gęstość nasienia
Gęstość nasienia, czyli koncentracja plemników w ejakulacie, jest kluczowym parametrem ocenianym podczas badania nasienia (seminogramu). Prawidłowa wartość według kryteriów WHO wynosi ≥15 mln/ml lub ≥39 mln w całym ejakulacie. Zmniejszona gęstość nasienia określana jest jako oligozoospermia i może być jedną z przyczyn niepłodności męskiej.
Badanie gęstości nasienia wykonuje się przy użyciu komory zliczeniowej (np. komory Makera lub Neubauera) pod mikroskopem świetlnym. Wartość tego parametru może się znacząco różnić nawet u tego samego mężczyzny w różnych okresach, dlatego zaleca się wykonanie co najmniej dwóch badań w odstępie 2-3 miesięcy dla wiarygodnej oceny.
Na gęstość nasienia wpływają liczne czynniki, w tym wiek, styl życia (alkohol, nikotyna, narkotyki), przebyte choroby układu rozrodczego, ekspozycja na wysoką temperaturę, przyjmowane leki, a także czynniki genetyczne. Obniżona gęstość nasienia może wymagać dalszej diagnostyki andrologicznej i endokrynologicznej w celu identyfikacji przyczyny i wdrożenia odpowiedniego leczenia.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Amlodypina – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania amlodypiny na gryzoniach wykazały toksyczny wpływ na procesy rozrodcze jedynie przy dawkach około 50-krotnie przekraczających maksymalną zalecaną dawkę dla ludzi (10 mg, przeliczone na mg/kg masy ciała). W tych warunkach obserwowano opóźnienie porodu, wydłużenie jego czasu oraz zmniejszoną przeżywalność potomstwa. Natomiast badania płodności przy dawkach do 10 mg/kg/dobę (około 8-krotnie większych niż dawka terapeutyczna w przeliczeniu na mg/m² powierzchni ciała) nie wykazały istotnego negatywnego wpływu na płodność. U samców szczurów podawanie amlodypiny w dawce porównywalnej do ludzkiej przez 30 dni skutkowało obniżeniem stężenia FSH i testosteronu, zmniejszeniem gęstości nasienia oraz liczby dojrzałych spermatyd i komórek Sertoliego, co wskazuje na możliwe zaburzenia funkcji rozrodczych przy długotrwałym stosowaniu.
amlodypina, działanie genotoksyczne, działanie mutagenne, erytrocyt, gęstość nasienia, hematokryt, hemoglobina, hormon folikulotropowy, hydrochlorotiazyd, komórka Sertoliego, kreatynina, masa czerwonokrwinkowa, mocznik, mutagenność, nadżerka żołądka, płodność, potas, preparat złożony, proces rozrodczy, przeżywalność potomstwa, rakotwórczość, retykulocyt, spermatyda, testosteron, walsartan - Leksykon substancji czynnych
Telmisartan – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Telmisartan, jako antagonista receptora angiotensyny II, w badaniach przedklinicznych wykazuje wpływ na parametry hematologiczne (zmniejszenie liczby erytrocytów, stężenia hemoglobiny i hematokrytu), funkcję nerek (zwiększenie stężenia azotu mocznikowego i kreatyniny, poszerzenie z zanikiem kanalików nerkowych u psów, przerost aparatu przykłębuszkowego) oraz równowagę elektrolitową (hiperkaliemia). Uszkodzenia błony śluzowej żołądka (nadżerki, owrzodzenia, zmiany zapalne) obserwowane u zwierząt można ograniczyć przez doustną suplementację soli. W zakresie teratogenności brak jednoznacznych dowodów, jednak toksyczne dawki telmisartanu wpływają negatywnie na rozwój pourodzeniowy potomstwa (zmniejszenie masy ciała, opóźnione otwarcie oczu, zwiększona śmiertelność noworodków), co wskazuje na przeciwwskazania do stosowania w ciąży. Ocena genotoksyczności potwierdza niski potencjał mutagenny i klastogenny, a badania na myszach i szczurach nie wykazały działania rakotwórczego, co przemawia za bezpieczeństwem długoterminowego stosowania substancji.
