gęstość nasienia
Gęstość nasienia, czyli koncentracja plemników w ejakulacie, jest kluczowym parametrem ocenianym podczas badania nasienia (seminogramu). Prawidłowa wartość według kryteriów WHO wynosi ≥15 mln/ml lub ≥39 mln w całym ejakulacie. Zmniejszona gęstość nasienia określana jest jako oligozoospermia i może być jedną z przyczyn niepłodności męskiej.
Badanie gęstości nasienia wykonuje się przy użyciu komory zliczeniowej (np. komory Makera lub Neubauera) pod mikroskopem świetlnym. Wartość tego parametru może się znacząco różnić nawet u tego samego mężczyzny w różnych okresach, dlatego zaleca się wykonanie co najmniej dwóch badań w odstępie 2-3 miesięcy dla wiarygodnej oceny.
Na gęstość nasienia wpływają liczne czynniki, w tym wiek, styl życia (alkohol, nikotyna, narkotyki), przebyte choroby układu rozrodczego, ekspozycja na wysoką temperaturę, przyjmowane leki, a także czynniki genetyczne. Obniżona gęstość nasienia może wymagać dalszej diagnostyki andrologicznej i endokrynologicznej w celu identyfikacji przyczyny i wdrożenia odpowiedniego leczenia.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Zahron Combi 10 mg + 5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa leku Zahron Combi, zawierającego rozuwastatynę i amlodypinę, wykazały istotne zmiany histopatologiczne w wątrobie myszy i szczurów oraz toksyczne działanie na jądra u psów i małp przy ekspozycji zbliżonej do klinicznej. W badaniach reprodukcyjnych rozuwastatyny u szczurów zaobserwowano zmniejszenie wielkości miotu, masy ciała i przeżywalności nowo narodzonych szczurów przy dawkach toksycznych dla matki, przekraczających kilkukrotnie poziom terapeutyczny stosowany u ludzi. Amlodypina w dawkach około 50-krotnie wyższych niż maksymalna zalecana dawka dla ludzi (10 mg) powodowała opóźnienie i wydłużenie porodu oraz zmniejszoną przeżywalność potomstwa. W badaniach płodności u szczurów wykazano obniżenie stężenia hormonu folikulotropowego, testosteronu, gęstości nasienia, liczby dojrzałych spermatyd oraz komórek Sertoliego po podaniu amlodypiny w dawce porównywalnej do stosowanej u ludzi.
amlodypina a płodność, badanie mutagenności, badanie na zwierzętach, działanie leku, działanie rakotwórcze, ekspozycja ogólnoustrojowa, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, kanał hERG, komórki Sertoliego, opóźnienie porodu, pęcherzyk żółciowy, poziom testosteronu, rozuwastatyna i amlodypina, spermatydy, toksyczne działanie na jądra, toksyczność reprodukcyjna, zmiana histopatologiczna wątroby, zmniejszenie miotu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dipperam HCT 10 mg + 160 mg + 12,5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa leku Dipperam HCT, zawierającego amlodypinę, walsartan i hydrochlorotiazyd, wykazały odwracalne zmiany patofizjologiczne u szczurów po 13-tygodniowej ekspozycji, takie jak obniżenie parametrów hematologicznych (erytrocyty, hemoglobina, hematokryt, retikulocyty), wzrost stężenia mocznika, kreatyniny i potasu w surowicy oraz przerost komórek przykłębuszkowych nerek i miejscowe nadżerki w żołądku. Zmiany te uznano za wynik nasilenia działania farmakologicznego składników i nie wskazują na szczególne ryzyko dla ludzi. Brak specyficznych badań genotoksyczności i rakotwórczości kombinacji uzasadniono brakiem interakcji między dobrze przebadanymi substancjami; indywidualne badania amlodypiny i walsartanu nie wykazały działania mutagennego ani rakotwórczego.
amlodypina walsartan hydrochlorotiazyd, aparat przykłębuszkowy, azot mocznikowy, biochemia surowicy, Dipperam HCT, erytrocyty, genotoksyczność, gęstość nasienia, hematokryt, hemodynamika nerek, hemoglobina, hormon folikulotropowy, kanaliki nerkowe, komórki przykłębuszkowe, komórki Sertoliego, mocznik, mutagenność, nadżerki żołądka, nefropatia, niedociśnienie tętnicze, parametry czerwonokrwinkowe, parametry hematologiczne, płodność, rakotwórczość, retikulocyty, spermatydy, testosteron, toksyczność reprodukcyjna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dipperam HCT 10 mg + 160 mg + 25 mg
Przedkliniczne badania toksyczności trójskładnikowego połączenia amlodypiny, walsartanu i hydrochlorotiazydu, prowadzone na szczurach przez okres do 13 tygodni, wykazały zmiany zgodne z farmakologicznym działaniem substancji, takie jak obniżenie parametrów masy czerwonokrwinkowej, wzrost stężenia mocznika, kreatyniny i potasu w surowicy oraz przerost komórek przykłębuszkowych w nerkach. Zmiany te były odwracalne po 4-tygodniowym okresie zdrowienia i nie wskazywały na toksyczność. Nie przeprowadzono osobnych badań genotoksyczności i rakotwórczości dla kombinacji, jednak wcześniejsze badania amlodypiny i walsartanu nie wykazały takich efektów. W badaniach reprodukcyjnych amlodypina w dawkach około 50-krotnie wyższych niż maksymalna dawka zalecana dla ludzi (10 mg) powodowała opóźnienie i wydłużenie porodu oraz zmniejszoną przeżywalność potomstwa, natomiast wpływ na płodność był niejednoznaczny, z obserwowanym u samców zmniejszeniem stężenia FSH, testosteronu oraz parametrów nasienia przy dawkach porównywalnych do ludzkich.
amlodypina, azot mocznikowy, bazofilia, erytrocyt, genotoksyczność, gęstość nasienia, hematokryt, hemodynamika nerek, hemoglobina, hormon folikulotropowy, hydrochlorotiazyd, komórki przykłębuszkowe, komórki Sertoliego, kreatynina, masa czerwonokrwinkowa, mocznik, mutagenność, nadżerki żołądka, nefropatia, niedociśnienie tętnicze, potas, przerost komórek przykłębuszkowych, rakotwórczość, retikulocyt, rozrost kanalików nerkowych, spermatydy, testosteron, walsartan - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ramlolan 5 mg + 5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa preparatu Ramlolan, zawierającego ramipryl i amlodypinę, wykazały niski profil toksyczności ostrej obu substancji u gryzoni i psów. Ramipryl w dawkach do 2,0 mg/kg/dobę u szczurów, 2,5 mg/kg/dobę u psów oraz 8,0 mg/kg/dobę u małp był dobrze tolerowany, choć wysokie dawki (250 mg/kg/dobę) indukowały zmiany w układzie nerkowym, takie jak powiększenie aparatu przykłębuszkowego. Badania reprodukcyjne ramiprylu nie wykazały teratogenności ani wpływu na płodność, jednak dawki ≥50 mg/kg mc./dobę podawane ciężarnym szczurzym samicom powodowały nieodwracalne uszkodzenia nerek potomstwa. Ramipryl nie wykazywał działania mutagennego ani genotoksycznego w szeroko zakrojonych testach.
aparat przykłębuszkowy, badania przedkliniczne, bezylan, działanie mutagenne, genotoksyczność, gęstość nasienia, homeostaza, hormon folikulotropowy, inhibitor konwertazy angiotensyny, komórki Sertoliego, morfologia krwi, poszerzenie miedniczki nerkowej, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, potencjał teratogenny, ramipryl i amlodypina, testosteron, toksyczność reprodukcyjna, uszkodzenie nerek - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – CoAramlessa 5 mg + 1,25 mg + 5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa CoAramlessa, zawierającego peryndopryl z argininą, indapamid oraz amlodypinę, wykazały, że peryndopryl powoduje odwracalne uszkodzenia nerek u szczurów i małp przy przewlekłym podawaniu doustnym, bez działania mutagennego, rakotwórczego oraz embriotoksycznego czy teratogennego. Niemniej jednak, inhibitory ACE mogą opóźniać rozwój płodu, zwiększając śmiertelność płodów i ryzyko wad wrodzonych, szczególnie u gryzoni i królików. Indapamid, podawany w dawkach od 40 do 8000-krotnie wyższych niż terapeutyczne, nasilał działanie moczopędne, nie wykazując mutagenności ani rakotwórczości, a także nie wpływał negatywnie na płodność i rozwój embrionalny. Kombinacja peryndoprylu i indapamidu wykazała nieznacznie większą toksyczność, głównie żołądkowo-jelitową u psów oraz nasilone objawy toksyczności u ciężarnych szczurów, jednak przy dawkach znacznie przekraczających kliniczne, co wskazuje na szeroki margines bezpieczeństwa.
amlodypina, badanie mutagenności, badanie rakotwórczości, bezylan amlodypiny, dojrzałe spermatydy, działanie moczopędne, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, indapamid, inhibitor ACE, komórki Sertoliego, mutagenność, nerka, ostra toksyczność, peryndopryl, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, testosteron, toksyczność żołądkowo-jelitowa, toksyczny wpływ na rozrodczość, wpływ na płodność - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – CoAramlessa 10 mg + 2,5 mg + 10 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego CoAramless, zawierającego peryndopryl z argininą, indapamid oraz amlodypinę, wykazały, że peryndopryl powoduje odwracalne uszkodzenia nerek u szczurów i małp, nie wykazując działania mutagennego, embriotoksycznego ani teratogennego. Indapamid w dawkach od 40 do 8000-krotnie wyższych niż terapeutyczne nasila działanie moczopędne, nie wykazując jednocześnie działania mutagennego, rakotwórczego ani teratogennego. Kombinacja peryndoprylu i indapamidu wykazuje nieznacznie większą toksyczność, ze szczególnym nasileniem objawów żołądkowo-jelitowych u psów oraz toksyczności u matek szczurów, jednak przy dawkach znacznie przekraczających stosowane klinicznie. Amlodypina nie wykazuje istotnej toksyczności przewlekłej, jednak w dawkach około 50-krotnie wyższych od maksymalnej zalecanej (10 mg/dobę) powoduje opóźnienie i wydłużenie porodu oraz zmniejszoną przeżywalność potomstwa, bez wpływu na płodność przy dawkach do 10 mg/kg/dobę.
