gęstość nasienia
Gęstość nasienia, czyli koncentracja plemników w ejakulacie, jest kluczowym parametrem ocenianym podczas badania nasienia (seminogramu). Prawidłowa wartość według kryteriów WHO wynosi ≥15 mln/ml lub ≥39 mln w całym ejakulacie. Zmniejszona gęstość nasienia określana jest jako oligozoospermia i może być jedną z przyczyn niepłodności męskiej.
Badanie gęstości nasienia wykonuje się przy użyciu komory zliczeniowej (np. komory Makera lub Neubauera) pod mikroskopem świetlnym. Wartość tego parametru może się znacząco różnić nawet u tego samego mężczyzny w różnych okresach, dlatego zaleca się wykonanie co najmniej dwóch badań w odstępie 2-3 miesięcy dla wiarygodnej oceny.
Na gęstość nasienia wpływają liczne czynniki, w tym wiek, styl życia (alkohol, nikotyna, narkotyki), przebyte choroby układu rozrodczego, ekspozycja na wysoką temperaturę, przyjmowane leki, a także czynniki genetyczne. Obniżona gęstość nasienia może wymagać dalszej diagnostyki andrologicznej i endokrynologicznej w celu identyfikacji przyczyny i wdrożenia odpowiedniego leczenia.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Elestar 40 mg + 10 mg
Produkt leczniczy Elestar zawiera olmesartan medoksomil i amlodypinę, które działają na różne cele: olmesartan głównie na nerki, a amlodypina na serce. Badania przedkliniczne nie wykazały nasilenia toksyczności w wyniku ich połączenia. W 3-miesięcznych badaniach toksyczności u szczurów zaobserwowano zmniejszenie parametrów czerwonokrwinkowych (olmesartan), zmiany nerkowe (olmesartan), rozszerzenie światła jelit i pogrubienie błony śluzowej (amlodypina), przerost komórek kory nadnerczy oraz przerost przewodów mlecznych (amlodypina). Zmiany te nie wykazywały synergicznego działania toksycznego ani nowych zjawisk toksycznych. W badaniach przewlekłych u szczurów i psów olmesartan powodował wzrost stężenia mocznika (BUN) i kreatyniny, zmniejszenie masy serca oraz uszkodzenia nerek potwierdzone histologicznie, co jest zgodne z farmakologicznym profilem antagonistów receptorów AT1 i inhibitorów ACE. Zwiększona aktywność reniny i przerost komórek przykłębuszkowych były obserwowane, jednak bez istotnego znaczenia klinicznego.
amlodypina, antagonista receptora AT1, dysfagia, działanie teratogenne, genotoksyczność, gęstość nasienia, hematokryt, hemoglobina, hormon folikulotropowy, inhibitor ACE, komórka Sertoliego, komórki przykłębuszkowe nerek, kora nadnerczy, lek przeciwnadciśnieniowy, miedniczki nerkowe, mocznik, mutagenność, olmesartan medoksomil, parametry czerwonokrwinkowe, przewód pokarmowy, rakotwórczość, renina, spermatyda, testosteron, zmiany nerkowe - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Triveram 20 mg + 5 mg + 5 mg
Preparat Triveram, zawierający atorwastatynę, peryndopryl oraz amlodypinę, nie był oceniany w dedykowanych badaniach przedklinicznych jako całość; dostępne dane dotyczą poszczególnych składników. Atorwastatyna nie wykazuje działania teratogennego ani wpływu na płodność u zwierząt, jednak toksyczne dawki u ciężarnych szczurów i królików powodowały toksyczność płodową, opóźniony rozwój potomstwa oraz zmniejszoną przeżywalność poporodową. W badaniach mutagenności i rakotwórczości atorwastatyna nie wykazała potencjału mutagennego, natomiast u myszy przy dawkach 6-11-krotnie wyższych niż maksymalna dawka u ludzi zaobserwowano gruczolaki i raki wątrobowokomórkowe. Peryndopryl wykazuje odwracalne uszkodzenia nerek u szczurów i małp, nie wykazuje działania embriotoksycznego ani teratogennego, choć jako inhibitor ACE może opóźniać rozwój płodu i zwiększać śmiertelność okołoporodową. Nie stwierdzono mutagenności ani rakotwórczości peryndoprylu w badaniach długoterminowych.
amlodypina, atorwastatyna, badanie mutagenności, działanie embriotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, gęstość nasienia, gruczolak wątrobowokomórkowy, hormon folikulotropowy, inhibitor ACE, inhibitor reduktazy HMG-CoA, komórka Sertoliego, peryndopryl, potencjał mutagenny i klastogenny, potencjał rakotwórczy, przenikanie przez łożysko, przeżywalność potomstwa, rak wątrobowokomórkowy, śmierć płodu, śmiertelność okołoporodowa, stężenie w mleku, toksyczna dawka, toksyczność płodowa, toksyczność przewlekła, uszkodzenie nerek, wada wrodzona, zaburzenie płodności - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Tertens-AM 1,5 mg + 10 mg
Produkt leczniczy Tertens-AM, zawierający indapamid (1,5 mg) oraz amlodypinę (5 mg lub 10 mg), nie był badany przedklinicznie jako połączenie substancji czynnych, jednak dane dotyczące poszczególnych składników wskazują na akceptowalny profil bezpieczeństwa. Indapamid wykazuje toksyczność ostrą i przewlekłą jedynie przy dawkach od 40 do 8000 razy przekraczających dawki terapeutyczne, z objawami takimi jak spowolnienie oddechu i obwodowy rozkurcz naczyń, które są zgodne z jego farmakologicznym działaniem. Nie stwierdzono działania mutagennego ani rakotwórczego, a także brakuje dowodów na toksyczny wpływ na zarodki, teratogenność oraz zaburzenia płodności u zwierząt doświadczalnych. Amlodypina, podawana w dawkach około 50-krotnie wyższych niż maksymalna dawka kliniczna (10 mg), powodowała opóźnienie porodu, wydłużenie jego czasu oraz zmniejszoną przeżywalność potomstwa, natomiast dawki do 10 mg/kg mc./dobę nie wpływały negatywnie na płodność szczurów.
amlodypina, działanie moczopędne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, funkcje rozrodcze, genotoksyczność, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, indapamid, komórki Sertoliego, mutagenność, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, rozkurcz naczyń obwodowych, spermatydy, Tertens-AM, testosteron, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczny wpływ na rozród - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Co-Amlessa 8 mg + 10 mg + 2,5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa preparatu Co-Amlessa, zawierającego peryndopryl, indapamid oraz amlodypinę, wykazały, że peryndopryl charakteryzuje się odwracalną nefrotoksycznością przy przewlekłym podawaniu u szczurów i małp, bez działania mutagennego i rakotwórczego w badaniach in vitro i in vivo. Potencjał embriotoksyczny i teratogenny peryndoprylu nie został potwierdzony, jednak jako inhibitor ACE może indukować działania niepożądane w późnym okresie rozwoju płodowego, w tym zgon płodu i wady nerek. Indapamid w dawkach 40-8000-krotnie wyższych od terapeutycznych wywoływał nasilenie diurezy oraz objawy toksyczne związane z farmakodynamiką (spowolnienie oddechu, rozszerzenie naczyń), nie wykazując mutagenności ani karcynogenności. Kombinacja peryndoprylu z indapamidem wykazała nieznacznie zwiększoną toksyczność, głównie żołądkowo-jelitową u psów i toksyczność matczyną u szczurów, jednak przy dawkach znacznie przekraczających terapeutyczne, co wskazuje na odpowiedni margines bezpieczeństwa.