aktywność reninowa osocza, amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, azot mocznikowy, błona śluzowa żołądka, czynność hemodynamiczna nerek, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, efekt klastogenny, gęstość nasienia, hematokryt, hiperkaliemia, hormon folikulotropowy, hydrochlorotiazyd, inhibitor konwertazy angiotensyny, kanalik nerkowy, komórka Sertoliego, nadciśnienie tętnicze, nadżerka, owrzodzenie, parametr czerwonokrwinkowy, przerost aparatu przykłębuszkowego, równowaga elektrolitowa, spermatyda, stężenie hemoglobiny, stężenie potasu, telmisartan, testosteron w osoczu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sumilar HCT 10 mg + 10 mg + 25 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego Sumilar HCT, zawierającego ramipryl i amlodypinę, wykazały brak teratogenności ramiprylu w badaniach na szczurach, królikach i małpach oraz brak zaburzeń płodności u szczurów obu płci. Jednakże podawanie ramiprylu w dawkach ≥50 mg/kg mc/dobę samicom szczura w ciąży i laktacji powodowało trwałe uszkodzenia nerek potomstwa, manifestujące się poszerzeniem miedniczek nerkowych. U młodych szczurów obserwowano również nieodwracalne uszkodzenia nerek po pojedynczych dawkach. Amlodypina w dawkach około 50-krotnie przekraczających maksymalne dawki zalecane u ludzi (w przeliczeniu na mg/kg mc) powodowała opóźnienie i wydłużenie porodu oraz zmniejszoną przeżywalność młodych, natomiast dawki do 10 mg/kg mc/dobę (8-krotnie wyższe niż u ludzi w przeliczeniu na mg/m²) nie wpływały negatywnie na płodność szczurów.
funkcja rozrodcza, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, komórka Sertoliego, męski układ rozrodczy, parametr płodności, poszerzenie miedniczek nerkowych, przeżywalność noworodków, ramipryl i amlodypina, rozwój nerek, spermatyda, testosteron, uszkodzenie nerek, wada rozwojowa płodu, właściwość teratogenna, wydłużenie porodu, zaburzenie płodności - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Adipine 10 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa amlodypiny, substancji czynnej preparatu Adipine, wykazały, że przy dawkach około 50-krotnie przekraczających maksymalną zalecaną dawkę dla ludzi (w przeliczeniu na mg/kg masy ciała) obserwowano opóźnienie daty porodu, wydłużenie czasu porodu oraz zmniejszoną przeżywalność potomstwa u szczurów i myszy. W badaniach płodności u szczurów, przy dawkach do 10 mg/kg/dobę (8-krotnie większych niż dawka dla ludzi w mg/m²), nie stwierdzono wpływu na płodność. Jednakże w innym protokole, przy dawce porównywalnej do ludzkiej (mg/kg) podawanej samcom przez 30 dni, zaobserwowano obniżenie stężenia FSH i testosteronu, zmniejszenie gęstości nasienia oraz liczby dojrzałych spermatyd i komórek Sertoliego, co sugeruje potencjalny wpływ amlodypiny na męski układ rozrodczy w dawkach terapeutycznych.
Adipine, amlodypina, bezpieczeństwo reprodukcyjne, bezylan amlodypiny, dawka terapeutyczna, działanie rakotwórcze, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, komórki Sertoliego, mutagenność, opóźnienie porodu, płodność, potencjał genotoksyczny, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, przeżywalność potomstwa, spermatydy, testosteron w osoczu, wpływ na rozród, wydłużony poród - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Wamlox 10 mg + 160 mg
Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania leku Wamlox, zawierającego amlodypinę i walsartan, wskazują na występowanie działań niepożądanych przy ekspozycjach wielokrotnie przekraczających dawki kliniczne (1,9-13× dla walsartanu i amlodypiny). W badaniach na szczurach zaobserwowano zmiany zapalne i owrzodzenia błony śluzowej żołądka, zmiany nefropatyczne (bazofilia, szkliwienie, rozstrzeń kanalików, wałeczki nerkowe, zapalenie limfocytarne) oraz zaburzenia rozwojowe płodu (rozszerzone moczowody, zaburzenia kostnienia mostka, nieskostniałe paliczki) przy dawkach około 10-12-krotnie wyższych niż kliniczne (walsartan 160 mg, amlodypina 10 mg). Walsartan w dawkach 200-600 mg/kg mc. indukował u szczurów zmniejszenie parametrów erytrocytarnych oraz nefropatię, a u małp szerokonosych zmiany te były bardziej nasilone, w tym przerost komórek aparatu przykłębuszkowego, co jest uznawane za efekt farmakologiczny związany z przewlekłym niedociśnieniem tętniczym. Nie stwierdzono działania mutagennego ani rakotwórczego amlodypiny w dawkach do 2,5 mg/kg/dobę.
