pierwszy w Wuhan w Chinach w grudniu 2019 roku12. COVID-19 to ogólnoustrojowa choroba charakteryzująca się różnorodnymi objawami oddechowymi, zaburzeniami przewodzenia w sercu, biegunką, krwawieniami z przewodu pokarmowego, a także zaburzeniami neurologicznymi, niewydolnością nerek, bólami mięśniowymi, zaburzeniami endokrynologicznymi i innymi objawami, które odzwierciedlają rozległe uszkodzenia mikronaczyniowe oraz stan zapalny1. Chociaż COVID-19 jest najbardziej znany z wpływu na górne (zatoki, nos i gardło) i dolne drogi oddechowe (tchawica i płuca), wirus może wpływać również na inne narządy12.
SARS-CoV-2 jest nowym beta-koronawirusem należącym do tego samego podgatunku co koronawirus zespołu ostrej niewydolności oddechowej (SARS-CoV) i koronawirus zespołu oddechowego Bliskiego Wschodu (MERS-CoV), które były wcześniej przyczyną epidemii SARS-CoV i MERS-CoV ze wskaźnikami śmiertelności odpowiednio do 10% i 35%1. SARS-CoV-2 jest jednoniciowym, otoczkowym, dodatnim wirusem RNA1. Dokładne mechanizmy patogenezy COVID-19 nie są w pełni poznane, ale większość danych sugeruje, że ciężki przebieg COVID-19 wynika z zaburzeń w układzie odpornościowym wywołanych przez wirusa i wynikających z tego uszkodzeń tkanek1.
Mechanizm wnikania wirusa do komórek
Głównym czynnikiem determinującym tropizm koronawirusów jest glikoproteina S (spike), która tworzy trimery na powierzchni wirionów1. Białko S składa się z dwóch podjednostek: podjednostki S1, która wiąże się z receptorem wejściowym gospodarza – enzymem konwertującym angiotensynę 2 (ACE2), oraz podjednostki S2, która pośredniczy w fuzji błon12. Domena wiążąca receptor (RBD) jest fundamentalnym peptydem w patogenezie zakażenia, ponieważ stanowi miejsce wiązania dla ludzkich receptorów enzymu konwertującego angiotensynę 2 (ACE2)1.
SARS-CoV-2 uzyskuje dostęp do komórek gospodarza poprzez wiązanie białka S (S1) SARS-CoV-2 z receptorami ACE2 w nabłonku oddechowym1. Po związaniu się z ACE2 na komórce docelowej, białko S jest cięte przez przezbłonową proteazę serynową TMPRSS2 w miejscu S212. Wejście wirusowych cząstek obejmujących przyłączenie do błony komórkowej gospodarza i fuzję są zapośredniczone przez glikoproteinę S1.
Pierwsze komórki atakowane przez SARS-CoV-2 podczas naturalnej infekcji u ludzi to prawdopodobnie wielorzęsiste komórki w nosogardzieli lub tchawicy, albo komórki podporowe w błonie węchowej nosa1. Płuca są narządami najbardziej dotkniętymi przez COVID-19, ponieważ wirus uzyskuje dostęp do komórek gospodarza za pośrednictwem receptora enzymu konwertującego angiotensynę 2 (ACE2), który jest najbardziej obfity na powierzchni komórek pęcherzykowych typu II w płucach1.
Rola receptora ACE2 w infekcji SARS-CoV-2
ACE2 jest ważnym receptorem na błonie komórkowej komórek gospodarza1. Jest szeroko dystrybuowany w różnych narządach, w tym w nosogardzieli, płucach, przełyku, żołądku, jelitach, wątrobie i trzustce1. Interakcja między domeną wiążącą receptor białka kolca wirusa a receptorem ACE2 inicjuje proces wejścia do gospodarza1.
SARS-CoV-2 infekuje komórki nabłonkowe dróg oddechowych wyściełające pęcherzyki płucne1. Wirus wiąże się z receptorami znajdującymi się na nabłonku dróg oddechowych, przewodu pokarmowego i śródbłonku naczyń krwionośnych, a następnie wnika do komórek1. Obecność wirusa SARS-CoV-2 może prowadzić do deficytu ACE2 i zaburzenia równowagi układu renina-angiotensyna (RAS)12.