badanie mutagenności, badanie rakotwórczości, badanie toksykologiczne, dojrzałe spermatydy, działanie farmakologiczne, działanie mutagenne, działanie niepożądane, działanie rakotwórcze, funkcja nerek, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, inhibitor konwertazy angiotensyny, komórka Sertoliego, margines bezpieczeństwa, naczynie obwodowe, opóźniony poród, potencjał embriotoksyczny, potencjał karcynogenny, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, potencjał teratogenny, poziom testosteronu, przeżywalność potomstwa, toksyczność matczyna, toksyczność ostra i przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność skojarzenia, toksyczność żołądkowo-jelitowa, uszkodzenie nerek, wpływ na rozrodczość - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Olmita 20 mg + 5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego Olmita, zawierającego olmesartan medoksomil i amlodypinę, wykazały brak nasilenia toksyczności przy skojarzeniu tych substancji, co wynika z ich odmiennych narządów docelowych (nerki dla olmesartanu, serce dla amlodypiny). W 3-miesięcznym badaniu toksyczności u szczurów zaobserwowano zmniejszenie parametrów czerwonokrwinkowych, zmiany nerkowe, jelitowe oraz przerost przewodów mlecznych, jednak bez synergii toksycznej. Przewlekłe badania na szczurach i psach potwierdziły typowe dla antagonistów receptorów AT1 i inhibitorów ACE efekty olmesartanu, takie jak wzrost stężenia BUN i kreatyniny, zmniejszenie masy serca i parametrów czerwonokrwinkowych oraz histologiczne uszkodzenia nerek, które mogą być łagodzone przez podanie chlorku sodu. W badaniach genotoksyczności in vitro wykazano zwiększoną częstość pęknięć chromosomów, jednak in vivo, nawet przy dawkach do 2000 mg/kg, nie stwierdzono istotnych efektów genotoksycznych.
antagonista angiotensyny II, antagonista receptora AT1, azot mocznikowy, badanie rozrodczości, dojrzała spermatyda, działanie rakotwórcze, genotoksyczność, gęstość nasienia, hematokryt, hemoglobina, hormon folikulotropowy, inhibitor ACE, karcynogenność, komórka Sertoliego, komórki przykłębuszkowe nerek, lek przeciwnadciśnieniowy, mutagenność, olmesartan medoksomil i amlodypina, parametry czerwonokrwinkowe, pęknięcie chromosomu, pogrubienie błony podstawnej, poszerzenie miedniczek nerkowych, renina w osoczu, rozszerzenie kanalików, teratogenność, testosteron w osoczu, uszkodzenie nerek, zmiany nerkowe - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Zahron Combi 20 mg + 10 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego Zahron Combi, zawierającego rozuwastatynę i amlodypinę, wykazały brak istotnych zagrożeń dla populacji ludzkiej w zakresie genotoksyczności i rakotwórczości. Rozuwastatyna indukowała zmiany histopatologiczne w wątrobie myszy i szczurów oraz toksyczne działanie na jądra u psów i małp przy ekspozycji zbliżonej do klinicznej, a także negatywnie wpływała na reprodukcję szczurów (zmniejszenie wielkości miotu, masy ciała i przeżywalności noworodków) przy dawkach toksycznych dla samic, przekraczających kilkukrotnie dawki terapeutyczne u ludzi. Amlodypina wykazała toksyczne efekty reprodukcyjne u szczurów i myszy przy dawkach około 50-krotnie wyższych niż maksymalna zalecana dawka dla ludzi (10 mg), w tym opóźnienie i wydłużenie porodu oraz zmniejszoną przeżywalność potomstwa.
amlodypina a płodność, badanie mutagenności, bezpieczeństwo farmakologiczne, dojrzałe spermatydy, działanie rakotwórcze, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, kanał potasowy hERG, komórki Sertoliego, opóźnienie porodu, pęcherzyk żółciowy, potencjał rakotwórczy amlodypiny, poziom testosteronu, przeżywalność potomstwa, rozuwastatyna i amlodypina, toksyczność dla samic, toksyczność jąder, toksyczność reprodukcyjna rozuwastatyny, zmiana histopatologiczna wątroby - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dipperam 5 mg + 80 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne leku Dipperam, zawierającego amlodypinę i walsartan, wykazały istotne działania niepożądane przy narażeniu wielokrotnie przekraczającym dawki kliniczne (160 mg walsartanu i 10 mg amlodypiny). U szczurów zaobserwowano zapalenie warstwy gruczołowej żołądka przy narażeniu 1,9-2,6× dawki klinicznej oraz owrzodzenia i nadżerki przy wyższych dawkach. Toksyczność nerkowa objawiała się bazofilią, szkliwieniem, rozszerzeniem kanalików nerkowych, wałeczkami nerkowymi, śródmiąższowym zapaleniem limfocytarnym i przerostem błony środkowej tętniczek przy narażeniu 7-13× dawki klinicznej. W badaniach rozwojowych stwierdzono rozszerzenie moczowodów, zaburzenia kostnienia paliczków i segmentów mostka przy narażeniu 10-12× dawki klinicznej. Maksymalna dawka niewywołująca zaburzeń rozwojowych wynosiła 3-4× dawki klinicznej (AUC). Nie wykazano działania mutagennego, klastogennego ani rakotwórczego dla połączenia amlodypiny z walsartanem.