aparat przykłębuszkowy, bazofilia, działanie mutagenne, erytrocyty, genotoksyczność, gęstość nasienia, hematokryt, hemodynamika nerek, hormon folikulotropowy, kanaliki nerkowe, komórki Sertoliego, kreatynina, maksymalna tolerowana dawka, mocznik, nadżerki błony śluzowej żołądka, nefropatia, niedociśnienie tętnicze, rozwój zarodka i płodu, spermatydy, stan zapalny warstwy gruczołowej żołądka, stężenie hemoglobiny, testosteron, toksyczność po podaniu wielokrotnym, układ krwiotwórczy, wałeczki nerkowe, zapalenie limfocytarne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Candesartan cilexetil + Amlodipine + HCT Sandoz 16 mg + 10 mg + 12,5 mg
Przedkliniczne dane dotyczące kombinacji kandesartanu cileksetylu, amlodypiny i hydrochlorotiazydu wskazują na brak dedykowanych badań oceniających bezpieczeństwo potrójnego skojarzenia, jednak analiza opiera się na badaniach dwuskładnikowych i poszczególnych substancji. Kandesartan w dawkach terapeutycznych nie wykazuje toksyczności ogólnoustrojowej, choć w dużych dawkach obserwowano nefrotoksyczność, zmniejszenie liczby erytrocytów, hemoglobiny i hematokrytu oraz zmiany w nerkach, takie jak śródmiąższowe zapalenie i rozstrzenie kanalików nerkowych. Zmiany te mogą być wtórne do obniżenia ciśnienia tętniczego i zaburzenia przepływu nerkowego. Kandesartan nie wykazuje działania mutagennego ani rakotwórczego, jednak w późnym okresie ciąży stwierdzono toksyczny wpływ na płód. Amlodypina w dawkach około 50-krotnie przekraczających maksymalną zalecaną dawkę (10 mg) powodowała opóźnienie porodu, wydłużenie jego czasu oraz zmniejszoną przeżywalność potomstwa, natomiast w dawkach do 10 mg/kg/dzień nie wpływała na płodność, choć w innych badaniach obserwowano obniżenie hormonów płciowych i parametrów nasienia.
amlodypina, aparat przykłębkowy, bazofil, dojrzała spermatyda, działanie klastogenne, działanie moczopędne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, erytrocyt, genotoksyczność, gęstość nasienia, hematokryt, hemoglobina, hormon folikulotropowy, hydrochlorotiazyd, kandesartan cyleksetyl, komórka Sertoliego, kreatynina, mocznik, nefrotoksyczność, rozstrzenie kanalików nerkowych, śródmiąższowe zapalenie nerek, testosteron - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sumilar HCT 5 mg + 5 mg + 12,5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego Sumilar HCT, zawierającego ramipryl, amlodypinę i hydrochlorotiazyd, wykazały, że ramipryl nie wykazuje właściwości teratogennych ani negatywnego wpływu na płodność u szczurów, królików i małp. Jednakże podawanie ramiprylu w wysokich dawkach (≥50 mg/kg mc./dobę) w okresie ciąży i laktacji powodowało trwałe uszkodzenia nerek potomstwa, manifestujące się poszerzeniem miedniczek nerkowych. Amlodypina w bardzo wysokich dawkach (około 50-krotnie przekraczających maksymalne dawki terapeutyczne) indukowała opóźnienie i wydłużenie porodu oraz zmniejszoną przeżywalność młodych, natomiast w dawkach terapeutycznych nie stwierdzono takich efektów. Badania płodności u szczurów wykazały brak negatywnego wpływu amlodypiny do 10 mg/kg mc./dobę (8-krotnie więcej niż dawka maksymalna u ludzi), choć długotrwałe stosowanie amlodypiny w dawkach terapeutycznych u samców wiązało się z obniżeniem stężenia hormonów płciowych i pogorszeniem parametrów nasienia.