amlodypina, badanie genotoksyczności, badanie karcynogenności, badanie mutagenności, badanie przedkliniczne, bezylan amlodypiny, dawka terapeutyczna, działanie embriotoksyczne, działanie moczopędne, działanie mutagenne, działanie niepożądane, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, indapamid, inhibitor enzymu konwertującego angiotensynę, komórka Sertoliego, objawy żołądkowo-jelitowe, peryndopryl z argininą, rozkurcz naczyń, testosteron, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Amlodipine Bluefish 10 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa amlodypiny wykazały, że stosowanie tego leku w dawkach wielokrotnie przekraczających maksymalną zalecaną dawkę terapeutyczną u ludzi (10 mg, przeliczone na mg/kg lub mg/m² powierzchni ciała) może prowadzić do istotnych zaburzeń rozrodczych u szczurów i myszy, takich jak opóźnienie i wydłużenie porodu oraz zmniejszona przeżywalność potomstwa. W badaniach płodności u szczurów, przy dawkach do 10 mg/kg/dobę (około 8-krotnie większych niż u ludzi), nie stwierdzono wpływu na płodność, jednak krótsze ekspozycje u samców wykazały obniżenie stężenia hormonów (FSH, testosteron), zmniejszenie gęstości nasienia oraz redukcję liczby komórek Sertoliego i dojrzałych spermatyd, co może wskazywać na potencjalne ryzyko przy długotrwałym stosowaniu lub wyższych dawkach.
amlodypina, badanie przedkliniczne, dawka terapeutyczna, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, efekt teratogenny, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, komórka Sertoliego, maksymalna tolerowana dawka, maksymalna zalecana dawka, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, spermatyda, testosteron - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Co-Amlessa 4 mg + 5 mg + 1,25 mg
Badania przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania produktu leczniczego Co-Amlessa, zawierającego peryndopryl z tert-butyloaminą, amlodypinę (w postaci bezylanu) oraz indapamid, wykazały, że peryndopryl wykazuje odwracalne uszkodzenia nerek u szczurów i małp, bez potencjału mutagennego i rakotwórczego. W badaniach reprodukcyjnych nie stwierdzono embriotoksyczności ani teratogenności, choć inhibitory ACE mogą powodować działania niepożądane w późnym okresie rozwoju płodowego. Indapamid wykazywał nasilenie działania diuretycznego przy dawkach 40-8000-krotnie wyższych niż terapeutyczne, bez mutagenności i rakotwórczości. Skojarzenie peryndoprylu z indapamidem cechowało się nieco większą toksycznością, głównie żołądkowo-jelitową u psów i toksycznością matczyną u szczurów, jednak przy dawkach znacznie przekraczających terapeutyczne, bez nasilenia nefrotoksyczności.
amlodypina, badanie kancerogenności, badanie mutagenności, badanie toksykologiczne, działanie rakotwórcze, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, inhibitor konwertazy angiotensyny, komórka Sertoliego, płodność, potencjał embriotoksyczny, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, potencjał teratogenny, rozszerzenie naczyń obwodowych, testosteron, toksyczność ostra, toksyczność peryndoprylu, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność żołądkowo-jelitowa, wada wrodzona, właściwość diuretyczna, właściwość mutagenna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Candezek Combi 16 mg + 5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa kandesartanu cyleksetylu wykazały brak ogólnoustrojowej toksyczności przy dawkach odpowiadających klinicznym u ludzi. W modelach zwierzęcych (myszy, szczury, psy, małpy) obserwowano wpływ na parametry erytrocytarne (obniżenie liczby erytrocytów, hemoglobiny, hematokrytu) oraz zmiany w funkcji nerek, takie jak śródmiąższowe zapalenie nerek, poszerzenie kanalików nerkowych, nacieki bazofilów oraz wzrost stężenia mocznika i kreatyniny w osoczu, co interpretowane jest jako efekt hipotensyjny leku. Dodatkowo stwierdzono rozrost/przerost komórek aparatu przykłębuszkowego, jednak bez istotnego znaczenia klinicznego w dawkach terapeutycznych. Kandesartan wykazuje toksyczność płodową w zaawansowanej ciąży, nie wykazuje natomiast aktywności mutagennej, klastogennej ani rakotwórczej w warunkach klinicznych. Amlodypina, podawana w dawkach około 50-krotnie przekraczających maksymalną zalecaną dawkę dla ludzi (10 mg), powodowała opóźnienie porodu, wydłużenie jego trwania oraz zmniejszoną przeżywalność potomstwa. W badaniach na szczurach dawki do 10 mg/kg mc./dobę (około 8-krotnie większe niż u ludzi) nie wpływały na płodność, jednak podawanie bezylanu amlodypiny w dawkach porównywalnych do klinicznych skutkowało obniżeniem stężenia hormonu folikulotropowego, testosteronu oraz zmniejszeniem gęstości nasienia i liczby komórek Sertoliego. Badania rakotwórczości na szczurach i myszach przy dawkach do 2,5 mg/kg mc./dobę (zbliżonych lub dwukrotnie wyższych niż maksymalna dawka u ludzi) nie wykazały działania rakotwórczego. Amlodypina nie wykazuje mutagenności ani klastogenności. Podsumowując, oba składniki Candezek Combi charakteryzują się korzystnym profilem bezpieczeństwa w dawkach terapeutycznych, z uwzględnieniem potencjalnej toksyczności reprodukcyjnej i nerkowej.
aparat przykłębuszkowy, badanie in vitro, badanie in vivo, działanie klastogenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, gęstość nasienia, hematokryt, hemoglobina, hormon folikulotropowy, kandesartan cyleksetyl, komórki Sertoliego, krwinki czerwone, mocznik i kreatynina, mutagenność, naciek bazofilów, parametry czerwonokrwinkowe, poszerzenie kanalików nerkowych, potencjał rakotwórczy, spermatydy, śródmiąższowe zapalenie nerek, testosteron - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Candesartan cilexetil + Amlodipine + HCT Sandoz 16 mg + 5 mg + 12,5 mg
W badaniach przedklinicznych dotyczących preparatu Candesartan cilexetil + Amlodipine + HCT Sandoz nie przeprowadzono kompleksowych testów dla połączenia trzech substancji czynnych, jednak dane dotyczące poszczególnych składników i ich kombinacji wskazują na brak nowych działań toksycznych. Kandesartan w dawkach terapeutycznych nie wykazywał toksyczności ogólnoustrojowej, choć w dużych dawkach obserwowano nefrotoksyczność, zmniejszenie parametrów czerwonokrwinkowych (liczba erytrocytów, stężenie hemoglobiny, hematokryt) oraz zmiany w aparacie przykłębkowym nerek, które są uważane za efekt farmakologiczny i prawdopodobnie nieistotne klinicznie. Badania rozrodczości wykazały toksyczny wpływ kandesartanu na płód w późniejszym okresie ciąży, natomiast testy mutagenności i rakotwórczości nie potwierdziły działania mutagennego ani rakotwórczego.
działanie klastogenne, działanie moczopędne, działanie teratogenne, erytrocyt, genotoksyczność, gęstość nasienia, hematokryt, hemoglobina, hormon folikulotropowy, komórka Sertoliego, mutagenność, naciek bazofilów, nefrotoksyczność, parametr czerwonokrwinkowy, rozstrzeń kanalików nerkowych, spermatyda, śródmiąższowe zapalenie nerek, testosteron - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Alotendin 10 mg + 5 mg
Alotendin zawiera bisoprolol fumaranu oraz amlodypinę (w postaci bezylanu), a dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa obu substancji przedstawiono oddzielnie. Badania toksyczności reprodukcyjnej amlodypiny wykazały u gryzoni opóźnienie i wydłużenie porodu oraz zmniejszenie przeżywalności potomstwa przy dawkach około 50-krotnie przekraczających maksymalne dawki kliniczne (10 mg/dobę). W badaniach karcynogenności stosowano dawki do 2,5 mg/kg/dobę przez 2 lata u szczurów i myszy, nie wykazując działania rakotwórczego. Testy mutagenności amlodypiny nie potwierdziły efektów mutagennych. Standardowe badania płodności przy dawkach do 10 mg/kg/dobę (8-krotnie wyższych niż kliniczne) nie wykazały negatywnego wpływu na płodność szczurów, jednak inne badania z użyciem benzenosulfonianu amlodypiny wskazały na obniżenie stężenia FSH, testosteronu oraz pogorszenie parametrów nasienia u samców, co sugeruje potencjalny wpływ na płodność, choć dotyczy innej formy soli amlodypiny niż w Alotendin.
amlodypina, benzenosulfonian amlodypiny, beta-adrenolityk, bezylan amlodypiny, bisoprololu fumaran, działanie teratogenne, efekt mutagenny, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, karcynogenność, komórki Sertoliego, maleinian amlodypiny, mutagenność, opóźnienie porodu, potencjał karcynogenny, potencjał rakotwórczy, resorpcja embrionu, testosteron, toksyczność reprodukcyjna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Wamlox 5 mg + 160 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego Wamlox, zawierającego amlodypinę i walsartan, wykazały istotne działania niepożądane w modelach zwierzęcych, zwłaszcza przy dawkach wielokrotnie przekraczających kliniczne (amlodypina do 2,6-krotności, walsartan do 11-krotności dawki klinicznej). Zaobserwowano zmiany histopatologiczne w przewodzie pokarmowym (zapalenie, owrzodzenia błony śluzowej żołądka) oraz w nerkach (bazofilia, rozstrzeń kanalików, wałeczki białkowe, śródmiąższowe zapalenie limfocytarne, przerost błony tętniczek). W badaniach rozwojowych u szczurów przy dawkach około 10-12-krotnych stwierdzono wady rozwojowe układu moczowego i kostnego płodu, a maksymalna dawka bez efektów teratogennych wynosiła 3-4-krotność dawki klinicznej. Nie wykazano działania mutagennego, klastogennego ani rakotwórczego dla poszczególnych składników.