amlodypina i walsartan, azot mocznikowy, badanie mutagenności, badanie rakotwórczości, bazofilia, choroba nerek, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, gęstość nasienia, hematokryt, hemodynamika nerek, hemoglobina, hormon folikulotropowy, komórki Sertoliego, kreatynina, nefropatia, niedociśnienie tętnicze, opóźnienie porodu, owrzodzenie błony śluzowej żołądka, parametry czerwonokrwinkowe, przerost aparatu przykłębuszkowego, przeżywalność potomstwa, rozrost kanalików nerkowych, rozszerzenie kanalików nerkowych, rozszerzenie moczowodów, rozwój zarodkowo-płodowy, spermatydy, testosteron, wałeczki nerkowe, zaburzenie kostnienia, zapalenie warstwy gruczołowej żołądka - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Alneta 5 mg
Przedkliniczne badania amlodypiny, substancji czynnej preparatu Alneta, wykazały jej wpływ na procesy rozrodcze u zwierząt doświadczalnych. U szczurów i myszy zaobserwowano opóźnienie porodu, wydłużenie jego czasu oraz obniżoną przeżywalność potomstwa przy dawkach około 50-krotnie przekraczających maksymalną zalecaną dawkę terapeutyczną dla ludzi (10 mg/dobę, przeliczone na mg/kg masy ciała). W badaniach na szczurach amlodypina podawana w dawkach do 10 mg/kg/dobę (osiem razy większa niż dawka dla ludzi przeliczona na mg/m² powierzchni ciała) nie wykazała negatywnego wpływu na płodność, natomiast podawanie samcom dawki porównywalnej do ludzkiej (w mg/kg) przez 30 dni skutkowało obniżeniem stężenia hormonu folikulotropowego i testosteronu, zmniejszeniem gęstości nasienia, liczby dojrzałych spermatyd oraz komórek Sertoliego.
amlodypina, badanie mutagenności, bezylan amlodypiny, dawka terapeutyczna, dojrzałe spermatydy, działanie rakotwórcze, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, komórki Sertoliego, model szczurzy, mutacja genetyczna, opóźnienie porodu, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, poziom testosteronu, przeżywalność potomstwa, toksyczny wpływ na płodność, wpływ na płodność, wydłużenie porodu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Aramlessa 5 mg + 10 mg
Dane przedkliniczne dotyczące peryndoprylu i amlodypiny, substancji czynnych preparatu Aramlessa, wskazują na korzystny profil bezpieczeństwa. Peryndopryl wykazuje odwracalne uszkodzenia nerek u szczurów i małp przy toksyczności przewlekłej, bez działania mutagennego in vitro i in vivo oraz bez wpływu na płodność szczurów. Nie stwierdzono działania embriotoksycznego ani teratogennego, choć jako inhibitor ACE może wywoływać grupowe efekty niekorzystne na rozwój płodu, takie jak śmierć płodu czy wady wrodzone. Długoterminowe badania nie wykazały potencjału rakotwórczego peryndoprylu. Amlodypina, podawana w dawkach około 50-krotnie przekraczających maksymalną zalecaną dawkę dla ludzi (10 mg), powodowała opóźnienie i wydłużenie porodu oraz zmniejszoną przeżywalność potomstwa. Wpływ na płodność był zróżnicowany: brak zaburzeń przy dawkach do 10 mg/kg/dobę, natomiast dawki porównywalne do ludzkich indukowały obniżenie stężenia FSH i testosteronu oraz zmniejszenie parametrów nasienia u szczurów.
aberracja chromosomowa, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie przedkliniczne, bezpieczeństwo terapeutyczne, bezylan amlodypiny, embriotoksyczność, genotoksyczność, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, inhibitor ACE, komórka Sertoliego, mutagenność, peryndopryl z argininą, rakotwórczość, śmiertelność okołoporodowa, spermatyda, teratogenność, testosteron, toksyczność przewlekła, uszkodzenie nerek, wada wrodzona - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – ApoAmlo 5 mg
Przedkliniczne badania amlodypiny wykazały, że stosowanie dawek około 50-krotnie przekraczających maksymalną zalecaną dawkę dla ludzi (w przeliczeniu na mg/kg masy ciała) u gryzoni powodowało opóźnienie porodu, wydłużenie jego czasu oraz zmniejszoną przeżywalność potomstwa. W badaniach dotyczących płodności, podawanie amlodypiny szczurom w dawkach do 10 mg/kg/dobę (8-krotnie wyższych niż maksymalna dawka dla ludzi 10 mg w przeliczeniu na mg/m² powierzchni ciała) nie wykazało negatywnego wpływu na płodność. Jednakże w innym badaniu, przy dawkach porównywalnych do ludzkich (mg/kg), u samców szczurów zaobserwowano obniżenie stężenia FSH i testosteronu, zmniejszenie gęstości nasienia oraz redukcję liczby dojrzałych spermatyd i komórek Sertoliego.
amlodypina wpływ na rozród, badania przedkliniczne, bezylan, dawka tolerowana, dojrzałe spermatydy, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, genotoksyczność, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, komórki Sertoliego, maksymalna zalecana dawka, opóźnienie porodu, płodność, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, przeżywalność potomstwa, testosteron w osoczu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Vilpin 10 mg
Dane przedkliniczne dotyczące amlodypiny wskazują na jej wpływ na procesy rozrodcze u zwierząt laboratoryjnych, zwłaszcza przy dawkach około 50-krotnie przekraczających maksymalną zalecaną dawkę dla ludzi (10 mg, przeliczane na mg/kg masy ciała). Zaobserwowano opóźnienie daty porodu, wydłużenie czasu trwania porodu oraz zmniejszoną przeżywalność potomstwa. W badaniach płodności u szczurów, przy dawkach do 10 mg/kg/dobę (około 8-krotnie większych niż u ludzi, przeliczone na mg/m² powierzchni ciała), nie stwierdzono negatywnego wpływu na płodność. Jednakże podawanie amlodypiny w postaci bezylanu samcom szczurów w dawkach zbliżonych do ludzkich (w mg/kg) przez 30 dni skutkowało obniżeniem stężenia hormonu folikulotropowego i testosteronu, zmniejszeniem gęstości nasienia, liczby dojrzałych spermatyd oraz komórek Sertoliego, co sugeruje potencjalny wpływ na parametry płodności u samców.
amlodypina, bezylan amlodypiny, dawka terapeutyczna, dojrzała spermatyda, działanie niepożądane, działanie rakotwórcze, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, komórka Sertoliego, maksymalna tolerowana dawka, mutacja genetyczna, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, proces rozrodczy, przeżywalność potomstwa, rakotwórczość amlodypiny, testosteron w osoczu, toksyczny wpływ na rozmnażanie, wpływ na rozrodczość, zaburzenie płodności - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Concoram 5 mg + 5 mg
Przedkliniczne dane dotyczące bezpieczeństwa stosowania produktu leczniczego Concoram, zawierającego bisoprolol fumaran i amlodypinę (w postaci bezylanu), wskazują na różne profile toksyczności obu składników. Amlodypina w dawkach około 50-krotnie wyższych niż maksymalna zalecana dawka u ludzi (10 mg, przeliczone na mg/kg masy ciała) powodowała opóźnienie porodu, wydłużenie jego czasu oraz zmniejszoną przeżywalność potomstwa u szczurów i myszy. W dawkach do 10 mg/kg/dobę (około 8-krotnie wyższych niż u ludzi, przeliczone na mg/m²) nie wpływała na płodność, jednak w dawkach porównywalnych do stosowanych u ludzi zaobserwowano u samców szczurów zmniejszenie stężenia hormonu folikulotropowego i testosteronu, a także obniżenie jakości nasienia. Badania długoterminowe (2 lata) nie wykazały działania rakotwórczego ani mutagennego amlodypiny w dawkach do 2,5 mg/kg/dobę, co odpowiada dawkom zbliżonym lub dwukrotnie wyższym niż maksymalna dawka u ludzi (10 mg, przeliczone na mg/m²).