dawka terapeutyczna, działanie teratogenne, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, komórka Sertoliego, miedniczka nerkowa, nefrotoksyczność, opóźniony poród, płodność, przedawkowanie, przeżywalność, spermatyda, testosteron, toksyczność, toksyczność ramiprylu, uszkodzenie nerek, zaburzenia płodności, zdolność rozrodcza - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ramizek Combi 5 mg + 10 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa Ramizek Combi, zawierającego ramipryl i amlodypinę, wykazały, że podawanie ramiprylu w dawkach do 2 mg/kg/dobę u szczurów, 2,5 mg/kg/dobę u psów oraz 8 mg/kg/dobę u małp jest dobrze tolerowane, natomiast dawki rzędu 250 mg/kg/dobę powodowały powiększenie aparatu przykłębuszkowego u psów i małp, co odzwierciedla farmakodynamiczną aktywność leku. W badaniach reprodukcyjnych ramipryl nie wykazał teratogenności ani wpływu na płodność, jednak dawki ≥50 mg/kg/dobę podawane samicom szczurów w ciąży i laktacji prowadziły do nieodwracalnych uszkodzeń nerek potomstwa (poszerzenie miedniczek nerkowych). Badania mutagenności ramiprylu nie wykazały właściwości mutagennych ani genotoksycznych. Amlodypina w dawkach około 50-krotnie przekraczających maksymalną zalecaną dawkę u ludzi (10 mg) indukowała opóźnienie i wydłużenie porodu oraz zmniejszoną przeżywalność potomstwa u gryzoni, natomiast dawki do 10 mg/kg/dobę nie wpływały na płodność szczurów, choć w innych badaniach wykazano zmniejszenie stężenia hormonów folikulotropowego i testosteronu oraz pogorszenie parametrów nasienia przy dawkach porównywalnych do ludzkich. Badania rakotwórczości amlodypiny u szczurów i myszy nie wykazały działania kancerogennego przy dawkach do 2,5 mg/kg/dobę.
aktywność farmakodynamiczna, aparat przykłębuszkowy, badanie mutagenności, badanie przedkliniczne, działanie rakotwórcze, elektrolity w osoczu, genotoksyczność, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, komórki Sertoliego, mutagenność, płodność, poszerzenie miedniczek nerkowych, rakotwórczość, spermatydy, testosteron, toksyczność długoterminowa, toksyczność reprodukcyjna, toksyczny wpływ na rozmnażanie, uszkodzenie nerek, właściwości teratogenne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sumilar 10 mg + 5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego Sumilar, zawierającego ramipryl i amlodypinę, wykazały akceptowalny profil toksyczności obu substancji. Ramipryl nie wykazywał istotnej toksyczności ostrej przy podaniu doustnym u gryzoni i psów, a dawki tolerowane wynosiły do 2 mg/kg/dobę u szczurów, 2,5 mg/kg/dobę u psów oraz 8 mg/kg/dobę u małp. W badaniach przewlekłej toksyczności obserwowano zmiany w stężeniach elektrolitów i obrazie krwi oraz farmakodynamiczne powiększenie aparatu przykłębuszkowego przy dawkach 250 mg/kg/dobę. Ramipryl nie wykazywał działania teratogennego ani mutagennego, jednak w dawkach ≥50 mg/kg mc./dobę u szczurów stwierdzono nieodwracalne uszkodzenia nerek potomstwa po ekspozycji w okresie płodowym i laktacji.