aparat przykłębuszkowy, bazofilia, dojrzałe spermatydy, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, gęstość nasienia, hematokryt, hemodynamika nerek, komórki Sertoliego, nefropatia, niedociśnienie tętnicze, nieskostniałe paliczki, opóźnienie porodu, owrzodzenia błony śluzowej żołądka, parametry czerwonych krwinek, przerost błony śluzowej tętniczek, rozrost kanalików nerkowych, rozstrzeń kanalików nerkowych, śródmiąższowe zapalenie limfocytarne, stan zapalny warstwy gruczołowej żołądka, stężenie hemoglobiny, stężenie testosteronu, szkliwienie kanalików nerkowych, wałeczki nerkowe, zmniejszona przeżywalność potomstwa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Concoram 10 mg + 10 mg
Produkt leczniczy Concoram, zawierający bisoprololu fumaran i amlodypinę bezylan, przeszedł szczegółowe badania przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa, ze szczególnym uwzględnieniem wpływu na rozród, płodność, potencjał rakotwórczy oraz mutagenność. Amlodypina w dawkach około 50-krotnie wyższych niż maksymalna zalecana dawka u ludzi (10 mg) indukowała u szczurów i myszy opóźnienie porodu, wydłużenie jego czasu oraz zmniejszoną przeżywalność potomstwa. W badaniach płodności amlodypina podawana w dawkach do 10 mg/kg/dobę (8-krotnie wyższych niż u ludzi) nie wpływała na płodność, jednak w innym badaniu u szczurów wykazano obniżenie stężenia FSH i testosteronu, zmniejszenie gęstości nasienia oraz liczby dojrzałych spermatyd i komórek Sertoliego. Badania rakotwórczości nie wykazały działania kancerogennego przy dawkach do 2,5 mg/kg/dobę, a testy mutagenności były negatywne.
amlodypiny bezylan, badanie mutagenności, badanie przedkliniczne, beta-adrenolityk, bisoprololu fumaran, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, genotoksyczność, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, komórka Sertoliego, maksymalna tolerowana dawka, opóźnienie porodu, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, przeżywalność potomstwa, resorpcja płodu, spermatyda, testosteron, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczny wpływ na reprodukcję, toksyczny wpływ na rozród - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Candesartan cilexetil + Amlodipine + HCT +pharma 16 mg + 5 mg + 12,5 mg
W badaniach przedklinicznych dotyczących skojarzenia kandesartanu, amlodypiny oraz hydrochlorotiazydu (HCT) nie przeprowadzono dedykowanych testów toksyczności, jednak dane dotyczące poszczególnych składników i kombinacji kandesartanu z HCT nie wykazały nowych efektów toksycznych. Kandesartan w dużych dawkach wpływał na parametry erytrocytów (zmniejszenie liczby erytrocytów, stężenia hemoglobiny i hematokrytu), funkcję nerek (śródmiąższowe zapalenie, poszerzenie kanalików, wzrost mocznika i kreatyniny) oraz powodował rozrost/przerost komórek aparatu przykłębuszkowego, co jest efektem farmakologicznym. Wykazano fetotoksyczność kandesartanu w późnej ciąży, brak mutagenności i rakotwórczości. Amlodypina w dawkach około 50-krotnie wyższych niż maksymalna dawka kliniczna (10 mg) powodowała opóźnienie i wydłużenie porodu oraz zmniejszoną przeżywalność noworodków, natomiast w dawkach do 10 mg/kg/dobę nie wpływała na płodność, choć obserwowano obniżenie hormonów gonadotropowych i testosteronu oraz zmniejszenie gęstości nasienia u szczurów. Nie wykazano działania rakotwórczego ani genotoksycznego amlodypiny.
aktywność klastogenna, aktywność mutagenna, aparat przykłębuszkowy, działanie genotoksyczne, działanie moczopędne, działanie nefrotoksyczne, działanie teratogenne, erytrocyt, fetotoksyczność, gęstość nasienia, hematokryt, hemoglobina, hormon gonadotropowy, kanalik nerkowy, karcynogenność, komórka Sertoliego, kreatynina, mocznik, mutagenność, obniżenie ciśnienia krwi, parametr czerwonokrwinkowy, potencjał rakotwórczy, przepływ nerkowy, przeżywalność noworodków, rozrost komórek, spermatyda, testosteron, toksyczność narządowa, toksyczność ogólnoustrojowa, zapalenie śródmiąższowe - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Normodipine 10 mg
Przedkliniczne badania amlodypiny, substancji czynnej preparatu Normodipine, wykazały istotne informacje dotyczące bezpieczeństwa stosowania leku. W badaniach na gryzoniach przy dawkach około 50-krotnie przekraczających maksymalną zalecaną dawkę dla ludzi (przeliczone na mg/kg masy ciała) zaobserwowano opóźnienie porodu, wydłużenie jego czasu oraz zmniejszoną przeżywalność potomstwa. W ocenie płodności szczurów dawki do 10 mg/kg/dobę (około 8-krotnie większe od maksymalnej dawki dla ludzi 10 mg w przeliczeniu na mg/m² powierzchni ciała) nie wykazały negatywnego wpływu. Jednakże, w innym badaniu u samców szczurów podawanie amlodypiny w dawce porównywalnej do stosowanej u ludzi (w mg/kg) przez 30 dni skutkowało obniżeniem stężenia hormonu folikulotropowego i testosteronu, zmniejszeniem gęstości nasienia, liczby dojrzałych spermatyd oraz komórek Sertoliego, co sugeruje potencjalny wpływ na parametry płodności przy dawkach klinicznych.
amlodypina, bezylan, działania niepożądane leku, działanie rakotwórcze, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, komórki Sertoliego, maksymalna tolerowana dawka, maksymalna zalecana dawka, mutagenność, Normodipine, opóźnienie porodu, parametry płodności, płodność, potencjał genotoksyczny, przeżywalność potomstwa, spermatydy, testosteron, toksyczny wpływ na rozród - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lisinopril/Amlodipine Alkaloid-INT 20 mg + 5 mg
Lisinopril/Amlodipine Alkaloid-INT to preparat łączący lizynopryl (inhibitor ACE) oraz amlodypinę (antagonista kanałów wapniowych). Brak jest specyficznych badań przedklinicznych dla samego połączenia tych substancji, a bezpieczeństwo opiera się na danych dotyczących poszczególnych składników. Lizynopryl wykazuje potencjalne ryzyko teratogenne, zwłaszcza w późnym okresie ciąży, obejmujące obumarcie płodu, wady wrodzone (szczególnie czaszki), toksyczność płodową, zahamowanie wzrostu wewnątrzmacicznego oraz przetrwały przewód tętniczy. Mechanizm tych zaburzeń wiąże się z wpływem na układ renina-angiotensyna-aldosteron płodu oraz możliwym niedokrwieniem płodu spowodowanym niedociśnieniem u matki. Amlodypina w badaniach na zwierzętach, podawana w dawkach około 50-krotnie wyższych niż maksymalna dawka dla ludzi (10 mg), wykazała opóźnienie i wydłużenie porodu oraz zmniejszoną przeżywalność potomstwa, jednak nie wpłynęła na płodność przy dawkach do 10 mg/kg/dobę (8-krotnie wyższych niż u ludzi).
Badania toksykologiczne amlodypiny wykazały wpływ na parametry hormonalne i spermatogenezę u szczurów przy dawkach porównywalnych do ludzkich, w tym obniżenie stężenia hormonu folikulotropowego, testosteronu, gęstości nasienia oraz liczby komórek Sertoliego. Badania rakotwórczości prowadzone przez 2 lata na myszach i szczurach przy dawkach do 2,5 mg/kg/dobę nie wykazały działania kancerogennego. Najwyższe stosowane dawki odpowiadały maksymalnej zalecanej dawce klinicznej 10 mg (w przeliczeniu na mg/m² powierzchni ciała) u myszy oraz dwukrotności tej dawki u szczurów. Testy mutagenności nie wykazały działania genotoksycznego amlodypiny. Podsumowując, preparat wykazuje profil bezpieczeństwa zgodny z danymi poszczególnych składników, jednak należy zachować ostrożność w okresie ciąży ze względu na ryzyko toksyczności płodowej związane z lizynoprylem.
amlodypina, genotoksyczność, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, inhibitor ACE, komórka Sertoliego, lizynopryl, łożysko, niedociśnienie tętnicze, niedokrwienie, obumarcie płodu, potencjał rakotwórczy, przetrwały przewód tętniczy, spermatyda, testosteron, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wada wrodzona, zahamowanie wzrostu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Caramlo 16 mg + 5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego Caramlo, zawierającego 16 mg kandesartanu cyleksetylu oraz 5 mg amlodypiny, wykazały istotne dane dotyczące toksyczności i wpływu na układ rozrodczy. Amlodypina podawana w dawkach około 50-krotnie wyższych niż maksymalna zalecana dawka dla ludzi (w przeliczeniu na mg/kg masy ciała) indukowała opóźnienie porodu, wydłużenie jego czasu oraz zmniejszoną przeżywalność noworodków. W badaniach na szczurach, dawki do 10 mg/kg/dobę (8-krotność maksymalnej dawki klinicznej 10 mg w przeliczeniu na mg/m²) nie wykazały negatywnego wpływu na płodność, jednakże w innych modelach zaobserwowano obniżenie stężenia gonadotropin i testosteronu, a także zmniejszenie parametrów nasienia. Dwuletnie badania rakotwórczości amlodypiny w dawkach do 2,5 mg/kg/dobę nie wykazały działania kancerogennego, a testy mutagenności były negatywne.