Spowodowana przez SARS-CoV-2 regulacja w dół ACE2 i jej następczy niedobór stale blokują konwersję angiotensyny II w angiotensynę 1-71. W rezultacie nadmiar angiotensyny II jest stale dostępny dla hiperaktywacji receptora AT1R1. Dlatego ACE2 pełni funkcje ochronne w różnych modelach patogenezy opartych na RAS obejmujących ostre i przewlekłe stany zapalne1.
Replikacja wirusa SARS-CoV-2
Wiązanie koronawirusów jest następowane przez uwolnienie genomu wirusowego do komórki gospodarza1. Replikacja genomu koronawirusa rozpoczyna się od translacji genu replikazy, który koduje dwie otwarte ramki odczytu (ORF) ORF1a i ORF1b1. Replikacja CoV jest inicjowana przez syntezę pośredniego mRNA o ujemnym sensie, służącego jako matryca dla nowego genomowego RNA o dodatnim sensie1.
Podstawowym celem każdego mikroorganizmu, w tym wirusów takich jak COVID-19, jest samoreplikacja1. Wirusy nie są żywe i muszą penetrować komórki gospodarza, aby przejąć ich szlaki metaboliczne do replikacji1. Cząstki wirusowe, takie jak COVID-19, mają białka kolca, które skutecznie wiążą się z receptorami ACE2 na komórkach błony śluzowej nosa, umożliwiając wirusowi wejście do komórek1. Następnie wirus przechodzi wewnątrzkomórkową replikację, prowadząc gospodarza do produkcji interferonu i innych cytokin w celu ograniczenia replikacji wirusa1.
Mechanizmy unikania odpowiedzi immunologicznej
COVID-19 jest w stanie uniknąć tych mechanizmów obronnych, prowadząc do uporczywej odpowiedzi zapalnej, która może rozprzestrzenić zakażenie na inne narządy1. ORF3a jest unikalnym białkiem wirusowym COVID-19, które odgrywa rolę w replikacji wirusa, zapaleniu i odpowiedzi immunologicznej, przyczyniając się do burzy cytokinowej i śmierci komórkowej obserwowanej w ciężkich przypadkach1.
Wirusowe białka strukturalne N i M oraz białka niestrukturalne Nsp1, Nsp3b, Nsp4a, Nsp4b, Nsp15 pomagają wirusowi w unikaniu odpowiedzi immunologicznej gospodarza1. Łącznie odkrycia te sugerują aktywne zaangażowanie różnych Nsp CoV w unikanie rozpoznania immunologicznego, antagonizowanie przeciwwirusowej odpowiedzi immunologicznej i promowanie przetrwania wirusa1.
Głównym cytoplazmatycznym PRR zdolnym do wykrywania SARS-CoV-2 jest prawdopodobnie MDA5, który rozpoznaje długie dsRNA i inicjuje kaskadę sygnałową w celu promowania transkrypcji interferonów typu I i typu III1. Precyzyjne szlaki molekularne zaangażowane w unikanie immunologiczne SARS-CoV-2 dopiero muszą zostać zbadane; mechanizmy te w SARS i MERS zostały dobrze ustalone i są zachowane1.
Patogeneza COVID-19
Patogeneza COVID-19 przebiega w 3 fazach zgodnie z patofizjologią i stopniem klinicznym1. Trzy fazy są pogrupowane w fazę początkową zakażenia, fazę płucną i fazę hiperinflamacyjną1.
Faza początkowa zakażenia
Faza początkowa zakażenia rozpoczyna się od inokulacji wirusa do komórek gospodarza1. Ten wirus infekuje komórki w drogach oddechowych, które wyściełają pęcherzyki płucne1. SARS-CoV-2 wiąże się z receptorami znajdującymi się na nabłonku dróg oddechowych, przewodu pokarmowego i śródbłonku naczyń krwionośnych i przedostaje się do komórek1.
Na początku fazy zakażenia, replikacja wirusa powoduje bezpośrednie uszkodzenie tkanek powodowane przez wirusa1. Zakażone komórki gospodarza wyzwalają odpowiedź immunologiczną poprzez rekrutację limfocytów T, monocytów i neutrofilów1. Badania histopatologiczne wykazały, że zakażone komórki cechuje rozlane uszkodzenie pęcherzyków płucnych i nacieków zapalnych zawierających limfocyty w płucach1.
Faza płucna
Druga faza to faza płucna1. W tej fazie następuje namnażanie wirusa i stan zapalny w płucach1. Wiązanie SARS-CoV-2 z receptorem ACE2 powoduje niedobór ACE2 i zaburzenie równowagi układu renina-angiotensyna (RAS)1.