amlodypina, badanie przedkliniczne, dojrzałe spermatydy, dysfagia, działanie genotoksyczne, działanie teratogenne, efekt mutagenny, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, komórki Sertoliego, poszerzenie miedniczek nerkowych, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, powiększenie aparatu przykłębuszkowego, ramipryl, stężenie elektrolitów w osoczu, stężenie testosteronu, toksyczność ostra i przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, uszkodzenie nerek - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lisinopril/Amlodipine Alkaloid-INT 20 mg + 10 mg
Produkt leczniczy Lisinopril/Amlodipine Alkaloid-INT nie był poddany specyficznym badaniom przedklinicznym oceniającym bezpieczeństwo skojarzonego stosowania lizynoprylu i amlodypiny. Dane przedkliniczne dotyczące lizynoprylu wykazały brak szczególnego zagrożenia dla człowieka w zakresie farmakologii bezpieczeństwa, toksyczności po podaniu wielokrotnym, genotoksyczności oraz rakotwórczości. Jednak inhibitory ACE, do których należy lizynopril, mogą wywierać szkodliwy wpływ na późną fazę rozwoju płodu, powodując obumarcie płodu, wady wrodzone (szczególnie czaszkowe), wewnątrzmaciczne zahamowanie wzrostu, przetrwały przewód tętniczy oraz toksyczny wpływ na rozwój płodu. Mechanizm tych działań jest związany z bezpośrednim wpływem na układ renina-angiotensyna-aldosteron płodu oraz niedokrwieniem spowodowanym niedociśnieniem u matki i ograniczonym przepływem krwi łożyskowej.
amlodypina, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, inhibitor ACE, komórka Sertoliego, konwertaza angiotensyny, lizynopryl, mutagenność, niedociśnienie tętnicze, niedokrwienie, obumarcie płodu, opóźnienie porodu, potencjał rakotwórczy, przepływ krwi łożyskowy, przetrwały przewód tętniczy, rakotwórczość, spermatyda, testosteron, toksyczność płodowa, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wada wrodzona, wydłużony poród, zahamowanie wzrostu wewnątrzmacicznego, zmniejszona przeżywalność potomstwa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dipperam 10 mg + 160 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne produktu leczniczego Dipperam, zawierającego amlodypinę i walsartan, wykazały, że przy narażeniu 1,9-2,6-krotnie wyższym niż dawka kliniczna (160 mg walsartanu i 10 mg amlodypiny) u szczurów obserwowano stan zapalny warstwy gruczołowej żołądka. Przy narażeniu 7-13-krotnym stwierdzono nefrotoksyczność objawiającą się bazofilią, rozszerzeniem kanalików nerkowych, obecnością wałeczków nerkowych, śródmiąższowym zapaleniem limfocytarnym oraz przerostem błony środkowej tętniczek. W badaniach rozwojowych u szczurów przy narażeniu około 10-12-krotnym od dawki klinicznej odnotowano rozszerzenie moczowodów, zaburzenia kostnienia paliczków kończyn przednich oraz segmentów mostka. Maksymalna dawka niewywołująca zaburzeń rozwojowych wynosiła 3-4-krotność dawki klinicznej (na podstawie AUC). Nie wykazano działania mutagennego, klastogennego ani rakotwórczego poszczególnych składników.
aparat przykłębuszkowy, azot mocznikowy, bazofilia, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, kanaliki nerkowe, komórki Sertoliego, nadżerki błony śluzowej żołądka, nefropatia, nefrotoksyczność, niedociśnienie tętnicze, opóźnienie porodu, parametry czerwonokrwinkowe, płodność, przerost błony środkowej tętniczek, rozszerzenie moczowodów, stan zapalny żołądka, stężenie hemoglobiny, teratogenność, testosteron, wałeczki nerkowe, wartość hematokrytu, zapalenie śródmiąższowe - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Co-Prestarium 5 mg + 10 mg
Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania produktu leczniczego Co-Prestarium, zawierającego peryndopryl z argininą oraz amlodypinę, wskazują na odwracalne nefrotoksyczne działanie peryndoprylu po podaniu doustnym u szczurów i małp, z głównym uszkodzeniem nerek. Badania mutagenności in vitro i in vivo nie wykazały działania mutagennego obu substancji. Peryndopryl nie wykazywał embriotoksyczności ani teratogenności, jednak jako inhibitor ACE może opóźniać rozwój płodu, co potwierdzają obserwacje wad wrodzonych, śmierci płodu i uszkodzeń nerek u gryzoni i królików. Nie stwierdzono negatywnego wpływu peryndoprylu na płodność samców i samic szczurów. Długoterminowe badania rakotwórczości na szczurach i myszach nie wykazały karcynogenności peryndoprylu.