amlodypina, amlodypina bezylan, bisoprolol fumaran, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, genotoksyczność, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, komórki Sertoliego, lek beta-adrenolityczny, przeżywalność potomstwa, resorpcja płodu, testosteron, toksyczność po podaniu, toksyczny wpływ na reprodukcję, wada rozwojowa, wpływ na rozród - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Cardilopin 5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa amlodypiny, substancji czynnej leku Cardilopin, wykazały wpływ na procesy rozrodcze u zwierząt doświadczalnych. U szczurów i myszy zaobserwowano opóźnienie i wydłużenie porodu oraz zmniejszoną przeżywalność potomstwa przy dawkach około 50-krotnie wyższych niż maksymalna zalecana dawka dla ludzi (10 mg, przeliczone na mg/kg masy ciała). W badaniach płodności u szczurów amlodypina podawana w dawkach do 10 mg/kg/dobę (około 8-krotnie większych niż dawka dla ludzi, przeliczone na mg/m² powierzchni ciała) nie wpływała na płodność, natomiast w dawkach porównywalnych do ludzkich (w mg/kg) u samców stwierdzono obniżenie stężenia hormonu folikulotropowego i testosteronu, zmniejszenie gęstości nasienia, liczby dojrzałych spermatyd oraz komórek Sertoliego, co wskazuje na potencjalny wpływ amlodypiny na parametry płodności u samców szczurów.
amlodypina, bezylan, Cardilopin, działanie rakotwórcze, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, komórki Sertoliego, maksymalna tolerowana dawka, parametry płodności, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, proces rozrodczy, przeżywalność potomstwa, spermatydy, testosteron, toksyczny wpływ na płodność, zaburzenia płodności - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Amlomyl 5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa amlodypiny, antagonisty kanału wapniowego, wykazały istotne informacje dotyczące jej wpływu na układ rozrodczy oraz potencjał toksyczny. W badaniach na szczurach i myszach stosowano dawki sięgające około 50-krotności maksymalnej zalecanej dawki dla ludzi (MZLD 10 mg), co skutkowało opóźnieniem i wydłużeniem porodu oraz zmniejszoną przeżywalnością potomstwa. W badaniu płodności u szczurów przy dawkach do 10 mg/kg/dobę (około 8-krotność MZLD w przeliczeniu na mg/m²) nie stwierdzono negatywnego wpływu na płodność. Jednakże, podawanie amlodypiny samcom szczurów w dawce porównywalnej do stosowanej u ludzi przez 30 dni spowodowało obniżenie stężenia FSH i testosteronu, zmniejszenie gęstości nasienia, liczby dojrzałych spermatyd oraz komórek Sertoliego, co wskazuje na potencjalne ryzyko dla męskiego układu rozrodczego przy dawkach terapeutycznych.
amlodypina, antagonista kanału wapniowego, badanie przedkliniczne, bezylan amlodypiny, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, komórka Sertoliego, męski układ rozrodczy, mutagenność, profil bezpieczeństwa leku, spermatyda, testosteron, toksyczność reprodukcyjna, zaburzenie płodności - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Zahron Combi 10 mg + 10 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego Zahron Combi, zawierającego rozuwastatynę i amlodypinę, wykazały brak istotnych zagrożeń dla ludzi przy stosowaniu dawek terapeutycznych. Rozuwastatyna nie wykazała działania genotoksycznego ani rakotwórczego, choć nie badano jej wpływu na kanał hERG. W badaniach toksyczności po wielokrotnym podaniu u zwierząt (myszy, szczury, psy, małpy) zaobserwowano zmiany histopatologiczne w wątrobie, wpływ na pęcherzyk żółciowy oraz toksyczne działanie na jądra przy ekspozycji zbliżonej do klinicznej. Wpływ na reprodukcję u szczurów objawiał się zmniejszeniem wielkości miotu, masy ciała i przeżycia nowo narodzonych przy dawkach toksycznych, kilkukrotnie przekraczających poziom terapeutyczny stosowany u ludzi.
działanie farmakologiczne, działanie rakotwórcze, ekspozycja ogólnoustrojowa, genotoksyczność, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, kanał hERG, komórki Sertoliego, maksymalna zalecana dawka, mutagenność, opóźnienie porodu, pęcherzyk żółciowy, płodność, przeżywalność potomstwa, repolaryzacja komórek mięśnia sercowego, rozuwastatyna i amlodypina, spermatydy, testosteron, toksyczne działanie na jądra, toksyczność po wielokrotnym podaniu, toksyczny wpływ, wielkość miotu, wpływ na reprodukcję, zmiany histopatologiczne wątroby - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ramlolan 10 mg + 5 mg
Badania przedkliniczne leku Ramlolan, zawierającego ramipryl i amlodypinę, wykazały, że ramipryl nie wywołuje ostrej toksyczności u gryzoni i psów przy dawkach do 250 mg/kg/dobę, a dawki dobowej tolerancji wynoszą odpowiednio 2 mg/kg u szczurów, 2,5 mg/kg u psów oraz 8 mg/kg u małp. Obserwowano zmiany elektrolitowe i hematologiczne zgodne z mechanizmem działania inhibitorów ACE oraz powiększenie aparatu przykłębuszkowego u psów i małp. W badaniach reprodukcyjnych ramipryl nie wykazał teratogenności ani wpływu na płodność, jednak dawki ≥50 mg/kg mc./dobę podawane samicom szczurów w ciąży i laktacji powodowały nieodwracalne uszkodzenia nerek potomstwa. Badania mutagenności nie wykazały działania mutagennego ani genotoksycznego ramiprylu.
aparat przykłębuszkowy, badanie przedkliniczne, badanie rakotwórczości, badanie toksyczności, elektrolity w osoczu, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, inhibitor ACE, komórka Sertoliego, miedniczka nerkowa, mutagenność amlodypiny, obraz krwi, poszerzenie miedniczki nerkowej, profil bezpieczeństwa, ramipryl i amlodypina, testosteron, toksyczny wpływ na rozmnażanie, uszkodzenie nerki, właściwość mutagenna, wpływ amlodypiny - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ramladio 10 mg + 5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego Ramladio, zawierającego ramipryl i amlodypinę, opierają się na odrębnych badaniach obu substancji czynnych. Ramipryl wykazał brak toksyczności ostrej po doustnym podaniu u gryzoni i psów. W badaniach przewlekłych na szczurach, psach i małpach dawki bezpieczne wynosiły odpowiednio 2 mg/kg/dobę, 2,5 mg/kg/dobę oraz 8 mg/kg/dobę. Wyższe dawki (250 mg/kg/dobę) powodowały powiększenie aparatu przykłębuszkowego u psów i małp, co jest efektem farmakodynamicznym. W badaniach reprodukcyjnych ramipryl nie wykazał działania teratogennego ani wpływu na płodność, jednak dawki ≥50 mg/kg/dobę podawane samicom szczurów w ciąży i laktacji prowadziły do nieodwracalnego uszkodzenia nerek potomstwa (poszerzenie miedniczek nerkowych). Badania mutagenności ramiprylu nie wykazały właściwości mutagennych ani genotoksycznych.