Jeśli wirus nie zostanie usunięty przez odpowiedź wrodzoną lub adaptacyjną, może rozprzestrzenić się do dolnych dróg oddechowych przez wdychanie cząstek wirusa z górnych dróg oddechowych lub przez stopniowe rozprzestrzenianie się wzdłuż drzewa tchawiczo-oskrzelowego1. W pęcherzykach płucnych SARS-CoV-2 zakaża głównie komórki pęcherzykowe typu 2 (AT2) zarówno in vivo, jak i in vitro1.
W fazie płucnej SARS-CoV-2 infekuje komórki gospodarza docelowego i powoduje śródmiąższowe zapalenie płuc i zespół ostrej niewydolności oddechowej (ARDS) poprzez niedobór enzymu konwertującego angiotensynę 2 (ACE2) i następną nierównowagę układu renina-angiotensyna (RAS)1.
Faza hiperinflamacyjna
W trzeciej fazie, mianowicie w hiperinflamacji, nadmierna produkcja cytokin po zakażeniu SARS-CoV-2 zwiększy przepuszczalność ściany błony naczyń włosowatych wokół zakażonych pęcherzyków płucnych, powodując obrzęk, duszność płucną i hipoksemię1. Obecność płynu osocza w pęcherzykach płucnych i utrata elastyczności z powodu zmniejszonej funkcji surfaktantu spowodowanej zakażeniem pneumocytów typu 2 przez zakażenie SARS-CoV-2 powoduje zespół ostrej niewydolności oddechowej u pacjentów z COVID-191.
W fazie prozapalnej zakażone komórki docelowe i limfocyty dalej reagują na zakażenie SARS-CoV-2 poprzez nadprodukcję prozapalnych cytokin, co prowadzi do ostrego uszkodzenia płuc (ALI) i burzy cytokinowej poprzez ogólnoustrojowy stan zapalny1.
W końcowej fazie protrombotycznej, powszechna agregacja płytek krwi i zakrzepica prowadzą do koagulopatii i niewydolności wielonarządowej (MOF) w końcowym stadium pacjentów z COVID-191.
Burza cytokinowa w COVID-19
W ciężkiej chorobie COVID-19 obserwuje się „burzę cytokinową”1. Jest to spowodowane nadmierną aktywacją układu odpornościowego i wysokim poziomem cytokin w krwiobiegu1. Termin „burza cytokinowa” został ukuty w celu opisania nadprodukcji cytokin obserwowanej podczas choroby przeszczep przeciwko gospodarzowi1.
Burza cytokinowa wywołana przez COVID-19 przypomina limfohistiocytozę hemofagocytarną (HLH; znaną również jako zespół aktywacji makrofagów, MAS), która była zgłaszana u pacjentów zakażonych SARS-CoV1. Główną cechą pierwotnej HLH jest nadprodukcja prozapalnych cytokin, takich jak TNF-α, IFN-γ, IL-1, IL-2 i IL-6, które są uwalniane z aktywowanych makrofagów i limfocytów po różnych zakażeniach wirusowych1.
Burza cytokinowa wywołana zakażeniem SARS-CoV-2 może być uważana za samowywołaną i samobójczą ogólnoustrojową reakcję immunologiczną, która może niekorzystnie wpływać na każdy kluczowy narząd w organizmie1. Te dane pokazują ogólnoustrojowe szkodliwe skutki zakażenia SARS-CoV-2 na funkcje życiowe głównych narządów poprzez hiper-zapalenie, a następnie burzę cytokinową, są one odpowiedzialne za stosunkowo wysoką śmiertelność pacjentów z COVID-191.
Rola cytokin prozapalnych
Wysokie poziomy cytokin i chemokin wykryto we krwi pacjentów z zakażeniem COVID-19, w tym: IL1-β, IL1RA, IL7, IL8, IL9, IL10, podstawowy FGF2, GCSF, GMCSF, IFNγ, IP10, MCP1, MIP1α, MIP1β, PDGFB, TNFα i VEGFA1. Ta burza cytokinowa wywołuje gwałtowną zapalną odpowiedź immunologiczną, która przyczynia się do ARDS, niewydolności wielonarządowej, a ostatecznie śmierci w ciężkich przypadkach zakażenia SARS-CoV-21.
Bezpośrednią przyczyną śmierci z powodu ostrego COVID-19 jest uszkodzenie płuc i wielu narządów ciała spowodowane burzą cytokinową: serca, nerek i wątroby, prowadzące do wyczerpania wielu narządów1.