amlodypina bezylan, aparat przykłębuszkowy, działanie klastogenne, działanie rakotwórcze, fetotoksyczność, gęstość nasienia, hematokryt, hemoglobina, hormon gonadotropowy, kanalik nerkowy, kandesartan cyleksetylu, komórka Sertoliego, kreatynina, krwinka czerwona, mocznik, mutagenność, płodność, spermatyda, śródmiąższowe zapalenie nerek, toksyczność narządowa, toksyczność reprodukcyjna, uszkodzenie chromosomu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sobycombi 5 mg + 5 mg
Produkt leczniczy Sobycombi zawiera bisoprolol fumaran oraz amlodypinę bezylan. Badania przedkliniczne bisoprololu nie wykazały szczególnego zagrożenia dla człowieka w zakresie bezpieczeństwa farmakologicznego, toksyczności po podaniu wielokrotnym, genotoksyczności oraz rakotwórczości. W toksyczności reprodukcyjnej bisoprolol w dużych dawkach powodował toksyczność u matek (zmniejszone przyjmowanie pokarmu, ograniczony przyrost masy ciała) oraz negatywny wpływ na zarodki i płody, objawiający się zwiększonym ryzykiem resorpcji, zmniejszoną masą urodzeniową i opóźnieniem rozwoju fizycznego, jednak bez działania teratogennego. Amlodypina w dawkach około 50-krotnie przekraczających maksymalną zalecaną dawkę dla ludzi (10 mg) powodowała opóźnienie porodu, wydłużenie jego czasu oraz zmniejszoną przeżywalność potomstwa. Nie stwierdzono negatywnego wpływu amlodypiny na płodność przy dawkach do 10 mg/kg/dobę (około 8-krotność dawki ludzkiej w przeliczeniu na mg/m²).
amlodypina, amlodypiny bezylan, badanie farmakologiczne, badanie mutagenności, bisoprololu fumaran, działanie genotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, komórki Sertoliego, resorpcja zarodków, testosteron, toksyczność reprodukcyjna, toksyczny wpływ na reprodukcję, wada rozwojowa płodu, wpływ na rozród - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Triplixam 5 mg + 1,25 mg + 5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa leku Triplixam, zawierającego peryndopryl, indapamid i amlodypinę, wykazały, że peryndopryl powoduje odwracalne uszkodzenia nerek u szczurów i małp, bez działania mutagennego, embriotoksycznego czy teratogennego. Inhibitory ACE, do których należy peryndopryl, mogą jednak opóźniać rozwój płodu, prowadząc do wad wrodzonych i zwiększonej śmiertelności okołoporodowej u gryzoni i królików. Indapamid, nawet w dawkach 40-8000 razy przekraczających terapeutyczne, wykazuje nasilenie działania moczopędnego, bez mutagenności, karcynogenności czy wpływu na płodność. Kombinacja peryndoprylu i indapamidu wykazuje nieznacznie większą toksyczność, zwłaszcza żołądkowo-jelitową u psów i toksyczność dla matek u szczurów, jednak przy dawkach znacznie przekraczających terapeutyczne. Amlodypina w dawkach około 50-krotnie większych od maksymalnej zalecanej (10 mg/dobę) u szczurów i myszy powodowała opóźnienie porodu i zmniejszoną przeżywalność potomstwa, ale nie wpływała na płodność przy dawkach do 10 mg/kg m.c./dobę. Nie stwierdzono działania rakotwórczego ani mutagennego dla żadnej z substancji.
badanie genotoksyczności, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie karcynogenności, działanie embriotoksyczne, działanie moczopędne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, inhibitor enzymu konwertującego angiotensynę, komórka Sertoliego, obwodowy rozkurcz naczyń, ostra toksyczność, śmierć płodu, stężenie testosteronu, toksyczność przewlekła peryndoprylu, toksyczność żołądkowo-jelitowa, toksyczny wpływ na rozrodczość, uszkodzenie nerki, wada wrodzona - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Amlonor 5 mg
Przedkliniczne badania amlodypiny na szczurach i myszach wykazały, że podawanie leku w dawkach około 50-krotnie przekraczających maksymalną zalecaną dawkę dla ludzi (w przeliczeniu na mg/kg masy ciała) powodowało opóźnienie i wydłużenie porodu oraz zmniejszoną przeżywalność potomstwa. W badaniach dotyczących płodności, podawanie amlodypiny w dawce 10 mg/kg/dobę (8-krotnie większej niż dawka maksymalna dla ludzi w przeliczeniu na mg/m²) nie wykazało negatywnego wpływu na płodność szczurów. Jednakże, w innym badaniu, podawanie amlodypiny samcom szczurów w dawce porównywalnej do stosowanej u ludzi (w mg/kg) przez 30 dni skutkowało obniżeniem stężenia FSH i testosteronu oraz pogorszeniem parametrów nasienia, co sugeruje potencjalny wpływ na męską płodność przy dawkach klinicznych.
aberracja chromosomowa, amlodypina, bezylan, dojrzałe spermatydy, działanie rakotwórcze, gęstość nasienia, gryzonie laboratoryjne, hormon folikulotropowy, komórki Sertoliego, maksymalna tolerowana dawka, mutacja genowa, opóźnienie porodu, parametry nasienia, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, potencjał rakotwórczy amlodypiny, przeżywalność potomstwa, testosteron w osoczu, toksyczny wpływ na płodność, wydłużenie porodu, zaburzenia płodności - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Tenox 10 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa amlodypiny, składnika aktywnego leku Tenox, wykazały, że przy dawkach około 50-krotnie przekraczających maksymalną zalecaną dawkę dla ludzi (w przeliczeniu na mg/kg masy ciała) obserwowano toksyczny wpływ na rozród u szczurów i myszy, objawiający się opóźnieniem porodu, wydłużeniem czasu trwania porodu oraz zmniejszoną przeżywalnością potomstwa. W badaniach płodności na szczurach, przy dawkach do 10 mg/kg/dobę (8-krotnie większych niż maksymalna dawka dla ludzi w mg/m²), nie stwierdzono negatywnego wpływu na płodność. Jednakże w innym modelu, przy dawce porównywalnej do ludzkiej (w mg/kg) podawanej przez 30 dni, zaobserwowano obniżenie stężenia FSH i testosteronu, a także redukcję parametrów nasienia, co sugeruje zależność efektów od formy soli amlodypiny oraz czasu ekspozycji.
aberracja chromosomowa, amlodypina, badanie kancerogenności, badanie płodności, badanie przedkliniczne, bezylan amlodypiny, dawka terapeutyczna, działanie mutagenne, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, komórki Sertoliego, maksymalna dawka zalecana, maleinian amlodypiny, model doświadczalny, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, przeżywalność potomstwa, testosteron w osoczu, toksyczność reprodukcyjna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Reverantza 40 mg + 5 mg
Dane przedkliniczne dotyczące skojarzenia olmesartanu medoksomilu i amlodypiny (Reverantza) wskazują, że toksyczność obu substancji jest zgodna z ich odrębnymi mechanizmami działania i nie wykazują synergii toksycznej. W badaniach na szczurach po 3 miesiącach podawania doustnego zaobserwowano zmniejszenie parametrów czerwonokrwinkowych oraz zmiany nerkowe przypisywane olmesartanowi, natomiast amlodypina powodowała zmiany w jelitach, nadnerczach oraz przerost przewodów mlecznych. Przewlekłe badania toksyczności u szczurów i psów potwierdziły charakterystyczne dla antagonistów receptorów AT₁ i inhibitorów ACE efekty olmesartanu, takie jak wzrost stężenia mocznika (BUN) i kreatyniny, zmniejszenie masy serca oraz uszkodzenia nerek, które można ograniczyć przez podanie chlorku sodu. W badaniach genotoksyczności olmesartan nie wykazał istotnego działania mutagennego in vivo, a badania rakotwórczości nie potwierdziły potencjału kancerogennego substancji.
amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, błona podstawna, błona śluzowa, dysfagia, działanie teratogenne, erytrocyt, genotoksyczność, gęstość nasienia, hematokryt, hemoglobina, hormon folikulotropowy, inhibitor konwertazy angiotensyny, jelito, kanalik nerkowy, komórka Sertoliego, komórki przykłębuszkowe, kreatynina, miedniczka nerkowa, mocznik, mutagenność, nabłonek nerki, nadnercze, olmesartan medoksomil, parametry czerwonokrwinkowe, pęknięcie chromosomu, rakotwórczość, renina, spermatyda, testosteron, uszkodzenie nerek, zmiany nerkowe - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Vilpin 5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa amlodypiny wykazały istotny wpływ leku na procesy rozrodcze u gryzoni, zwłaszcza przy dawkach około 50-krotnie przekraczających maksymalną zalecaną dawkę dla ludzi (10 mg, przeliczone na mg/kg masy ciała). U szczurów i myszy zaobserwowano opóźnienie porodu, wydłużenie jego czasu oraz zmniejszoną przeżywalność potomstwa. W badaniach na szczurach podawano amlodypinę do 10 mg/kg/dobę (około 8-krotnie więcej niż dawka maksymalna dla ludzi w przeliczeniu na mg/m² powierzchni ciała) bez negatywnego wpływu na płodność, jednak inne badania wykazały, że dawki terapeutyczne mogą powodować zmniejszenie stężenia hormonu folikulotropowego, testosteronu, gęstości nasienia, liczby dojrzałych spermatyd oraz komórek Sertoliego, co sugeruje potencjalne ryzyko dla męskiego układu rozrodczego przy długotrwałym stosowaniu.
amlodypina, bezylan, dawka terapeutyczna, działanie rakotwórcze, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, komórki Sertoliego, mutagenność, opóźnienie porodu, potencjał genotoksyczny, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, przeżywalność potomstwa, ryzyko rakotwórcze, spermatydy, testosteron, Vilpin, wydłużenie porodu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sumilar 5 mg + 5 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne ramiprylu wykazały brak ostrej toksyczności po podaniu doustnym u gryzoni i psów, jednak długotrwałe stosowanie w dawkach 2 mg/kg (szczury), 2,5 mg/kg (psy) i 8 mg/kg (małpy) było dobrze tolerowane, natomiast dawki 250 mg/kg/dobę indukowały powiększenie aparatu przykłębuszkowego u psów i małp. W badaniach reprodukcyjnych nie stwierdzono teratogenności ani zaburzeń płodności, choć podawanie wysokich dawek ramiprylu (≥50 mg/kg/dobę) samicom szczura w okresie płodowym i laktacji powodowało nieodwracalne uszkodzenia nerek potomstwa. Badania mutagenności ramiprylu nie wykazały działania mutagennego ani genotoksycznego. U młodych szczurów pojedyncze dawki ramiprylu powodowały nieodwracalne uszkodzenia nerek.