aparat przykłębuszkowy, badanie mutagenności, dojrzała spermatyda, działanie rakotwórcze, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, komórka Sertoliego, maksymalna tolerowana dawka, miedniczka nerkowa, morfologia krwi, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, testosteron, toksyczność ostra, uszkodzenie nerki, właściwość teratogenna, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie płodności, zaburzenie procesu rozrodczego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ramipril + Amlodipine + Hydrochlorothiazide Adamed 5 mg + 5 mg + 25 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego Ramipril + Amlodipine + Hydrochlorothiazide Adamed wykazały, że ramipryl nie wykazuje działania teratogennego ani negatywnego wpływu na płodność u szczurów, królików i małp. Jednakże podawanie ramiprylu w dawkach ≥50 mg/kg mc. samicom szczurów w ciąży i laktacji prowadziło do trwałych uszkodzeń nerek potomstwa, objawiających się poszerzeniem miedniczek nerkowych. Uszkodzenia nerek obserwowano także u młodych szczurów po pojedynczych dawkach, co wskazuje na wysoką wrażliwość rozwijających się nerek na tę substancję.
bezylan amlodypiny, dane przedkliniczne, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, komórka Sertoliego, męski układ rozrodczy, miedniczka nerkowa, płodność, poszerzenie miedniczki nerkowej, spermatyda, teratogenny, testosteron, toksyczny wpływ na reprodukcję, uszkodzenie nerki, wydłużenie porodu, zaburzenie płodności - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Candesartan cilexetil + Amlodipine + HCT +pharma 16 mg + 10 mg + 12,5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego zawierającego kandesartan cileksetyl, amlodypinę oraz hydrochlorotiazyd nie wykazały nowych profili toksyczności dla kombinacji składników w porównaniu do ich indywidualnego działania. Niemniej jednak, dodatek hydrochlorotiazydu nasila nefrotoksyczne działanie kandesartanu, co jest istotne klinicznie. Kandesartan w dawkach klinicznych nie powodował ogólnoustrojowych zaburzeń, jednak w wysokich dawkach u zwierząt obserwowano zmniejszenie parametrów czerwonokrwinkowych oraz zmiany nerkowe, takie jak śródmiąższowe zapalenie nerek i podwyższone stężenia mocznika i kreatyniny. Fetotoksyczność kandesartanu w późnej ciąży została potwierdzona, co jest kluczowe dla stosowania leku u kobiet ciężarnych. Badania mutagenności i rakotwórczości kandesartanu nie wykazały działania genotoksycznego ani kancerogennego.
aktywność klastogenna, amlodypina, działanie genotoksyczne, działanie moczopędne, działanie nefrotoksyczne, działanie rakotwórcze, erytrocyty, fetotoksyczność, gęstość nasienia, hematokryt, hemoglobina, hormon gonadotropowy, hydrochlorotiazyd, kandesartan, komórki Sertoliego, naciek bazofilów, obniżenie ciśnienia krwi, parametry czerwonokrwinkowe, poszerzenie kanalików nerkowych, przerost komórek aparatu przykłębuszkowego, spermatydy, śródmiąższowe zapalenie nerek, stężenie mocznika i kreatyniny, testosteron, toksyczność reprodukcyjna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – ApoAmlo 10 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa amlodypiny, substancji czynnej ApoAmlo, wykazały, że dawki około 50-krotnie przekraczające maksymalną zalecaną dawkę dla ludzi (w przeliczeniu na mg/kg masy ciała) mogą powodować opóźnienie i wydłużenie porodu oraz zmniejszoną przeżywalność potomstwa u szczurów i myszy. W kontekście płodności wyniki były zróżnicowane: w jednym modelu stosowanie dawki do 10 mg/kg/dobę (8-krotnie wyższej niż dawka ludzka w mg/m²) nie wpływało negatywnie na płodność, natomiast w innym modelu, przy dawce porównywalnej do ludzkiej (mg/kg), zaobserwowano obniżenie stężenia FSH i testosteronu, zmniejszenie gęstości nasienia oraz redukcję liczby spermatyd i komórek Sertoliego. Te rozbieżności sugerują, że wpływ amlodypiny na funkcje rozrodcze może zależeć od czasu ekspozycji i schematu dawkowania.
amlodypina, badanie mutagenności, badanie przedkliniczne, bezylan amlodypiny, dawka terapeutyczna, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, komórka Sertoliego, maksymalna zalecana dawka, margines bezpieczeństwa, opóźnienie porodu, potencjał genotoksyczny, przeżywalność potomstwa, spermatyda, substancja czynna, testosteron w osoczu, toksyczny wpływ na rozmnażanie, właściwość rakotwórcza, wpływ na płodność - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Agen 10 10 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa amlodypiny, substancji czynnej leku Agen 10, wykazały istotne informacje dotyczące jej wpływu na rozród i płodność. W modelach zwierzęcych (szczury, myszy) działania niepożądane, takie jak opóźnienie porodu, wydłużenie czasu porodu oraz zmniejszona przeżywalność potomstwa, obserwowano jedynie przy dawkach około 50-krotnie przekraczających maksymalną zalecaną dawkę terapeutyczną dla ludzi (przeliczone na mg/kg masy ciała). W zakresie płodności wyniki były zróżnicowane: pierwsze badanie nie wykazało wpływu amlodypiny przy dawkach do 10 mg/kg/dobę (8-krotnie większych w przeliczeniu na mg/m² niż dawka dla ludzi), natomiast drugie badanie, stosujące dawkę porównywalną do ludzkiej, ujawniło obniżenie stężenia hormonów (FSH, testosteron), zmniejszenie gęstości nasienia, redukcję liczby dojrzałych spermatyd oraz komórek Sertoliego.