Wykazano, że zakażenie SARS-CoV-2 może przygotować limfocyty T CD4+ do różnicowania się w patogenne komórki Th1, wydzielające duże ilości interleukiny-6 (IL-6) i czynnika stymulującego kolonie granulocytów i makrofagów (GM-CSF)1. Takie środowisko cytokinowe promuje aktywację monocytów CD14+ i CD16+, które z kolei uwalniają IL-6 i mogą migrować z krwi do płuc, co potencjalnie może prowadzić do powstania nierezydentalnych makrofagów zapalnych lub komórek dendrytycznych1.
Wysokie poziomy interleukiny 6 (IL-6) i interleukiny 8 (IL-8) są wspólnymi cechami w ostrej fazie związanej z uszkodzeniami płuc u pacjentów z SARS-CoV11. Chociaż w niektórych mysich zakażeniach wirusowych IL-6 odgrywa ochronną i istotną rolę w procesie ustępowania; w innych, jak w SARS-CoV1, wysokie poziomy IL-6 były związane z ciężkim stanem zapalnym i korelowały ze śmiertelnością u myszy1.
Zaburzenia odpowiedzi immunologicznej w COVID-19
Zaburzenia w odpowiedzi związanej z interferonem prowadzą do zmian w wytwarzaniu cytokin, które wyczerpują rezydentne komórki immunologiczne, jednocześnie rekrutując hiperaktywne makrofagi i funkcjonalnie zmienione neutrofile, co prowadzi do przesunięcia równowagi z odporności adaptacyjnej na odporność wrodzoną1. Nieproporcjonalna aktywacja tych makrofagów i neutrofili dalej wyczerpuje normalną aktywność komórek B, komórek T i komórek naturalnych zabójców (NK)1.
Ponadto ten stan prozapalny stymuluje niekontrolowaną aktywację dopełniacza i rozwój pułapek zewnątrzkomórkowych neutrofili (NETS), z których oba promują kaskadę krzepnięcia i indukują stan zapalny związany z zakrzepicą1. Te zaburzenia mają podobne manifestacje w wielu układach narządów, które często wykazują wyniki patologiczne związane z urazem mikronaczyniowym i zakrzepicą dużych i małych naczyń1.
Mechanizmy uszkodzenia płuc
Jednak zmiany w płucach u pacjentów z ciężkim COVID-19 są na ogół bardziej wyraźne niż w innych narządach1. Nie tylko wykazują one zakrzepice zapalne i uszkodzenie śródbłonka, ale wiele uszkodzeń miąższu wynika z niepowodzenia dojrzewania pneumocytów pęcherzykowych, interakcji między pneumocytami typu 2 a makrofagami nierezydentnymi oraz większego stopnia tworzenia NET1.
ARDS jest jednym z głównych przyczyn śmierci u pacjentów z COVID-19 i jest głównie wywoływany przez podwyższone poziomy prozapalnych cytokin, określanych jako burza cytokinowa1. Burza cytokinowa jest definiowana jako ostra nadprodukcja i niekontrolowane uwalnianie markerów prozapalnych, zarówno lokalnie, jak i ogólnoustrojowo1.
Podstawowe mechanizmy odpowiedzialne za niekontrolowane uwalnianie czynników zapalnych są nadal niejasne, ale istnieje kilka hipotez1. Pierwsza z nich jest związana z replikacją wirusa, która prowadzi do pyroptosis, wysoce zapalnej formy lityczno-programowanej śmierci komórki (apoptozy)1. U pacjentów z COVID-19 pyroptosis wyzwala uwalnianie prozapalnych cytokin i wpływa na funkcje makrofagów i limfocytów, powodując obwodową limfopenię1.
Uszkodzenie narządów w COVID-19
Uszkodzenie płuc jest główną manifestacją COVID-19, ale wirus może wpływać również na inne narządy1. Wątroba jest kolejnym narządem dotkniętym przez burzę cytokinową COVID-191. Zgłaszano, że 14,8-53,1% pacjentów z COVID-19 miało nieprawidłowe poziomy aminotransferaz w surowicy1.
Ostre uszkodzenie nerek jest również powszechne u pacjentów z COVID-19 przyjętych na OIT z powodu aktywacji wrodzonego i adaptacyjnego układu odpornościowego oraz zapalenia spowodowanego infiltracją wirusa i efektami cytopatycznymi1. Co ważne, ARDS wydaje się być najpoważniejszym powikłaniem COVID-19, z wysoką śmiertelnością1. Innymi słowy, ARDS jest konsekwencją CRS i prowadzi do uszkodzenia nabłonka oddechowego1.