badanie in vitro, badanie in vivo, badanie rakotwórczości, bezylan amlodypiny, dawka terapeutyczna, dojrzała spermatyda, działanie embriotoksyczne, działanie niepożądane, działanie teratogenne, efekt nefrotoksyczny, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, inhibitor konwertazy angiotensyny, komórka Sertoliego, potencjał genotoksyczny, ryzyko karcynogenezy, stężenie testosteronu, toksyczność przewlekła peryndoprylu, uszkodzenie nerki, wada wrodzona - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dironorm 10 mg + 5 mg
Produkt leczniczy Dironorm, zawierający lizynopryl i amlodypinę, nie był oceniany w badaniach nieklinicznych jako połączenie, jednak dostępne dane dotyczące obu substancji czynnych osobno wskazują na istotne aspekty bezpieczeństwa. Lizynopryl, jako inhibitor ACE, nie wykazuje toksyczności ani genotoksyczności w tradycyjnych badaniach, jednak wykazuje teratogenne działanie na późne fazy rozwoju płodu, powodując obumarcie płodu, wady wrodzone (szczególnie czaszki), wewnątrzmaciczne zahamowanie wzrostu oraz przetrwały przewód tętniczy. Mechanizmy tych zaburzeń obejmują wpływ na układ renina-angiotensyna-aldosteron płodu, niedokrwienie spowodowane niedociśnieniem u matki oraz zmniejszenie przepływu krwi i zaopatrzenia płodu w tlen i składniki odżywcze.
bezylan, dojrzała spermatyda, dysfagia, działanie rakotwórcze, genotoksyczność, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, inhibitor konwertazy angiotensyny, komórka Sertoliego, lizynopryl i amlodypina, mutagenność, niedociśnienie tętnicze, potencjał rakotwórczy, przewód tętniczy, testosteron, toksyczność po wielokrotnym podaniu, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wada wrodzona - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Cardilopin 2,5 mg
Przedkliniczne badania amlodypiny wykazały, że dawki około 50-krotnie przekraczające maksymalną zalecaną dawkę dla ludzi (w przeliczeniu na mg/kg masy ciała) powodują toksyczny wpływ na rozród u szczurów i myszy, objawiający się opóźnieniem porodu, wydłużeniem jego czasu oraz zmniejszoną przeżywalnością potomstwa. W badaniach dotyczących płodności, podawanie amlodypiny do 10 mg/kg/dobę (8-krotnie większej dawki niż u ludzi w przeliczeniu na mg/m² powierzchni ciała) nie wpłynęło na płodność szczurów. Jednakże w innym badaniu, przy dawce porównywalnej do ludzkiej (mg/kg), u samców zaobserwowano istotne zmiany hormonalne, takie jak obniżenie stężenia FSH i testosteronu, a także zmniejszenie gęstości nasienia, liczby dojrzałych spermatyd i komórek Sertoliego po 30 dniach podawania.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Zahron Combi 20 mg + 5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego Zahron Combi, zawierającego rozuwastatynę i amlodypinę, nie wykazały istotnych zagrożeń dla ludzi przy ekspozycji klinicznej. Rozuwastatyna w badaniach toksyczności po wielokrotnym podaniu wywołała zmiany histopatologiczne w wątrobie u myszy i szczurów oraz wpływ na pęcherzyk żółciowy u psów, jednak te efekty nie zostały potwierdzone u małp ani w badaniach klinicznych. W toksyczności reprodukcyjnej u szczurów przy dawkach toksycznych dla samic (wielokrotnie przekraczających dawkę terapeutyczną) zaobserwowano zmniejszenie wielkości miotu, masy ciała noworodków oraz przeżywalności potomstwa. Nie przeprowadzono specyficznych badań wpływu rozuwastatyny na kanał potasowy hERG.