amlodypina, bezylan, dawka terapeutyczna, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, komórki Sertoliego, maksymalna tolerowana dawka, mutagenność, opóźnienie porodu, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, przeżywalność potomstwa, spermatydy, testosteron, toksyczność reprodukcyjna, wpływ na płodność, wydłużony poród - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Elestar HCT 40 mg + 5 mg + 25 mg
Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa produktu leczniczego Elestar HCT, zawierającego olmesartan medoksomil, amlodypinę i hydrochlorotiazyd, wskazują na brak nasilenia toksyczności poszczególnych składników w skojarzeniu oraz brak nowych form toksyczności. W badaniach toksyczności przewlekłej olmesartanu medoksomilu u szczurów i psów zaobserwowano charakterystyczne dla antagonistów receptora AT1 zmiany, takie jak wzrost stężenia mocznika (BUN) i kreatyniny, zmniejszenie masy serca, obniżenie parametrów czerwonokrwinkowych oraz histologiczne uszkodzenia nerek. Efekty te można częściowo złagodzić poprzez jednoczesne podanie chlorku sodu. W badaniach genotoksyczności olmesartan medoksomil wykazywał działanie w in vitro, jednak nie potwierdzono go in vivo, a badania karcynogenności i wpływu na rozrodczość nie wykazały istotnych zagrożeń, choć odnotowano zmniejszoną przeżywalność potomstwa i poszerzenie miedniczek nerkowych przy ekspozycji w późnej ciąży i laktacji.
antagonista receptora AT1, błona podstawna, działanie fetotoksyczne, działanie genotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, erytrocyty, gęstość nasienia, hematokryt, hemoglobina, hormon folikulotropowy, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, kanalik nerkowy, karcynogenność, komórka Sertoliego, miedniczka nerkowa, mocznik, olmesartan medoksomil, parametry czerwonokrwinkowe, pęknięcie chromosomu, spermatyda, testosteron, toksyczność składników, uszkodzenie nerek - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Amlodypina + Walsartan + Hydrochlorotiazyd Macleods 5 mg + 160 mg + 25 mg
Dane przedkliniczne dla kombinacji amlodypiny, walsartanu i hydrochlorotiazydu wykazały brak toksyczności ogólnoustrojowej oraz toksycznego wpływu na narządy docelowe, co potwierdza bezpieczeństwo stosowania produktu leczniczego Amlodypina + Walsartan + Hydrochlorotiazyd Macleods. W 13-tygodniowych badaniach na szczurach zaobserwowano odwracalne zmiany hematologiczne (spadek erytrocytów, hemoglobiny, hematokrytu i retykulocytów), wzrost stężenia mocznika, kreatyniny i potasu w surowicy oraz przerost komórek przykłębuszkowych w nerkach, a także miejscowe nadżerki żołądka. Nie stwierdzono działania genotoksycznego ani rakotwórczego dla kombinacji, a indywidualne badania amlodypiny, walsartanu i hydrochlorotiazydu potwierdziły brak takich efektów. Amlodypina w dawkach około 50-krotnie przekraczających maksymalną zalecaną dawkę dla ludzi (10 mg) wykazała wpływ na reprodukcję u szczurów i myszy, w tym opóźnienie porodu i zmniejszoną przeżywalność potomstwa, natomiast dawki do 10 mg/kg/dobę nie wpływały na płodność szczurów.
amlodypina, aparat przykłębuszkowy, azot mocznika, bazofilia, działanie rakotwórcze, erytrocyt, genotoksyczność, gęstość nasienia, hematokryt, hemoglobina, hormon folikulotropowy, hydrochlorotiazyd, kanaliki nerkowe, karcynogenność, komórki przykłębuszkowe, komórki Sertoliego, kreatynina, masa czerwonokrwinkowa, mocznik, nefropatia, niedociśnienie tętnicze, potas, retykulocyt, spermatyda, testosteron, walsartan - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Valcyte 50 mg/ml
Walgancyklowir (Valcyte), jako prolek gancyklowiru, wykazuje potencjalne działanie teratogenne i toksyczne na układ rozrodczy, co wymaga szczególnej ostrożności u kobiet w wieku rozrodczym, ciężarnych oraz karmiących piersią. Kobiety powinny stosować skuteczną antykoncepcję podczas terapii oraz przez minimum 30 dni po jej zakończeniu, natomiast mężczyźni – mechaniczne metody antykoncepcji przez co najmniej 90 dni po terapii. Lek jest przeciwwskazany w ciąży, chyba że korzyść terapeutyczna przewyższa ryzyko uszkodzenia płodu, a karmienie piersią należy przerwać na czas leczenia ze względu na ryzyko ciężkich działań niepożądanych u niemowląt. Gancyklowir przenika przez łożysko oraz do mleka zwierząt karmiących, co potwierdza konieczność zachowania ostrożności.
atrofia jąder, ciężka reakcja niepożądana, działanie teratogenne, gancyklowir, gęstość nasienia, hamowanie spermatogenezy, lek przeciwwirusowy, mechaniczna antykoncepcja, metoda antykoncepcji, płodność męska, profilaktyka CMV, przeciwwskazanie do karmienia piersią, przenikanie do mleka, przenikanie przez łożysko, ruchliwość plemników, toksyczność reprodukcyjna, walgancyklowir, zahamowanie spermatogenezy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Tolutris 80 mg + 5 mg + 12,5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa Tolutris, zawierającego telmisartan, hydrochlorotiazyd i amlodypinę, wykazały, że jednoczesne podawanie telmisartanu i hydrochlorotiazydu w dawkach odpowiadających klinicznym nie powoduje dodatkowych toksycznych efektów poza tymi obserwowanymi przy monoterapii. Telmisartan wykazuje charakterystyczne zmiany hematologiczne (obniżenie erytrocytów, hemoglobiny, hematokrytu), hemodynamiczne nerek (wzrost stężenia mocznika i kreatyniny), oraz zmiany w układzie renina-angiotensyna (wzrost aktywności reniny) i strukturze nerek (hipertrofia/hiperplazja komórek aparatu przykłębuszkowego). Uszkodzenia błony śluzowej żołądka można zapobiegać przez doustne podawanie roztworów soli i izolację zwierząt. Telmisartan nie wykazuje działania mutagennego ani rakotwórczego, natomiast hydrochlorotiazyd wykazuje niejednoznaczne działanie genotoksyczne i rakotwórcze w niektórych modelach. W badaniach teratogennych telmisartan nie wykazał jednoznacznych efektów, choć dawki toksyczne wpływały na zmniejszenie masy ciała noworodków i opóźnienie otwarcia oczu.
amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, aparat przykłębuszkowy, azot mocznikowy, badanie mutagenności, błona śluzowa żołądka, dawka toksyczna, działanie genotoksyczne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, erytrocyt, gęstość nasienia, hematokryt, hemodynamika nerek, hemoglobina, hormon folikulotropowy, inhibitor enzymu konwertującego angiotensynę, kanaliki nerkowe, komórka Sertoliego, parametry hematologiczne, potencjał rakotwórczy, telmisartan i hydrochlorotiazyd, testosteron, układ renina-angiotensyna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ramidilan HCT 5 mg + 5 mg + 12,5 mg
Dane przedkliniczne dotyczące Ramidilan HCT, zawierającego ramipryl, amlodypinę i hydrochlorotiazyd, wskazują na brak teratogenności ramiprylu w badaniach na szczurach, królikach i małpach oraz brak wpływu na płodność szczurów obu płci. Jednakże, podawanie ramiprylu w wysokich dawkach (≥50 mg/kg mc.) samicom szczura w ciąży i laktacji prowadziło do trwałego uszkodzenia nerek potomstwa, objawiającego się poszerzeniem miedniczek nerkowych. Amlodypina w dawkach około 50-krotnie przekraczających maksymalne dawki zalecane u ludzi (w przeliczeniu na mg/kg mc.) powodowała opóźnienie i wydłużenie porodu oraz zmniejszoną przeżywalność młodych gryzoni. W badaniach wpływu amlodypiny na płodność, dawki do 10 mg/kg mc./dobę (8-krotność dawki ludzkiej) nie wykazały negatywnego wpływu, natomiast dawki porównywalne do ludzkich u samców szczurów powodowały obniżenie stężenia FSH i testosteronu oraz zmniejszenie gęstości nasienia i liczby komórek Sertoliego, co sugeruje potencjalny wpływ na męski układ rozrodczy.