amlodypiny bezylan, aparat przykłębuszkowy, badanie mutagenności, badanie toksykologiczne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, komórka Sertoliego, obraz krwi, opóźniony poród, poszerzenie miedniczki nerkowej, potencjał rakotwórczy, przeżywalność potomstwa, ramipryl i amlodypina, spermatyda, testosteron, uszkodzenie nerki, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie płodności - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Telam 80 mg + 5 mg
Badania przedkliniczne produktu leczniczego Telam, zawierającego telmisartan (80 mg) i amlodypinę (5 mg), wykazały brak nakładania się profili toksyczności obu substancji, co sugeruje niskie ryzyko nasilenia działań niepożądanych przy jednoczesnym stosowaniu. W 13-tygodniowym badaniu toksyczności podprzewlekłej na szczurach stosowano dawki 3,2/0,8 mg/kg, 10/2,5 mg/kg oraz 40/10 mg/kg, potwierdzając bezpieczeństwo skojarzenia. Telmisartan wywoływał zmniejszenie parametrów czerwonokrwinkowych (liczba erytrocytów, hemoglobina, hematokryt), zmiany hemodynamiczne nerek (wzrost stężenia azotu mocznikowego, kreatyniny i potasu w surowicy) oraz uszkodzenia błony śluzowej żołądka. Zmiany te były typowe dla antagonistów receptora angiotensyny II i możliwe do zapobiegania przez doustne uzupełnienie soli. Nie stwierdzono działania teratogennego ani mutagennego telmisartanu, a badania rakotwórczości nie wykazały istotnych zagrożeń. Amlodypina w dawkach około 50-krotnie przekraczających maksymalną zalecaną u ludzi (10 mg/dobę) powodowała opóźnienie porodu, wydłużenie jego czasu oraz zmniejszoną przeżywalność potomstwa, natomiast w dawkach do 10 mg/kg nie wpływała na płodność szczurów. Badania mutagenności i rakotwórczości amlodypiny również nie wykazały działań niepożądanych.
aktywność reninowa osocza, antagonista receptora angiotensyny II, aparat przykłębuszkowy, azot mocznikowy, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, erytrocyt, gęstość nasienia, hematokryt, hemoglobina, hormon folikulotropowy, inhibitor konwertazy angiotensyny, kanaliki nerkowe, komórki Sertoliego, kreatynina, maksymalna tolerowana dawka, mutagenność, nadżerki i owrzodzenia, potas w surowicy, spermatydy, telmisartan i amlodypina, teratogenność, testosteron, toksyczność podprzewlekła - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Triveram 20 mg + 10 mg + 10 mg
Produkt leczniczy Triveram, zawierający atorwastatynę, peryndopryl i amlodypinę, nie był badany bezpośrednio jako połączenie tych substancji w badaniach przedklinicznych. Dane dotyczące bezpieczeństwa opierają się na badaniach poszczególnych składników. Atorwastatyna nie wykazała działania teratogennego ani wpływu na płodność u szczurów, królików i psów, jednak toksyczne dawki u ciężarnych samic powodowały toksyczność płodu, opóźniony rozwój potomstwa i zmniejszoną przeżywalność poporodową. Przenika przez łożysko u szczurów, a jej stężenia w osoczu są porównywalne do stężeń w mleku, choć brak danych o przenikaniu do mleka ludzkiego. Badania genotoksyczności nie wykazały mutagenności ani klastogenności, a długoterminowe badania u szczurów nie potwierdziły działania rakotwórczego, choć u myszy przy dawkach 6-11-krotnie wyższych niż u ludzi zaobserwowano gruczolaki i raki wątrobowokomórkowe.
badanie genotoksyczności, badanie in vitro, badanie mutagenności, działanie embriotoksyczne, działanie niepożądane, działanie rakotwórcze, gęstość nasienia, gruczolak wątrobowokomórkowy, hormon folikulotropowy, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor reduktazy HMG-CoA, komórka Sertoliego, maksymalna tolerowana dawka, opóźnienie porodu, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, przenikanie przezłożyskowe, przeżywalność noworodków, rak wątrobowokomórkowy, rozwój zarodkowy i płodowy, spermatyda, teratogenność, toksyczność przewlekła, uszkodzenie nerek, zaburzenie płodności - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Triveram 20 mg + 10 mg + 5 mg
Produkt leczniczy Triveram, zawierający atorwastatynę, peryndopryl oraz amlodypinę, nie przeszedł kompleksowych badań przedklinicznych jako całość; bezpieczeństwo opiera się na danych poszczególnych składników. Atorwastatyna wykazuje toksyczność dla płodu u szczurów i królików przy dawkach toksycznych, opóźniony rozwój potomstwa oraz zmniejszoną przeżywalność poporodową, a także przenikanie przez łożysko z podobnymi stężeniami w osoczu i mleku. Nie stwierdzono działania teratogennego ani mutagennego, jednak u myszy przy dawkach 6-11-krotnie wyższych niż u ludzi zaobserwowano gruczolaki i raki wątrobowokomórkowe. Peryndopryl wykazuje odwracalne uszkodzenia nerek u szczurów i małp, brak działania embriotoksycznego i teratogennego, ale jako inhibitor ACE może powodować śmierć płodu i wady wrodzone, zwłaszcza uszkodzenia nerek. Nie wykazano mutagenności ani rakotwórczości peryndoprylu w badaniach długoterminowych.
amlodypina, atorwastatyna, badanie mutagenności, bezylan amlodypiny, działanie embriotoksyczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, gęstość nasienia, gruczolak wątrobowokomórkowy, hormon folikulotropowy, inhibitor ACE, inhibitor reduktazy HMG-CoA, komórka Sertoliego, opóźniony rozwój potomstwa, peryndopryl, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, przenikanie przez łożysko, rak wątrobowokomórkowy, testosteron w osoczu, toksyczność przewlekła, toksyczny wpływ na rozrodczość, uszkodzenie nerek - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Amlodipine + Valsartan+ Hydrochlorothiazide Polpharma 10 mg + 320 mg + 25 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa kombinacji amlodypiny, walsartanu i hydrochlorotiazydu oraz poszczególnych składników wykazały przewidywalne zmiany farmakologiczne, takie jak obniżenie parametrów czerwonokrwinkowych (erytrocyty, hemoglobina, hematokryt, retykulocyty), wzrost stężenia mocznika, kreatyniny i potasu w surowicy oraz przerost komórek przykłębuszkowych w nerkach. Zmiany te były w pełni odwracalne po 4-tygodniowym okresie zdrowienia i nie wskazywały na toksyczność, lecz na nasilenie działania farmakologicznego. Nie stwierdzono potencjału genotoksycznego ani rakotwórczego w badaniach poszczególnych substancji. Amlodypina w dawkach do 10 mg/kg (8-krotnie większych niż maksymalna dawka dla ludzi 10 mg) nie wpływała na płodność, choć w wysokich dawkach (około 50-krotnych) obserwowano opóźnienie i wydłużenie porodu oraz zmniejszoną przeżywalność potomstwa. Badania rakotwórczości amlodypiny w dawkach do 2,5 mg/kg przez 2 lata nie wykazały działania kancerogennego.
amlodypina, azot mocznika, badanie przedkliniczne, erytrocyt, genotoksyczność, gęstość nasienia, hematokryt, hemodynamika nerek, hemoglobina, hormon folikulotropowy, hydrochlorotiazyd, kanalik nerkowy, komórki przykłębuszkowe, komórki Sertoliego, kreatynina, mocznik, mutagenność, nadżerka żołądka, nefropatia, parametry czerwonokrwinkowe, potas, profil bezpieczeństwa, przerost aparatu przykłębuszkowego, rakotwórczość, retykulocyt, spermatyda, testosteron, walsartan - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sobycombi 10 mg + 5 mg
Produkt leczniczy Sobycombi zawiera bisoprolol fumaran oraz amlodypinę bezylan. Badania przedkliniczne bisoprololu wykazały brak działania teratogennego, mimo obserwacji toksyczności przy dużych dawkach, takich jak zmniejszone przyjmowanie pokarmu u matek, zwiększone ryzyko resorpcji oraz opóźniony rozwój potomstwa. Amlodypina w dawkach około 50-krotnie przekraczających maksymalną zalecaną dawkę dla ludzi (10 mg) indukowała opóźnienie porodu, wydłużenie jego trwania oraz zmniejszoną przeżywalność potomstwa. W badaniach na szczurach podawanie amlodypiny do 10 mg/kg/dobę (8-krotnie więcej niż dawka terapeutyczna) nie wpływało na płodność, jednak dawki porównywalne do ludzkich wywołały istotne zmiany hormonalne i morfologiczne u samców, w tym obniżenie stężenia FSH, testosteronu, gęstości nasienia oraz liczby komórek Sertoliego i dojrzałych spermatyd.
beta-adrenolityk, bezylan amlodypiny, dawka terapeutyczna, działanie mutagenne, działanie niepożądane, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, działanie toksyczne, fumaran bisoprololu, funkcja rozrodcza, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, komórka Sertoliego, mutagenność, potencjał rakotwórczy, przeżywalność potomstwa, spermatyda, testosteron, toksyczność rozrodcza, uszkodzenie materiału genetycznego, wada wrodzona, zaburzenie procesu rozrodczego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sartesta 10 mg + 160 mg
Przedkliniczne badania produktu leczniczego Sartesta, zawierającego amlodypinę i walsartan, wykazały istotne działania niepożądane dotyczące głównie układu pokarmowego, nerkowego oraz rozwoju zarodka i płodu. W układzie pokarmowym obserwowano zapalenie i owrzodzenia błony śluzowej żołądka przy narażeniu 1,9-2,6-krotnym dawki klinicznej (walsartan 160 mg, amlodypina 10 mg), a przy wyższych dawkach zmiany te nasilały się. W nerkach stwierdzono zmiany degeneracyjne kanalików, śródmiąższowe zapalenie limfocytarne oraz przerost błony środkowej tętniczek przy narażeniu 7-13-krotnym dawki klinicznej. W badaniach rozwojowych u szczurów dawki około 10-12-krotnie wyższe od klinicznych powodowały rozszerzenie moczowodów, zaburzenia kostnienia mostka oraz opóźnienie kostnienia paliczków kończyn przednich. Maksymalna dawka bez efektów rozwojowych wynosiła 3-4-krotność dawki klinicznej (AUC). Nie wykazano działania mutagennego, klastogennego ani rakotwórczego dla poszczególnych składników.