badanie farmakologiczne, badanie mutagenności, badanie toksyczności, dawka toksyczna, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, ekspozycja kliniczna, ekspozycja ogólnoustrojowa, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, kanał potasowy hERG, komórka Sertoliego, maksymalna tolerowana dawka, pęcherzyk żółciowy, rozuwastatyna i amlodypina, spermatyda, testosteron, toksyczność jąder, toksyczność reprodukcyjna, zmiana histopatologiczna wątroby - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ramizek Combi 10 mg + 5 mg
Badania przedkliniczne produktu leczniczego Ramizek Combi, zawierającego ramipryl i amlodypinę, wykazały brak ostrej toksyczności przy doustnym podaniu u gryzoni i psów. Ramipryl w dawkach tolerowanych do 2 mg/kg/dobę u szczurów, 2,5 mg/kg/dobę u psów oraz 8 mg/kg/dobę u małp nie wywoływał szkodliwych efektów, choć przy bardzo wysokich dawkach (250 mg/kg/dobę) obserwowano powiększenie aparatu przykłębuszkowego u psów i małp, co odzwierciedla mechanizm działania inhibitora ACE. Badania reprodukcyjne nie wykazały teratogenności ramiprylu u szczurów, królików i małp, jednak dawki ≥50 mg/kg mc./dobę podawane ciężarnym samicom szczurów powodowały nieodwracalne uszkodzenia nerek potomstwa. Ramipryl nie wykazywał właściwości mutagennych ani genotoksycznych w różnych systemach badawczych.
amlodypina, aparat przykłębuszkowy, bezylan, działanie teratogenne, elektrolity osocza, genotoksyczność, gęstość nasienia, gryzoń, hormon folikulotropowy, inhibitor ACE, komórki Sertoliego, miedniczka nerkowa, morfologia krwi, mutagenność, płodność, rakotwórczość, ramipryl, spermatyda, testosteron, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność rozwojowa, uszkodzenie nerek, właściwości mutagenne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ramipril + Amlodipine + Hydrochlorothiazide Adamed 5 mg + 10 mg + 25 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa ramiprilu, inhibitora konwertazy angiotensyny, wykazały brak działania teratogennego oraz negatywnego wpływu na płodność u szczurów, królików i małp. Jednakże podawanie wysokich dawek ramiprilu (≥50 mg/kg mc./dobę) w okresie ciąży i laktacji skutkowało trwałym uszkodzeniem nerek potomstwa, objawiającym się poszerzeniem miedniczek nerkowych, co wskazuje na szczególną wrażliwość rozwijających się nerek na ten lek. W przypadku amlodypiny, bloker kanałów wapniowych, badania na gryzoniach wykazały, że dawki około 50-krotnie przekraczające maksymalne dawki zalecane u ludzi powodowały opóźnienie i wydłużenie porodu oraz obniżoną przeżywalność potomstwa. Nie stwierdzono natomiast negatywnego wpływu amlodypiny na płodność przy dawkach do 10 mg/kg mc./dobę (około 8-krotnie przekraczających dawkę ludzką w przeliczeniu na mg/m²).
amlodypina, bloker kanału wapniowego, działanie teratogenne, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, hydrochlorotiazyd, inhibitor konwertazy angiotensyny, komórki Sertoliego, płodność, poszerzenie miedniczek nerkowych, profil hormonalny, ramipril, spermatogeneza, spermatyda, testosteron, uszkodzenie nerek - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Elestar HCT 20 mg + 5 mg + 12,5 mg
Badania przedkliniczne produktu leczniczego Elestar HCT, zawierającego olmesartan medoksomil, amlodypinę oraz hydrochlorotiazyd, wykazały, że kombinacja tych substancji nie powoduje nasilenia toksyczności ani synergii działań niepożądanych. W badaniach toksyczności przewlekłej olmesartan medoksomil u szczurów i psów powodował charakterystyczne dla antagonistów receptorów AT1 zmiany, takie jak wzrost stężenia mocznika (BUN) i kreatyniny, zmniejszenie masy serca, obniżenie parametrów czerwonokrwinkowych oraz histologiczne uszkodzenia nerek. W badaniach genotoksyczności in vitro zaobserwowano zwiększoną częstość pęknięć chromosomów, jednak badania in vivo nie potwierdziły istotnego działania genotoksycznego. Nie stwierdzono działania rakotwórczego u szczurów i myszy transgenicznych, a wpływ na rozród obejmował zmniejszoną przeżywalność potomstwa oraz poszerzenie miedniczek nerkowych przy ekspozycji w późnym okresie ciąży i laktacji.