amlodypina, badanie toksykologiczne, bloker kanału wapniowego, blokowanie kanałów wapniowych, ciąża i laktacja, dane przedkliniczne, diuretyk tiazydowy, działanie niepożądane, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, hydrochlorotiazyd, inhibitor konwertazy angiotensyny, komórka Sertoliego, poszerzenie miedniczek nerkowych, profil bezpieczeństwa, ramipryl, spermatyda, toksyczność reprodukcyjna, uszkodzenie nerek, właściwość teratogenna, zaburzenie płodności - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Amlodipine + Valsartan+ Hydrochlorothiazide Polpharma 10 mg + 160 mg + 12,5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa trójskładnikowego leku zawierającego amlodypinę, walsartan i hydrochlorotiazyd wykazały przewidywalne, odwracalne zmiany hematologiczne i biochemiczne u szczurów, takie jak zmniejszenie masy czerwonokrwinkowej (liczba erytrocytów, hemoglobina, hematokryt, retikulocyty), wzrost stężenia mocznika, kreatyniny i potasu w surowicy oraz zwiększenie liczby komórek przykłębuszkowych w nerkach. Zaobserwowano również miejscowe nadżerki w żołądku gruczołowym. Nie przeprowadzono badań genotoksyczności i rakotwórczości dla kombinacji, jednak każdy składnik był indywidualnie testowany i nie wykazał takich działań. Wpływ na płodność i rozwój potomstwa był obserwowany przy dawkach amlodypiny około 50-krotnie wyższych niż maksymalna zalecana dawka dla ludzi (10 mg), obejmując opóźnienie porodu i zmniejszoną przeżywalność potomstwa, natomiast dawki do 10 mg/kg nie wpływały na płodność szczurów.
amlodypina, aparat przykłębuszkowy, azot mocznika, bazofilia, czerwone krwinki, działanie genotoksyczne, działanie rakotwórcze, erytrocyt, genotoksyczność, gęstość nasienia, hematokryt, hemodynamika nerek, hemoglobina, hormon folikulotropowy, hydrochlorotiazyd, komórki przykłębuszkowe, komórki Sertoliego, kreatynina, laktacja, masa czerwonokrwinkowa, mocznik, mutagenność, nadżerka, nefropatia, niedociśnienie tętnicze, potas, retykulocyt, rozród, spermatyda, testosteron, walsartan - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Amlodypina + Walsartan + Hydrochlorotiazyd Macleods 10 mg + 160 mg + 12,5 mg
Przeprowadzone badania przedkliniczne produktu leczniczego zawierającego amlodypinę, walsartan i hydrochlorotiazyd wykazały brak toksycznego działania ogólnoustrojowego oraz negatywnego wpływu na narządy docelowe. W badaniach na szczurach trwających do 13 tygodni zaobserwowano odwracalne zmiany, takie jak obniżenie parametrów czerwonokrwinkowych (erytrocyty, hemoglobina, hematokryt, retykulocyty), wzrost stężenia mocznika, kreatyniny i potasu w surowicy oraz zwiększenie liczby komórek przykłębuszkowych w nerkach, a także miejscowe nadżerki w żołądku. Wszystkie zmiany ustępowały po 4-tygodniowym okresie zdrowienia i były interpretowane jako nasilenie działań farmakologicznych. Badania genotoksyczności i karcynogenności poszczególnych substancji nie wykazały ryzyka, a długoterminowe badania rakotwórczości amlodypiny u gryzoni przy dawkach do 2,5 mg/kg/dobę (dwukrotnie przekraczających maksymalną dawkę dla ludzi 10 mg) nie potwierdziły działania rakotwórczego.
aparat przykłębuszkowy, azot mocznikowy, badanie rakotwórczości, bazofilia, bezylan amlodypiny, genotoksyczność, gęstość nasienia, hematokryt, hemodynamika nerek, hormon folikulotropowy, kanaliki nerkowe, karcynogenność, komórki przykłębuszkowe, komórki Sertoliego, kreatynina, mocznik, mutagenność, nadżerki żołądka, nefropatia, niedociśnienie tętnicze, parametry czerwonokrwinkowe, potas w surowicy, rakotwórczość, spermatydy, testosteron, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczny wpływ na rozród - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ramipril + Amlodipine + Hydrochlorothiazide Adamed 2,5 mg + 5 mg + 12,5 mg
Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania trójskładnikowego preparatu Ramipril + Amlodypine + Hydrochlorothiazide Adamed wskazują na brak teratogenności ramiprilu w badaniach na szczurach, królikach i małpach, co jest istotne dla bezpieczeństwa stosowania u kobiet w wieku rozrodczym. Nie stwierdzono również zaburzeń płodności u szczurów obu płci przy podawaniu ramiprilu. Jednakże, podawanie ramiprilu w dawkach ≥50 mg/kg mc. samicom szczurów w ciąży i laktacji powodowało trwałe uszkodzenia nerek potomstwa, manifestujące się poszerzeniem miedniczek nerkowych. Ponadto, nefrotoksyczność obserwowano także u młodych szczurów po pojedynczych dawkach ramiprilu. W przypadku amlodypiny, toksyczność reprodukcyjna u gryzoni objawiała się opóźnieniem i wydłużeniem porodu oraz zmniejszoną przeżywalnością młodych przy dawkach około 50-krotnie przekraczających maksymalne dawki u ludzi (w przeliczeniu na mg/kg mc.).