amlodypina i walsartan, azot mocznikowy, badanie rakotwórczości, gęstość nasienia, hematokryt, hemodynamika nerek, hormon folikulotropowy, klastogenność, komórki Sertoliego, kreatynina, mutagenność, nadżerki błony śluzowej żołądka, nefropatia, niedociśnienie tętnicze, opóźnienie kostnienia, opóźnienie porodu, parametry krwinek czerwonych, przerost błony środkowej tętniczek, przerost komórek przykłębuszkowych, rakotwórczość, rozrost kanalików nerkowych, rozstrzeń kanalików nerkowych, rozszerzenie moczowodów, spermatydy, stan zapalny żołądka, stężenie hemoglobiny, szkliwienie kanalików nerkowych, testosteron, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczny wpływ na rozród, wałeczki nerkowe, zaburzenia kostnienia, zapalenie śródmiąższowe, zmniejszona przeżywalność - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Amlopin 5 mg 5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa amlodypiny wykazały, że dawki około 50-krotnie przekraczające maksymalną zalecaną dawkę dla ludzi (10 mg, przeliczane na mg/kg masy ciała) powodowały u szczurów i myszy zaburzenia reprodukcyjne, takie jak opóźnienie i wydłużenie porodu oraz zmniejszona przeżywalność potomstwa. W badaniach płodności u szczurów, podawanie amlodypiny do 10 mg/kg mc./dobę (8-krotność dawki ludzkiej) nie wpływało na płodność, natomiast w innym badaniu, przy dawce porównywalnej do ludzkiej, zaobserwowano obniżenie stężenia hormonów płciowych (FSH, testosteron), gęstości nasienia oraz liczby spermatyd i komórek Sertoliego, co wskazuje na potencjalny wpływ na męski układ rozrodczy przy dłuższej ekspozycji.
amlodypina, amlodypiny bezylan, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, efekt rakotwórczy, efekt teratogenny, genotoksyczność, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, komórki Sertoliego, opóźniony poród, potencjał rakotwórczy, przeżywalność potomstwa, spermatydy, testosteron, toksyczność reprodukcyjna, zaburzenia płodności - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ramidilan HCT 5 mg + 5 mg + 25 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu Ramidilan HCT, zawierającego ramipryl i amlodypinę, wykazały brak teratogenności ramiprylu u szczurów, królików i małp oraz brak wpływu na płodność szczurów obu płci. Jednakże podawanie ramiprylu samicom szczura w dawkach ≥50 mg/kg mc./dobę w okresie ciąży i laktacji powodowało trwałe uszkodzenie nerek potomstwa, manifestujące się poszerzeniem miedniczek nerkowych. Dodatkowo, pojedyncze dawki ramiprylu u młodych szczurów wywoływały nieodwracalne uszkodzenia nerek, co wskazuje na konieczność ostrożności w stosowaniu u dzieci i młodzieży, mimo że Ramidilan HCT nie jest wskazany dla tej grupy wiekowej. Amlodypina w dawkach około 50-krotnie przekraczających maksymalne dawki terapeutyczne u ludzi indukowała opóźnienie i wydłużenie porodu oraz zmniejszoną przeżywalność młodych, natomiast dawki do 10 mg/kg mc./dobę (8-krotność dawki ludzkiej) nie wpływały na płodność szczurów.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Norvasc 5 mg
Przedkliniczne badania amlodypiny wykazały, że podawanie bardzo wysokich dawek (około 50-krotnie przekraczających maksymalną zalecaną dawkę dla ludzi) u szczurów i myszy powodowało opóźnienie porodu, wydłużenie jego czasu oraz zmniejszoną przeżywalność potomstwa. W badaniach płodności u szczurów, dawki do 10 mg/kg/dobę (osiem razy wyższe niż dawka ludzka przeliczona na mg/m²) nie wykazały negatywnego wpływu na płodność. Jednakże, przy dawkach porównywalnych do terapeutycznych u ludzi (w mg/kg) obserwowano u samców zmniejszenie stężenia FSH i testosteronu, obniżenie gęstości nasienia oraz redukcję liczby dojrzałych spermatyd i komórek Sertoliego, co sugeruje potencjalne ryzyko dla męskiego układu rozrodczego przy długotrwałym stosowaniu amlodypiny.
amlodypina, badania przedkliniczne, bezylan amlodypiny, choroba niedokrwienna serca, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, komórki Sertoliego, nadciśnienie tętnicze, płodność, potencjał rakotwórczy, przeżywalność potomstwa, rozród, spermatydy, testosteron, układ rozrodczy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Caramlo 16 mg + 10 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego Caramlo, zawierającego kandesartan cyleksetylu i amlodypinę, wykazały istotne efekty toksyczne przy dawkach znacznie przekraczających maksymalne zalecane dla ludzi. Amlodypina w dawkach około 50-krotnie wyższych niż kliniczne powodowała opóźnienie porodu, wydłużenie jego czasu oraz zmniejszoną przeżywalność noworodków. W badaniach na szczurach przy dawkach do 10 mg/kg/dobę (8-krotność maksymalnej dawki dla ludzi) nie stwierdzono wpływu na płodność, jednak inne badania wykazały obniżenie stężenia hormonów gonadotropowych i testosteronu, a także zmniejszenie parametrów nasienia. Badania rakotwórczości amlodypiny przy dawkach 0,5-2,5 mg/kg/dobę przez 2 lata nie wykazały działania rakotwórczego, a testy mutagenności były negatywne.
amlodypina, amlodypiny bezylan, aparat przykłębuszkowy, Caramlo, działanie klastogenne, erytrocyt, fetotoksyczność, gęstość nasienia, hematokryt, hemoglobina, hormon gonadotropowy, kandesartan cyleksetylu, komórka Sertoliego, mocznik i kreatynina, naciek bazofilów, poszerzenie kanalików nerkowych, potencjał rakotwórczy, spermatyda, śródmiąższowe zapalenie nerek, testosteron, toksyczność reprodukcyjna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Elestar 40 mg + 5 mg
Przedkliniczne dane dotyczące kombinacji olmesartanu medoksomilu i amlodypiny (produkt Elestar) wskazują na zróżnicowany, ale nie nasilony profil toksyczności, wynikający z odmiennych miejsc działania obu substancji – nerki dla olmesartanu i serce dla amlodypiny. W badaniach toksyczności wielokrotnej u szczurów zaobserwowano zmniejszenie parametrów czerwonokrwinkowych, zmiany nerkowe (olmesartan), zmiany w jelitach, nadnerczach oraz przerost przewodów mlecznych w gruczołach sutkowych (amlodypina). Nie stwierdzono synergii toksyczności ani nowych form działań niepożądanych. Olmesartan medoksomil wykazywał typowe dla antagonistów receptorów AT1 efekty, takie jak wzrost stężenia BUN i kreatyniny, zmniejszenie masy serca oraz histologiczne uszkodzenia nerek, które można było częściowo złagodzić podaniem chlorku sodu. Genotoksyczność olmesartanu była wykrywalna in vitro (pęknięcia chromosomów), jednak brak było istotnych efektów in vivo nawet przy dawkach do 2000 mg/kg. Badania rakotwórczości nie wykazały działania kancerogennego po 2 latach ekspozycji u szczurów i mysz.
amlodypina, antagonista angiotensyny II, antagonista receptora AT1, badanie mutagenności, badanie rakotwórczości, działanie genotoksyczne, działanie teratogenne, gęstość nasienia, hematokryt, hemoglobina, hormon folikulotropowy, inhibitor ACE, komórka Sertoliego, komórki przykłębuszkowe nerek, kreatynina, mocznik, olmesartan medoksomil, parametry czerwonokrwinkowe, poszerzenie miedniczek nerkowych, potencjał genotoksyczny, renina, testosteron, uszkodzenie nerek - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Concoram 10 mg + 5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa leku Concoram, zawierającego bisoprolol fumaran i amlodypinę, wykazały, że amlodypina w dawkach około 50-krotnie wyższych od maksymalnej zalecanej dawki dla ludzi (w przeliczeniu mg/kg) powoduje toksyczny wpływ na rozród, objawiający się opóźnieniem porodu, wydłużeniem jego czasu oraz zmniejszoną przeżywalnością potomstwa. W badaniach płodności u szczurów amlodypina podawana do 10 mg/kg/dobę (8-krotnie wyższa dawka niż u ludzi) nie wpływała na płodność, natomiast dawki porównywalne do ludzkich wywoływały zmiany hormonalne i strukturalne w układzie rozrodczym samców, takie jak obniżenie stężenia hormonu folikulotropowego i testosteronu, zmniejszenie gęstości nasienia oraz liczby komórek Sertoliego. Badania rakotwórczości prowadzone przez 2 lata nie wykazały działania rakotwórczego amlodypiny w dawkach do 2,5 mg/kg/dobę, co odpowiadało dawce maksymalnej lub dwukrotnie wyższej niż u ludzi (10 mg). Testy mutagenności nie potwierdziły działania mutagennego na poziomie genów i chromosomów.
amlodypina bezylan, beta-adrenolityk, bezpieczeństwo farmakologiczne, bisoprololu fumaran, dysfagia, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, genotoksyczność, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, komórki Sertoliego, maksymalna dawka zalecana, mutagenność, resorpcja płodu, spermatydy, testosteron, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność wielokrotna, zaburzenie płodności - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ramipril + Amlodipine + Hydrochlorothiazide Adamed 10 mg + 5 mg + 25 mg
Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania produktu Ramipril + Amlodipine + Hydrochlorothiazide Adamed wskazują, że ramipryl nie wykazuje właściwości teratogennych ani negatywnego wpływu na płodność u szczurów, królików i małp. Jednak podawanie ramiprilu w dawkach ≥50 mg/kg mc./dobę samicom szczura w ciąży i laktacji powodowało trwałe uszkodzenia nerek potomstwa, objawiające się poszerzeniem miedniczek nerkowych. Amlodypina w dawkach około 50-krotnie przekraczających maksymalne dawki zalecane u ludzi (w przeliczeniu na mg/kg mc.) powodowała opóźnienie i wydłużenie porodu oraz zmniejszoną przeżywalność potomstwa u szczurów i myszy. W badaniach nad płodnością amlodypina wykazywała zróżnicowane efekty: brak wpływu na płodność przy dawkach do 10 mg/kg mc./dobę (8-krotność dawki ludzkiej w mg/m²), natomiast w innym badaniu przy dawkach porównywalnych do ludzkich obserwowano obniżenie stężenia FSH i testosteronu, zmniejszenie gęstości nasienia oraz liczby dojrzałych spermatyd i komórek Sertoliego.
