Właściwości farmakokinetyczne leku

Właściwości farmakokinetyczne leku opisują jego zachowanie w organizmie, w tym procesy wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu i eliminacji. Poniżej przedstawiono szczegółowy opis właściwości farmakokinetycznych telmisartanu, składnika aktywnego preparatu Telmisartanum Teva B.V. 40 mg.¹

Wchłanianie

Telmisartan jest szybko wchłaniany z przewodu pokarmowego, jednak stopień wchłaniania wykazuje zmienność międzyosobniczą. Średnia wartość biodostępności bezwzględnej substancji czynnej wynosi około 50%, co oznacza, że tylko połowa podanej doustnie dawki leku dociera do krążenia ogólnoustrojowego.²

Istotnym aspektem procesu wchłaniania jest wpływ pokarmu na farmakokinetykę telmisartanu. Jeżeli lek jest przyjmowany wraz z posiłkiem, obserwuje się zmniejszenie pola powierzchni pod krzywą zależności stężenia w osoczu od czasu (AUC0-∞). Redukcja ta wynosi od około 6% (dla dawki 40 mg) do 19% (dla dawki 160 mg). Jednakże przez pierwsze 3 godziny od przyjęcia produktu leczniczego, stężenie telmisartanu w osoczu pozostaje podobne, niezależnie od tego, czy lek został przyjęty na czczo, czy z pokarmem.³

Liniowość farmakokinetyki

Farmakokinetyka telmisartanu wykazuje nieliniowy charakter w odniesieniu do dawki. Niewielkie zmniejszenie wartości AUC związane z przyjmowaniem leku wraz z posiłkiem nie powinno prowadzić do istotnego klinicznie zmniejszenia skuteczności terapeutycznej.⁴

Między dawkami a stężeniem telmisartanu w osoczu nie występuje liniowa zależność. Maksymalne stężenie leku w osoczu (Cmax), a w mniejszym stopniu również pole powierzchni pod krzywą zależności stężenia w osoczu od czasu (AUC), zwiększają się nieproporcjonalnie przy stosowaniu dawek większych niż 40 mg.⁵

Dystrybucja

Telmisartan charakteryzuje się bardzo wysokim stopniem wiązania z białkami osocza, przekraczającym 99,5%. Lek wiąże się szczególnie z albuminami oraz kwaśną alfa-1-glikoproteiną. Średnia objętość dystrybucji telmisartanu w stanie stacjonarnym (Vd ss) jest duża i wynosi około 500 l, co wskazuje na rozległą dystrybucję leku do tkanek obwodowych. ^{99,5%), szczególnie z albuminami i kwaśną alfa-1-glikoproteiną. Średnia objętość dystrybucji w stanie stacjonarnym (Vd ss) wynosi około 500 l.”>6}

Biotransformacja

Metabolizm telmisartanu zachodzi głównie w procesie sprzęgania do pochodnych glukuronidowych. Co istotne, metabolity powstające w wyniku tego procesu nie wykazują aktywności farmakologicznej.⁷

Eliminacja

Farmakokinetykę eliminacji telmisartanu opisuje krzywa wykładnicza z długim okresem półtrwania w fazie eliminacji, przekraczającym 20 godzin. Długi okres półtrwania zapewnia utrzymanie działania terapeutycznego przez całą dobę przy dawkowaniu raz na dobę. ^{20 godz.”>8}

Przy stosowaniu zalecanych dawek telmisartanu nie obserwowano kumulacji leku w organizmie, która miałaby znaczenie kliniczne, pomimo długiego okresu półtrwania.⁹

Po podaniu doustnym (podobnie jak po podaniu dożylnym) telmisartan jest niemal całkowicie wydalany w postaci niezmienionej z kałem. Wydalanie z moczem stanowi mniej niż 1% podanej dawki, co wskazuje na dominujący udział drogi wątrobowo-jelitowej w eliminacji leku. Całkowity klirens osoczowy (Cltot) telmisartanu jest duży i wynosi około 1000 ml/min, co stanowi znaczną wartość w porównaniu z przepływem wątrobowym krwi (około 1500 ml/min).<sup data-drug="Telmisartanum Teva B.V." data-section="Właściwości farmakokinetyczne" title="Po podaniu doustnym (i dożylnym) telmisartan jest prawie całkowicie wydalany w postaci nie zmienionej z kałem. Całkowite wydalanie z moczem wynosi 10

Farmakokinetyka w specjalnych grupach pacjentów

Dzieci i młodzież

Farmakokinetyka telmisartanu została oceniona u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym w wieku od 6 do poniżej 18 lat (n = 57) po podaniu dawek 1 mg/kg lub 2 mg/kg przez czterotygodniowy okres leczenia. Badanie obejmowało ocenę stanu stacjonarnego telmisartanu u dzieci i młodzieży oraz analizę różnic związanych z wiekiem.<sup data-drug="Telmisartanum Teva B.V." data-section="Właściwości farmakokinetyczne" title="Farmakokinetykę dwóch dawek telmisartanu, która stanowiła drugi cel badania, oceniono u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym (n = 57) w wieku od 6 do 11

Chociaż badanie miało zbyt małą liczebność, aby umożliwić pełną ocenę farmakokinetyki u dzieci poniżej 12 roku życia, uzyskane wyniki były zasadniczo zgodne z wynikami dotyczącymi osób dorosłych. Potwierdzono nieliniowy charakter farmakokinetyki telmisartanu, zwłaszcza w odniesieniu do parametru Cmax.¹²

Płeć

W badaniach farmakokinetycznych stwierdzono występowanie różnic międzypłciowych w stężeniach telmisartanu w osoczu. U kobiet maksymalne stężenie leku (Cmax) było około 3-krotnie wyższe, a pole powierzchni pod krzywą zależności stężenia od czasu (AUC) około 2-krotnie większe niż u mężczyzn.¹³ Co ważne, mimo tych różnic farmakokinetycznych, nie wykazano, aby miały one istotny wpływ na skuteczność terapeutyczną telmisartanu.¹⁴

Pacjenci w podeszłym wieku

Badania farmakokinetyczne wykazały, że wiek nie wpływa istotnie na profil farmakokinetyczny telmisartanu. Nie stwierdzono znaczących różnic w farmakokinetyce leku między pacjentami poniżej i powyżej 65 roku życia.¹⁵

Zaburzenia czynności nerek

U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek obserwuje się zmiany w farmakokinetyce telmisartanu. U chorych z łagodną do umiarkowanej oraz z ciężką niewydolnością nerek odnotowano dwukrotne zwiększenie stężenia leku w osoczu.¹⁶

Interesujący jest fakt, że u pacjentów z niewydolnością nerek poddawanych hemodializie obserwowano zmniejszone stężenia telmisartanu w osoczu. Zjawisko to można wytłumaczyć silnym wiązaniem leku z białkami osocza, co uniemożliwia jego usunięcie podczas hemodializy.¹⁷

Warto podkreślić, że okres półtrwania telmisartanu w fazie eliminacji pozostaje niezmieniony u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek.¹⁸

Zaburzenia czynności wątroby

Badania farmakokinetyczne prowadzone u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby wykazały istotny wpływ tego stanu na farmakokinetykę telmisartanu. U osób z niewydolnością wątroby stwierdzono zwiększenie biodostępności bezwzględnej leku niemal do 100%.¹⁹

Pomimo tych zmian, okres półtrwania telmisartanu w fazie eliminacji pozostaje niezmieniony u pacjentów z niewydolnością wątroby.²⁰