amlodypina, antagonista angiotensyny II, antagonista receptora AT1, badanie przedkliniczne, błona podstawna, działanie fetotoksyczne, działanie genotoksyczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, genotoksyczność, gęstość nasienia, hematokryt, hemoglobina, hormon folikulotropowy, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, komórka Sertoliego, mocznik, nabłonek nerki, olmesartan medoksomil, pęknięcie chromosomu, poszerzenie miedniczki nerkowej, rozszerzenie kanalików, testosteron, uszkodzenie nerek - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ramidilan HCT 10 mg + 10 mg + 25 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa Ramidilan HCT, zawierającego ramipryl i amlodypinę, wykazały brak teratogenności ramiprylu u szczurów, królików i małp oraz brak zaburzeń płodności u szczurów obu płci. Jednakże, podawanie ramiprylu w dawkach ≥50 mg/kg mc./dobę samicom szczurów w ciąży i laktacji powodowało trwałe uszkodzenia nerek potomstwa, objawiające się poszerzeniem miedniczek nerkowych. Dodatkowo, nawet pojedyncze dawki ramiprylu u młodych szczurów wywoływały nieodwracalne uszkodzenia nerek. W przypadku amlodypiny, toksyczny wpływ na reprodukcję potwierdzono u gryzoni przy dawkach około 50-krotnie przekraczających maksymalne dawki zalecane u ludzi (10 mg/dobę). Zaobserwowano opóźnienie i wydłużenie porodu oraz zmniejszoną przeżywalność młodych.
amlodypina, bezylan amlodypiny, dawka terapeutyczna, dojrzała spermatyda, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, komórka Sertoliego, opóźniony poród, poszerzenie miedniczki nerkowej, Ramidilan HCT, ramipryl, testosteron w osoczu, toksyczność reprodukcyjna, uszkodzenie nerki, wada rozwojowa płodu, właściwość teratogenna, wpływ na płodność, zmniejszona przeżywalność - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dipperam 5 mg + 160 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego Dipperam, zawierającego amlodypinę i walsartan, wykazały działania niepożądane głównie przy narażeniu wielokrotnie przekraczającym dawki kliniczne (160 mg walsartanu i 10 mg amlodypiny). W układzie pokarmowym obserwowano stan zapalny warstwy gruczołowej żołądka przy narażeniu 1,9-2,6-krotnym dawki klinicznej oraz owrzodzenia przy wyższych dawkach. W nerkach stwierdzono bazofilię, rozrost kanalików nerkowych, wałeczki nerkowe i śródmiąższowe zapalenie limfocytarne przy narażeniu 7-13-krotnym dawki klinicznej. W badaniach rozwojowych u szczurów zaobserwowano rozszerzenie moczowodów, zaburzenia kostnienia i segmentów mostka przy narażeniu około 10-12-krotnym dawki klinicznej. Maksymalna dawka niewywołująca zaburzeń rozwojowych wynosiła 3-4-krotność dawki klinicznej (na podstawie AUC). Nie wykazano działania mutagennego ani rakotwórczego dla amlodypiny, walsartanu ani ich kombinacji.
azot mocznikowy, bazofilia, dojrzała spermatyda, działanie farmakologiczne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, erytrocyt, gęstość nasienia, hematokryt, hemoglobina, hormon folikulotropowy, kanalik nerkowy, komórka Sertoliego, nadżerka błony śluzowej żołądka, nefropatia, niedociśnienie tętnicze, parametry czerwonokrwinkowe, przerost komórek aparatu przykłębuszkowego, rozszerzenie moczowodu, śródmiąższowe zapalenie limfocytarne, testosteron, wałeczek nerkowy, zapalenie warstwy gruczołowej żołądka