Właściwości farmakodynamiczne
Pernuvi 50 mg

Właściwości farmakodynamiczne

Wildagliptyna, substancja czynna leku PERNUVI, należy do grupy farmakoterapeutycznej określanej jako inhibitory peptydazy dipeptydylowej 4 (DPP-4), oznaczonej kodem ATC: A10BH02. Jest to substancja zaliczana do leków poprawiających czynność wysepek Langerhansa, charakteryzująca się silnym i selektywnym działaniem hamującym aktywność enzymu DPP-4.¹

Mechanizm działania

Podanie wildagliptyny prowadzi do szybkiego i całkowitego zahamowania aktywności enzymu peptydazy dipeptydylowej-4 (DPP-4). Ten mechanizm działania skutkuje zwiększeniem stężenia endogennych hormonów inkretynowych: glukagonopodobnego peptydu 1 (GLP-1) oraz żołądkowego peptydu hamującego (GIP). Efekt ten obserwuje się zarówno w warunkach na czczo, jak i po spożyciu posiłku.²

Działanie farmakodynamiczne

Wildagliptyna, poprzez zwiększenie endogennego stężenia inkretyn, wywiera wielokierunkowy wpływ na gospodarkę węglowodanową organizmu. Przede wszystkim poprawia wrażliwość komórek beta trzustki na glukozę, co prowadzi do lepszego wydzielania insuliny w mechanizmie zależnym od stężenia glukozy. U pacjentów z cukrzycą typu 2 terapia wildagliptyną w dawkach od 50 do 100 mg na dobę znacząco poprawia markery czynności komórek beta, takie jak HOMA-β (ang. Homeostasis Model Assessment-β), stosunek proinsuliny do insuliny oraz wskaźniki reaktywności komórek beta oceniane w teście tolerancji często podawanego posiłku.³

Co istotne z punktu widzenia bezpieczeństwa terapii, u osób bez cukrzycy (z prawidłową glikemią) wildagliptyna nie prowadzi do stymulacji wydzielania insuliny ani nie obniża stężenia glukozy we krwi.⁴

Kolejnym ważnym aspektem działania farmakodynamicznego wildagliptyny jest poprawa wrażliwości komórek alfa trzustki na glukozę, co następuje w wyniku zwiększenia endogennego stężenia GLP-1. Efektem tego jest wydzielanie glukagonu w stężeniu bardziej adekwatnym do aktualnego stężenia glukozy we krwi.⁵

Podwyższenie współczynnika insulina/glukagon podczas hiperglikemii, będące konsekwencją zwiększonego stężenia inkretyn, prowadzi do zmniejszenia wątrobowego wydzielania glukozy zarówno na czczo, jak i po posiłku. W rezultacie obserwuje się redukcję glikemii.⁶

Warto zaznaczyć, że podczas leczenia wildagliptyną nie obserwuje się typowego dla zwiększonego stężenia GLP-1 efektu opóźniania opróżniania żołądkowego.⁷

Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo stosowania

Wildagliptyna została poddana kompleksowej ocenie klinicznej w badaniach z podwójnie ślepą próbą, kontrolowanych placebo lub substancją czynną, trwających maksymalnie ponad 2 lata. W badaniach tych uczestniczyło ponad 15000 pacjentów z cukrzycą typu 2. Spośród nich ponad 9000 otrzymywało wildagliptynę w różnych schematach dawkowania: 50 mg raz na dobę, 50 mg dwa razy na dobę lub 100 mg raz na dobę.⁸

Demograficzna analiza populacji badanej wykazała, że ponad 5000 mężczyzn i ponad 4000 kobiet otrzymało wildagliptynę w dawce 50 mg raz na dobę lub 100 mg na dobę. Wśród pacjentów leczonych wildagliptyną w wymienionych dawkach ponad 1900 osób było w wieku ≥ 65 lat.⁹

W prowadzonych badaniach klinicznych wildagliptynę stosowano w różnych kontekstach terapeutycznych: jako monoterapię u pacjentów z cukrzycą typu 2 wcześniej nieleczonych, a także w terapii skojarzonej u chorych, u których kontrola glikemii za pomocą innych leków przeciwcukrzycowych była niewystarczająca.¹⁰

Zarówno w monoterapii, jak i w leczeniu skojarzonym z metforminą, sulfonylomocznikiem lub tiazolidynodionem, wildagliptyna wykazywała korzystny wpływ na kontrolę glikemii. Potwierdzono to klinicznie istotną redukcją wartości HbA1c (hemoglobiny glikowanej) na końcu badania w porównaniu do wartości wyjściowych.¹¹

Co ciekawe, badania kliniczne wykazały, że siła działania wildagliptyny w zakresie zmniejszania HbA1c była większa u pacjentów z wyższymi wyjściowymi wartościami tego parametru.¹²