badanie przedkliniczne, dane przedkliniczne, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, komórka Sertoliego, poszerzenie miedniczek nerkowych, przebieg porodu, przeżywalność potomstwa, ramipryl i amlodypina, spermatyda, testosteron, toksyczny wpływ na reprodukcję, uszkodzenie nerek, wada wrodzona, właściwości teratogenne, zaburzenie płodności - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sumilar HCT 5 mg + 5 mg + 25 mg
Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa Sumilar HCT, zawierającego ramipryl i amlodypinę, wskazują na brak teratogenności ramiprylu w badaniach na szczurach, królikach i małpach. Nie stwierdzono negatywnego wpływu ramiprylu na płodność u szczurów obu płci. Jednakże podawanie ramiprylu w dawkach ≥50 mg/kg mc./dobę samicom w ciąży i laktacji powodowało trwałe uszkodzenia nerek potomstwa, manifestujące się poszerzeniem miedniczek nerkowych. Nawet pojedyncze dawki u młodych szczurów wywoływały nieodwracalne uszkodzenia nerek. Amlodypina w dawkach około 50-krotnie przekraczających maksymalne zalecane u ludzi (10 mg/dobę) powodowała opóźnienie i wydłużenie porodu oraz zmniejszoną przeżywalność młodych. W badaniach na szczurach nie stwierdzono wpływu amlodypiny do 10 mg/kg mc./dobę (8-krotnie dawka ludzka przeliczona na mg/m²) na płodność, jednak w innym badaniu dawka porównywalna do ludzkiej wywołała obniżenie stężenia FSH i testosteronu, zmniejszenie gęstości nasienia oraz liczby dojrzałych spermatyd i komórek Sertoliego.
amlodypina, badania przedkliniczne, bezylan amlodypiny, dawka ramiprylu, dawka terapeutyczna, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, komórki Sertoliego, poszerzenie miedniczek nerkowych, ramipryl, spermatyda, Sumilar HCT, testosteron, toksyczny wpływ na reprodukcję, uszkodzenie nerek, wada rozwojowa, wiek rozrodczy, właściwości teratogenne, wpływ na płodność, wydłużenie porodu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Asbima 5 mg + 80 mg
Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania produktu leczniczego Asbima, zawierającego amlodypinę i walsartan, wskazują na występowanie działań niepożądanych głównie przy narażeniu wielokrotnie przekraczającym dawki kliniczne. W układzie pokarmowym obserwowano stan zapalny warstwy gruczołowej żołądka oraz owrzodzenia przy 1,9-2,6-krotności dawki klinicznej (walsartan 160 mg, amlodypina 10 mg). W nerkach stwierdzono bazofilię, szkliwienie, rozstrzeń kanalików, wałeczki nerkowe i śródmiąższowe zapalenie limfocytarne przy 7-13-krotności dawki klinicznej. Wpływ na rozwój zarodka i płodu obejmował rozszerzone moczowody, zaburzenia kostnienia mostka oraz nieskostniałe paliczki kończyn przednich przy 10-12-krotności dawki klinicznej. Maksymalna dawka niepowodująca zaburzeń rozwojowych wynosiła 3-krotność dawki klinicznej walsartanu i 4-krotność amlodypiny (na podstawie AUC). Nie wykazano działania mutagennego ani rakotwórczego dla obu substancji czynnych osobno.
aparat przykłębuszkowy, badanie mutagenności, badanie rakotwórczości, czerwone krwinki, genotoksyczność, gęstość nasienia, hematokryt, hemodynamika nerek, hormon folikulotropowy, kanaliki nerkowe, komórki Sertoliego, nadżerki błony śluzowej żołądka, nefropatia, niedociśnienie, opóźnienie porodu, owrzodzenie żołądka, przeżywalność potomstwa, rozstrzeń kanalików nerkowych, rozwój płodu, śródmiąższowe zapalenie limfocytarne, stan zapalny warstwy gruczołowej żołądka, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność rozrodcza, wałeczki nerkowe, zaburzenie kostnienia mostka - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Olmita 40 mg + 10 mg
Przeprowadzone badania przedkliniczne dotyczące skojarzenia olmesartanu medoksomilu i amlodypiny, jak również każdej substancji oddzielnie, wykazały brak synergii toksyczności, pomimo odmiennych miejsc działania (nerki dla olmesartanu i serce dla amlodypiny). W 3-miesięcznym badaniu toksyczności u szczurów zaobserwowano zmniejszenie parametrów czerwonokrwinkowych, zmiany nerkowe i jelitowe, przerost komórek nadnerczy oraz przerost przewodów mlecznych, typowe dla poszczególnych substancji. W badaniach przewlekłych u szczurów i psów olmesartan medoksomil powodował wzrost stężenia BUN i kreatyniny, zmniejszenie masy serca oraz uszkodzenia nerek, które można było częściowo złagodzić podaniem chlorku sodu. Genotoksyczność in vitro wykazała zwiększoną częstość pęknięć chromosomów, jednak badania in vivo, nawet przy dawkach do 2000 mg/kg, nie potwierdziły działania genotoksycznego. Badania rakotwórczości nie wykazały działania kancerogennego olmesartanu medoksomilu.
aktywność reniny, antagonista receptora AT1, azot mocznikowy, działanie rakotwórcze, gęstość nasienia, hematokryt, hemoglobina, hormon folikulotropowy, inhibitor ACE, jelito, komórka Sertoliego, komórki przykłębuszkowe nerki, masa serca, miedniczka nerkowa, nadnercze, parametry czerwonokrwinkowe, pęknięcie chromosomu, przewód mleczny, przeżywalność potomstwa, spermatyda, teratogenność, uszkodzenie nerki - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Amlodipine Medreg 10 mg
Badania przedkliniczne amlodypiny wykazały, że przy bardzo wysokich dawkach (~50-krotnie przekraczających maksymalną zalecaną dawkę dla ludzi w mg/kg) u szczurów i myszy obserwowano opóźnienie porodu, wydłużenie czasu trwania porodu oraz zmniejszoną przeżywalność potomstwa. W modelu oceniającym płodność u szczurów, przy dawkach do 10 mg/kg/dobę (osiem razy większych niż maksymalna dawka dla ludzi w przeliczeniu na mg/m²), nie stwierdzono negatywnego wpływu na płodność. Jednakże w drugim modelu, gdzie samcom podawano amlodypinę w dawce porównywalnej do stosowanej u ludzi przez 30 dni, zaobserwowano obniżenie stężenia FSH i testosteronu, zmniejszenie gęstości nasienia, redukcję liczby dojrzałych spermatyd oraz komórek Sertoliego, co wskazuje na potencjalny wpływ amlodypiny na męską płodność przy dawkach terapeutycznych. Długoterminowe badania karcynogenności prowadzone przez 2 lata na szczurach i myszach, którym podawano amlodypinę w dawkach 0,5; 1,25 oraz 2,5 mg/kg/dobę (przy czym najwyższa dawka była porównywalna lub dwukrotnie większa od maksymalnej zalecanej dawki dla ludzi w mg/m²), nie wykazały działania rakotwórczego. Ponadto badania mutagenności nie potwierdziły działania mutagennego amlodypiny na poziomie genów i chromosomów. Wszystkie przeliczenia dawek uwzględniały standardową masę ciała pacjenta wynoszącą 50 kg, co jest istotne przy interpretacji bezpieczeństwa klinicznego leku.
badanie karcynogenności, badanie przedkliniczne, bezylan amlodypiny, dawka terapeutyczna, dojrzałe spermatydy, ekspozycja na dawkę, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, komórki Sertoliego, mutagenność, opóźnienie porodu, płodność zwierząt laboratoryjnych, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa amlodypiny, przeżywalność potomstwa, testosteron w osoczu, wpływ na rozrodczość - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Wamlox 5 mg + 80 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego Wamlox, zawierającego amlodypinę i walsartan, wykazały istotne zmiany histopatologiczne i toksyczne przy dawkach wielokrotnie przekraczających dawki kliniczne (walsartan 160 mg, amlodypina 10 mg). U samców szczurów przy narażeniu 1,9-2,6-krotnym zaobserwowano stan zapalny warstwy gruczołowej żołądka, a przy wyższych dawkach owrzodzenia i nadżerki błony śluzowej. W nerkach stwierdzono bazofilię, szkliwienie i rozstrzeń kanalików nerkowych, wałeczki nerkowe, śródmiąższowe zapalenie limfocytarne oraz przerost błony śluzowej tętniczek przy narażeniu 7-13-krotnym. W badaniach rozwojowych u szczurów dawki 10-12-krotne powodowały rozszerzone moczowody, zaburzenia kostnienia mostka i nieskostniałe paliczki kończyn przednich. Maksymalne dawki niepowodujące zaburzeń rozwojowych wynosiły 3-4-krotność dawki klinicznej. Nie wykazano działania mutagennego, klastogennego ani rakotwórczego dla poszczególnych składników.
