Właściwości farmakokinetyczne atozybanu

Atosiban, substancja czynna preparatu Atosiban EVER Pharma, wykazuje charakterystyczny profil farmakokinetyczny, który został dokładnie przebadany zarówno u zdrowych ochotniczek, jak i kobiet z zagrażającym porodem przedwczesnym. Poniżej przedstawiono szczegółową analizę jego właściwości farmakokinetycznych z uwzględnieniem kluczowych parametrów.¹

Parametry farmakokinetyczne w zależności od dawki

U zdrowych nieciężarnych ochotniczek otrzymujących atosiban we wlewie dożylnym w zakresie dawek od 10 do 300 mikrogramów/min przez okres 12 godzin, zaobserwowano, że stężenie osoczowe w stanie równowagi dynamicznej zwiększało się proporcjonalnie do zastosowanej dawki. Co istotne, podstawowe parametry farmakokinetyczne, takie jak klirens, objętość dystrybucji oraz okres półtrwania pozostawały niezależne od zastosowanej dawki leku.²

Farmakokinetyka u kobiet z zagrażającym porodem przedwczesnym

W populacji docelowej, czyli u kobiet z zagrażającym porodem przedwczesnym, atosiban podawany w infuzji dożylnej w dawce 300 mikrogramów/min przez okres od 6 do 12 godzin, osiągał stężenie osoczowe w stanie równowagi dynamicznej w ciągu pierwszej godziny od rozpoczęcia infuzji. Średnie stężenie wynosiło 442 ± 73 ng/ml, z zakresem od 298 do 533 ng/ml.³

Okresy półtrwania i eliminacja

Po zakończeniu infuzji stężenie atozybanu w osoczu zmniejszało się gwałtownie i charakteryzowało się dwufazowym profilem eliminacji z wyraźnie określonym początkowym (tα) i końcowym (tβ) okresem półtrwania, wynoszącym odpowiednio 0,21 ± 0,01 oraz 1,7 ± 0,3 godziny. Średnia wartość klirensu wynosiła 41,8 ± 8,2 litrów/godz.⁴

Dystrybucja i wiązanie z białkami

Średnia wartość objętości dystrybucji atozybanu wynosiła 18,3 ± 6,8 litrów. U kobiet ciężarnych substancja czynna wiąże się z białkami osocza w zakresie 46-48%. Nie zostało jednoznacznie określone, czy frakcja wolna różni się istotnie w przedziałach farmakokinetycznych pomiędzy organizmem matki a płodu. Warto zaznaczyć, że atosiban nie przenika do krwinek czerwonych.⁵

Przenikanie przez łożysko

Badania wykazały, że atosiban przenika przez barierę łożyskową. Po infuzji dożylnej w dawce 300 mikrogramów/min u zdrowych ciężarnych kobiet w czasie porodu, stosunek stężenia substancji czynnej między płodem a matką wynosił 0,12. Oznacza to, że stężenie leku w krążeniu płodowym osiąga około 12% stężenia obecnego w krążeniu matki.⁶

Metabolizm

W organizmie kobiet zidentyfikowano dwa metabolity atozybanu obecne zarówno w osoczu, jak i w moczu. Główny metabolit M1 (des-(Orn8, Gly-NH29)-29)-[Mpa1, D-Tyr(Et)2, Thr4]-oxytocin) wykazuje interesującą dynamikę stężeń w stosunku do związku macierzystego. Stosunek stężeń w osoczu metabolitu M1 do atozybanu w drugiej godzinie infuzji wynosił 1,4, natomiast na zakończenie infuzji wzrastał do 2,8.⁷ Nie określono jednoznacznie, czy metabolit M1 ulega kumulacji w tkankach. Badania in vitro wykazały, że aktywność farmakologiczna głównego metabolitu M1 jest około 10-krotnie mniejsza w porównaniu do atozybanu w hamowaniu skurczów macicy wywołanych oksytocyną.⁸

Wydalanie

Atosiban jest obecny w moczu w niewielkich ilościach. Jego stężenie w moczu jest około 50-krotnie niższe niż stężenie metabolitu M1. Nie określono dokładnie, jaka część atozybanu jest wydalana z kałem. Metabolit M1 przenika do mleka matki.⁹

Farmakokinetyka w szczególnych grupach pacjentek

Brak jest danych klinicznych dotyczących stosowania atozybanu u pacjentek z zaburzeniami czynności wątroby lub nerek. Z uwagi na fakt, że tylko niewielka ilość substancji czynnej jest wydzielana z moczem, nie wydaje się, aby zaburzenia czynności nerek uzasadniały modyfikację dawkowania. Natomiast u pacjentek z zaburzeniami czynności wątroby lek należy stosować ze szczególną ostrożnością.¹⁰

Interakcje farmakokinetyczne

W badaniach nie wykazano, aby atosiban hamował działanie izoform wątrobowego cytochromu P450 u ludzi, co minimalizuje ryzyko interakcji farmakokinetycznych z lekami metabolizowanymi przez ten układ enzymatyczny.¹¹