Uszkodzenie układu sercowo-naczyniowego
Wirus może powodować ostre uszkodzenie mięśnia sercowego i przewlekłe uszkodzenie układu sercowo-naczyniowego1. Ostre uszkodzenie serca stwierdzono u 12% zakażonych osób przyjętych do szpitala w Wuhan w Chinach i występuje częściej w ciężkiej chorobie1.
Chociaż SARS-CoV-2 nie jest wirusem kardiotropowym, może wywoływać arytmie, zespół podobny do zapalenia mięśnia sercowego i zawał mięśnia sercowego1. COVID-19, jako stan zakrzepowo-zapalny, może wywoływać zawał mięśnia sercowego1. Specyficzna rola monocytów w zapaleniu mięśnia sercowego w zakażeniu COVID-19 może być spowodowana wiązaniem glikanu białka kolca wirusa z lektynami monocytów gospodarza1.
Zaburzenia krzepnięcia i stan protrombotyczny
COVID-19, jako stan zakrzepowo-zapalny, może wywoływać zawał mięśnia sercowego1. COVID-19 wiąże się ze znacznie podwyższonym poziomem D-dimeru i fibrynogenu oraz przedłużonym czasem protrombinowym (PT) i częściowym czasem tromboplastyny (aPTT)1.
Zaburzenia krzepnięcia wiążą się z uszkodzeniem śródbłonka naczyń i aktywacją układu immunologicznego. Zakażenie SARS-CoV-2 powoduje nadprodukcję NET1. Ta zwiększona produkcja NET przez SARS-CoV-2 może ułatwiać tworzenie skrzepów1.
| Faza patogenezy | Główne mechanizmy | Skutki kliniczne |
|---|---|---|
| Faza początkowa (zakażenie) |
– Wiązanie z receptorem ACE2 – Wnikanie do komórek poprzez TMPRSS2 – Replikacja wirusa – Bezpośrednie uszkodzenie komórek |
– Zakażenie górnych dróg oddechowych – Objawy grypopodobne – Wczesna odpowiedź immunologiczna |
| Faza płucna |
– Rozprzestrzenianie się wirusa do dolnych dróg oddechowych – Zakażenie pneumocytów typu II – Niedobór ACE2 i zaburzenie równowagi RAS – Zwiększona produkcja cytokin prozapalnych |
– Zapalenie płuc – Narastające trudności w oddychaniu – Hipoksemia – Obraz matowej szyby w TK płuc |
| Faza hiperinflamacyjna |
– Burza cytokinowa – Nadmierna aktywacja układu dopełniacza – Formowanie NET – Aktywacja układu krzepnięcia – Uszkodzenie śródbłonka naczyń |
– ARDS – Incydenty zakrzepowo-zatorowe – Niewydolność wielonarządowa – Wstrząs septyczny – Śmierć |
Patologia COVID-19
Badania histopatologiczne płuc osób zmarłych na COVID-19 podczas autopsji wykazują, że rozlane uszkodzenie pęcherzyków płucnych (DAD) jest dominującym wzorcem uszkodzenia płuc1. DAD w płucach osób zmarłych z powodu COVID-19 wykazuje cechy faz wysięku i proliferacji z obrzękiem śródmiąższowym i wewnątrzpęcherzykowym, obumierającymi pneumocytami, błonami szklistymi, zakrzepicą mikronaczyniową, przekrwieniem naczyń włosowatych i hiperplazją komórek AT21.
Śmierć lub uszkodzenie komórek pęcherzykowych prowadzi do przerwania nabłonka pęcherzykowego, co powoduje kolejną kluczową cechę fazy wysięku DAD obserwowaną w COVID-19: brak równowagi między aktywacją krzepnięcia a hamowaniem fibrynolizy1. Stan protrombotyczny obserwowany u pacjentów z COVID-19 przypomina proces znany jako immunozakrzepica, w którym układy immunologiczny i krzepnięcia współpracują w celu blokowania patogenów i ograniczenia ich rozprzestrzeniania1.
Co wywołuje brak równowagi w układzie krzepnięcia w COVID-19 jest obecnie słabo rozumiane, ale może się to zacząć od przerwania nabłonka pęcherzykowego1. Komórki immunologiczne, przyciągane przez cytokiny i chemokiny, również przyczyniają się do krzepnięcia1.