amlodypina z walsartanem, bazofilia, bazofilia kanalików nerkowych, dojrzałe spermatydy, erytrocyty, gęstość nasienia, hematokryt, hemoglobina, hormon folikulotropowy, karcynogenność, klastogenność, komórki Sertoliego, kreatynina, mocznik, mutagenność, nadżerka błony śluzowej żołądka, nefropatia, opóźnienie porodu, przerost błony śluzowej tętniczek, przerost komórek aparatu przykłębuszkowego, rozrost kanalików nerkowych, rozszerzenie moczowodów, śródmiąższowe zapalenie limfocytarne, stan zapalny warstwy gruczołowej żołądka, testosteron, toksyczność rozwojowa, wałeczek nerkowy, wydłużenie porodu, zaburzenie rozwoju ośrodków kostnienia, zmniejszona przeżywalność potomstwa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Tertens-AM 1,5 mg + 5 mg
Produkt złożony Tertens-AM, zawierający indapamid i amlodypinę, nie był bezpośrednio badany przedklinicznie, jednak dane bezpieczeństwa opierają się na badaniach poszczególnych składników. Indapamid wykazuje toksyczność ostrą przy dawkach 40-8000-krotnie wyższych niż terapeutyczne, głównie nasilając działanie moczopędne. Po podaniu pozajelitowym obserwowano spowolnienie oddechu i obwodowy rozkurcz naczyń. Badania mutagenności i rakotwórczości indapamidu nie wykazały działania mutagennego ani rakotwórczego. W badaniach reprodukcyjnych na szczurach, myszach i królikach nie stwierdzono teratogenności ani zaburzeń płodności przy długotrwałej ekspozycji.
działanie moczopędne, działanie teratogenne, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, indapamid i amlodypina, komórka Sertoliego, kurczliwość macicy, mutagenność, nadciśnienie tętnicze, obwodowy rozkurcz naczyń, opóźnienie porodu, pęcherzyk jajnikowy, potencjał genotoksyczny, potencjał mutagenny i rakotwórczy, potencjał rakotwórczy, spermatogeneza, spermatyda, spowolnienie oddechu, testosteron, toksyczność reprodukcyjna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sartesta 5 mg + 160 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa leku Sartesta, zawierającego amlodypinę i walsartan, wykazały istotne działania niepożądane przy dawkach wielokrotnie przekraczających dawki kliniczne (amlodypina 10 mg, walsartan 160 mg). W badaniach na szczurach zaobserwowano zmiany histopatologiczne w żołądku (stan zapalny, owrzodzenia) przy narażeniu 1,9- do 11-krotnym dawki klinicznej, a także uszkodzenia nerek (bazofilia kanalików, rozstrzeń kanalików, wałeczki nerkowe, zapalenie limfocytarne, przerost tętniczek) przy narażeniu 7-13-krotnym. Wpływ na rozwój zarodka i płodu obejmował rozszerzone moczowody, zaburzenia kostnienia mostka i nie skostniałe paliczki kończyn przednich przy dawkach około 10-12-krotnych. Maksymalna dawka nie wywołująca obserwowalnych zaburzeń rozwojowych (NOAEL) wynosiła 3-krotność dawki klinicznej walsartanu i 4-krotność amlodypiny (na podstawie AUC). Nie stwierdzono działania mutagennego, klastogennego ani rakotwórczego dla poszczególnych składników.
amlodypina, azot mocznikowy, bazofilia, bazofilia kanalików nerkowych, dojrzała spermatyda, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, erytrocyt, gęstość nasienia, hematokryt, hemoglobina, hormon folikulotropowy, komórka Sertoliego, nefropatia, niedociśnienie tętnicze, nieskostniałe paliczki, NOAEL, owrzodzenie błony śluzowej żołądka, przerost błony środkowej tętniczek, przerost komórek aparatu przykłębuszkowego, rozrost kanalików nerkowych, rozstrzeń kanalików nerkowych, rozszerzenie moczowodów, śródmiąższowe zapalenie limfocytarne, testosteron, wałeczek nerkowy, walsartan, zaburzenie rozwoju ośrodków kostnienia - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Amlodipine Medreg 5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa amlodypiny, antagonisty kanału wapniowego stosowanego w leczeniu nadciśnienia tętniczego i choroby niedokrwiennej serca, wykazały, że dawki około 50-krotnie przekraczające maksymalną zalecaną dawkę dla ludzi (10 mg, przeliczone na mg/kg masy ciała) powodują istotne zaburzenia rozrodcze u szczurów i myszy, takie jak opóźnienie porodu, wydłużenie czasu trwania porodu oraz zmniejszona przeżywalność potomstwa. Badania płodności u szczurów wykazały brak negatywnego wpływu przy dawkach do 10 mg/kg/dobę (8-krotnie wyższych niż u ludzi), jednak krótkotrwałe podawanie amlodypiny samcom w dawce odpowiadającej dawce terapeutycznej u ludzi skutkowało obniżeniem stężenia FSH i testosteronu, zmniejszeniem gęstości nasienia, liczby dojrzałych spermatyd oraz komórek Sertoliego, co sugeruje możliwy wpływ na parametry płodności zależny od schematu dawkowania i czasu ekspozycji.
aberracje chromosomowe, amlodypina, antagonista kanału wapniowego, choroba niedokrwienna serca, działanie genotoksyczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, komórki Sertoliego, maksymalna tolerowana dawka, mutacje punktowe, mutagenność, nadciśnienie tętnicze, opóźnienie porodu, potencjał rakotwórczy, przeżywalność potomstwa, spermatogeneza, spermatydy, testosteron, zaburzenie procesu rozrodczego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Amlodipine + Valsartan+ Hydrochlorothiazide Polpharma 5 mg + 160 mg + 12,5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa amlodypiny, walsartanu i hydrochlorotiazydu, zarówno indywidualnie, jak i w kombinacji, nie wykazały toksycznego działania ogólnoustrojowego ani narządowego, które mogłoby ograniczać ich zastosowanie kliniczne. W badaniach na szczurach (do 13 tygodni) zaobserwowano odwracalne zmiany hematologiczne i biochemiczne, takie jak obniżenie erytrocytów, hemoglobiny, hematokrytu i retykulocytów, wzrost stężenia mocznika, kreatyniny i potasu w surowicy oraz przerost komórek przykłębuszkowych w nerkach, a także miejscowe nadżerki w żołądku. Zmiany te uznano za efekt farmakologiczny, a nie toksyczny. Nie stwierdzono działania genotoksycznego ani rakotwórczego, co potwierdzają indywidualne badania każdej substancji. Amlodypina w dawkach około 50-krotnie przekraczających maksymalną zalecaną dawkę dla ludzi (10 mg) powodowała opóźnienie i wydłużenie porodu oraz zmniejszoną przeżywalność potomstwa, natomiast dawki do 10 mg/kg (8-krotnie większe niż u ludzi) nie wpływały na płodność szczurów.
amlodypina walsartan hydrochlorotiazyd, azot mocznikowy, badanie mutagenności, badanie rakotwórczości, bezylan amlodypiny, działanie farmakologiczne, działanie genotoksyczne, działanie rakotwórcze, gęstość nasienia, hemodynamika nerek, hormon folikulotropowy, komórki przykłębuszkowe, komórki Sertoliego, nadżerka żołądka, nefropatia, niedociśnienie tętnicze, parametry czerwonokrwinkowe, parametry morfologii krwi, przerost komórek przykłębuszkowych, rozrost kanalików nerkowych, stężenie kreatyniny, stężenie mocznika, stężenie potasu, stężenie testosteronu, toksyczny wpływ na narządy docelowe - Leksykon substancji czynnych
Atorwastatyna – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Atorwastatyna, inhibitor reduktazy HMG-CoA, wykazuje brak potencjału mutagennego i klastogennego w testach in vitro i in vivo oraz brak działania karcinogennego u szczurów. U myszy zaobserwowano działanie rakotwórcze jedynie przy ekspozycji 6-11-krotnie przekraczającej maksymalną zalecaną dawkę u ludzi (mierzoną jako AUC0-24h), manifestujące się gruczolakami i rakami wątrobowokomórkowymi. Substancja nie wpływa na płodność samców i samic oraz nie wykazuje działania teratogennego u szczurów, królików i psów. Jednakże toksyczność dla płodu pojawia się przy dawkach toksycznych dla ciężarnych samic, objawiając się opóźnionym rozwojem potomstwa i zmniejszoną przeżywalnością poporodową. Atorwastatyna przenika przez łożysko u szczurów, a jej stężenia w osoczu są zbliżone do tych w mleku, choć brak jest danych dotyczących wydzielania do mleka ludzkiego.
aberracja chromosomowa, atorwastatyna z amlodypiną, atorwastatyna z ezetymibem, atorwastatyna z peryndoprylem, badanie mutagenności, badanie przedkliniczne, choroba sercowo-naczyniowa, deformacja układu kostnego, dysfagia, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, gęstość nasienia, gruczolak wątrobowokomórkowy, hiperlipidemia, hormon folikulotropowy, komórki Sertoliego, potencjał karcinogenny, potencjał mutagenny, przenikanie przez łożysko, rak wątrobowokomórkowy, reduktaza HMG-CoA, stężenie w osoczu, toksyczność atorwastatyny, układ kostny, zmiana histopatologiczna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sumilar Duo 5 mg + 10 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego Sumilar Duo, zawierającego ramipryl i amlodypinę, wykazały, że ramipryl charakteryzuje się szerokim marginesem bezpieczeństwa przy dawkach do 2 mg/kg mc./dobę u szczurów, 2,5 mg/kg mc./dobę u psów oraz 8 mg/kg mc./dobę u małp. Wysokie dawki (250 mg/kg mc./dobę) powodowały powiększenie aparatu przykłębuszkowego u psów i małp, co jest efektem farmakodynamicznym. U młodych szczurów pojedyncza dawka ramiprylu wywołała nieodwracalne uszkodzenie nerek, a podawanie dawek ≥50 mg/kg mc./dobę samicom szczura w ciąży i laktacji skutkowało trwałym uszkodzeniem nerek potomstwa. Ramipryl nie wykazał działania teratogennego ani negatywnego wpływu na płodność, a badania mutagenności potwierdziły brak genotoksyczności.
aparat przykłębuszkowy, dojrzała spermatyda, działanie mutagenne, genotoksyczność, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, komórka Sertoliego, mutagenność, nefrotoksyczność, obraz krwi, opóźnienie porodu, poszerzenie miedniczki nerkowej, potencjał rakotwórczy, przeżywalność młodych, ramipryl i amlodypina, testosteron w osoczu, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, właściwość genotoksyczna, właściwość teratogenna, wydłużenie porodu, zaburzenie równowagi elektrolitowej