Pojawia się coraz więcej dowodów sugerujących, że SARS-CoV-2 może wywołać aktywację dopełniacza, w szczególności szlaku lektynowego, prowadząc do wytworzenia fragmentu rozszczepienia C5a, który zwiększa ekspresję czynnika tkankowego przez neutrofile1. Odkrycia te wskazują, że replikacja SARS-CoV-2 w dolnej części płuc powoduje uszkodzenie nabłonka pęcherzykowego i śródbłonka, wywołując brak równowagi w krzepnięciu i fibrynolizie obejmującej fibrynę, cytokiny, chemokiny, płytki krwi, monocyty, neutrofile, NETs, aktywację dopełniacza i PAI11.
Potencjalne strategie terapeutyczne
Zrozumienie tych mechanizmów uszkodzenia jest ważne dla rozwoju przyszłych terapii dla pacjentów z COVID-19, z których wiele prawdopodobnie będzie ukierunkowane na konkretne komponenty układu odpornościowego, w szczególności indukcję NET, prozapalne cytokiny i subpopulacje komórek immunologicznych1.
Zarządzanie zespołem uwalniania cytokin (CRS) i zapobieganie kolejnym infekcjom może być intrygującym podejściem do terapii COVID-191. Zarządzanie burzą cytokinową przez antagonistów cytokin i środki immunomodulujące może poprawić wskaźnik przeżycia zakażonych pacjentów1. W tym względzie ukierunkowanie na cytokiny zapalne może przynosić korzyści pacjentom i zwiększać skuteczność terapeutyczną leczenia przeciwwirusowego u pacjentów z COVID-191.
Obecnie nie opracowano żadnych specyficznych terapii dla COVID-19, co podkreśla ograniczone zrozumienie patogenezy COVID-191. Ogólnie wydaje się, że interferony typu I i typu III chronią przed ciężkim zapaleniem płuc wywołanym przez koronawirusy, gdy ich ekspresja lub podawanie jest odpowiednio zsynchronizowane1.
IL-1 jest kolejną prozapalną cytokiną odgrywającą dominującą rolę w burzy cytokinowej, a SARS-CoV-2 może powodować pyroptosis poprzez IL-11. Anakinra jest rekombinowanym antagonistą IL-1R (rHIL-1Ra) i jest pierwszym biologicznym środkiem blokującym IL-1, który został wyprodukowany1. Stosowanie ogólnoustrojowych kortykosteroidów do leczenia burzy cytokinowej związanej z COVID-19 może odgrywać bardzo ważną rolę1.
Prospektywna meta-analiza z grupy roboczej WHO Rapid Evidence Appraisal for COVID-19 Therapies (REACT) zebrała dane z 7 badań z łączną liczbą 1703 pacjentów, z których 59% pochodziło z badania RECOVERY1. Związek między podawaniem kortykosteroidów a zmniejszoną śmiertelnością był podobny dla deksametazonu i hydrokortyzonu, co sugeruje, że korzyść jest ogólnym efektem klasy glikokortykosteroidów, a nie specyficzna dla jakiegokolwiek konkretnego kortykosteroidu1.
Wnioski końcowe
COVID-19 to złożona choroba, której patogeneza obejmuje zakażenie wirusowe, dysregulację układu odpornościowego i burze cytokinowe, co prowadzi do wielonarządowych uszkodzeń12. SARS-CoV-2 wykorzystuje receptor ACE2 do wniknięcia do komórek gospodarza, co prowadzi do zaburzenia równowagi układu RAS i kaskady zdarzeń immunologicznych12.
Burza cytokinowa i uszkodzenie komórek spowodowane przez wirusa przyczyniają się do ARDS, zakrzepicy i innych powikłań wielonarządowych12. Rozumienie mechanizmów patogenetycznych COVID-19 jest kluczowe dla opracowania skutecznych strategii terapeutycznych, które mogą obejmować leki przeciwwirusowe, immunomodulatory i leki przeciwzakrzepowe12.
Dalsze badania nad patogenezą COVID-19 są niezbędne do pełnego zrozumienia mechanizmów choroby i opracowania bardziej ukierunkowanych interwencji terapeutycznych12.
Kolejne rozdziały
Zapraszamy do dalszego czytania naszego leksykonu.
Wybierz kolejny rozdział z menu poniżej, aby otworzyć nową podstronę kompedium wiedzy i uzyskać szczegółowe informację o leku, substancji lub chorobie.