dysfagia, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, hydrochlorotiazyd, komórki Sertoliego, miedniczka nerkowa, nefrotoksyczność, opóźniony poród, płodność, przeżywalność młodych, ramipryl i amlodypina, spermatydy, testosteron, toksyczność reprodukcyjna, układ rozrodczy męski, uszkodzenie nerek, właściwość teratogenna, wydłużony poród, zaburzenia porodu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Co-Prestarium 5 mg + 5 mg
Przedkliniczne badania toksyczności peryndoprylu wykazały, że nerki są głównym narządem docelowym przy przewlekłym podawaniu doustnym u szczurów i małp, jednak uszkodzenia te miały charakter odwracalny. Badania mutagenności in vitro i in vivo nie wykazały potencjału mutagennego, a długoterminowe testy rakotwórczości na szczurach i myszach potwierdziły brak działania kancerogennego. W zakresie toksyczności reprodukcyjnej peryndopryl nie wykazał embriotoksyczności ani teratogenności, choć jako inhibitor ACE może powodować opóźnienie rozwoju płodu, zwiększoną śmiertelność płodów, wady wrodzone, uszkodzenia nerek oraz zwiększoną śmiertelność okołoporodową i poporodową. Badania płodności nie wykazały zaburzeń u samców i samic szczurów.
amlodypina, badanie mutagenności, badanie rakotwórczości, bezylan amlodypiny, dojrzała spermatyda, działanie embriotoksyczne, działanie teratogenne, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, inhibitor konwertazy angiotensyny, komórka Sertoliego, nabłonek plemnikotwórczy, opóźnienie rozwoju płodu, peryndopryl, potencjał genotoksyczny, potencjał kancerogenny, potencjał mutagenny, poziom testosteronu, śmiertelność okołoporodowa, śmiertelność płodu, spermatogeneza, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, uszkodzenie nerki, wada wrodzona - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Rimal 10 mg + 10 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego Rimal, zawierającego ramipryl i amlodypinę, wykazały, że ramipryl nie wykazuje ostrej toksyczności doustnej u gryzoni i psów. W badaniach przewlekłych na szczurach, psach i małpach ustalono dawki dobrze tolerowane odpowiednio: 2 mg/kg/dobę, 2,5 mg/kg/dobę i 8 mg/kg/dobę. Wysokie dawki (250 mg/kg/dobę) powodowały powiększenie aparatu przykłębuszkowego u psów i małp. Ramipryl nie wykazał działania teratogennego ani wpływu na płodność, jednak dawki ≥50 mg/kg/dobę podawane w okresie płodowym i laktacji indukowały nieodwracalne uszkodzenia nerek potomstwa szczurów. Badania genotoksyczności ramiprylu nie potwierdziły mutagenności ani genotoksyczności substancji.
aparat przykłębuszkowy, badanie mutagenności, działanie farmakodynamiczne, działanie mutagenne, działanie niepożądane, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, komórka Sertoliego, maksymalna tolerowana dawka, morfologia krwi, opóźnienie porodu, ostra toksyczność doustna, poszerzenie miedniczki nerkowej, potencjał genotoksyczny, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa leku, przeżywalność potomstwa, stężenie elektrolitów, stężenie testosteronu, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, uszkodzenie nerek, wada wrodzona, właściwość genotoksyczna, zaburzenie płodności - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dironorm 20 mg + 5 mg
Produkt leczniczy Dironorm, będący skojarzeniem lizynoprylu i amlodypiny, nie był poddany dedykowanym badaniom nieklinicznym; dostępne dane dotyczą poszczególnych składników. Lizynopryl wykazuje brak istotnego ryzyka toksyczności, genotoksyczności i rakotwórczości w badaniach przedklinicznych, jednak inhibitory ACE, do których należy, mogą wywoływać poważne działania niepożądane u płodu, takie jak obumarcie, wady wrodzone (szczególnie czaszki), toksyczność płodowa, zahamowanie wzrostu wewnątrzmacicznego oraz przetrwały przewód tętniczy. Mechanizm tych zaburzeń wiąże się z bezpośrednim wpływem na układ renina-angiotensyna-aldosteron płodu oraz niedokrwieniem wynikającym z niedociśnienia u matki i zmniejszonego przepływu łożyskowego.
amlodypina, działanie mutagenne, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, inhibitor konwertazy angiotensyny, karcynogenność, komórki Sertoliego, lizynopryl, niedociśnienie tętnicze, potencjał rakotwórczy, przetrwały przewód tętniczy, spermatydy, testosteron, toksyczność płodowa, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wada wrodzona, wewnątrzmaciczne zahamowanie wzrostu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Cardilopin 10 mg
Przedkliniczne badania toksyczności amlodypiny wykazały, że stosowanie substancji w dawkach około 50-krotnie przekraczających maksymalną zalecaną dawkę dla ludzi (przeliczone na mg/kg masy ciała) powodowało u szczurów i myszy opóźnienie porodu, wydłużenie jego trwania oraz obniżoną przeżywalność potomstwa. Wpływ amlodypiny na płodność był zróżnicowany: w jednym badaniu u szczurów nie zaobserwowano negatywnego wpływu przy dawce do 10 mg/kg/dobę (około 8-krotność maksymalnej dawki dla ludzi przeliczonej na mg/m²), natomiast w innym badaniu podawanie amlodypiny w dawce porównywalnej do ludzkiej (w mg/kg) przez 30 dni skutkowało obniżeniem stężenia hormonu folikulotropowego i testosteronu, zmniejszeniem gęstości nasienia, liczby dojrzałych spermatyd oraz komórek Sertoliego u samców.
amlodypina, bezylan, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, komórki Sertoliego, maksymalna zalecana dawka, opóźnienie porodu, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, przeżywalność potomstwa, spermatydy, testosteron, toksyczny wpływ na płodność, wydłużenie porodu, zaburzenia płodności - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Candezek Combi 16 mg + 10 mg
Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania produktu leczniczego Candezek Combi, zawierającego kandesartan cyleksetyl oraz amlodypinę, wskazują na korzystny profil bezpieczeństwa obu substancji w dawkach klinicznych. Kandesartan nie wykazał ogólnoustrojowej toksyczności ani uszkodzeń narządów docelowych przy dawkach terapeutycznych, choć przy wysokich dawkach obserwowano obniżenie parametrów erytrocytarnych (liczba erytrocytów, hemoglobina, hematokryt) oraz zmiany w funkcji nerek, takie jak śródmiąższowe zapalenie nerek, poszerzenie kanalików nerkowych, nacieki bazofilów i wzrost stężenia mocznika i kreatyniny w osoczu. Zmiany te są prawdopodobnie wtórne do farmakologicznego działania obniżającego ciśnienie tętnicze, a nie bezpośrednią toksycznością. Ponadto, kandesartan indukował rozrost/przerost komórek aparatu przykłębuszkowego, co jednak nie ma znaczenia klinicznego w dawkach terapeutycznych. W zaawansowanej ciąży kandesartan może wykazywać działanie teratogenne. Badania mutagenności i karcynogenności nie wykazały aktywności mutagennej, klastogennej ani rakotwórczej.
aparat przykłębuszkowy, badanie przedkliniczne, bazofil, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, genotoksyczność, gęstość nasienia, hematokryt, hemoglobina, hormon folikulotropowy, kanalik nerkowy, kandesartan cyleksetyl, komórka Sertoliego, kreatynina, krwinka czerwona, mutageneza, parametr hematologiczny, potencjał genotoksyczny, spermatyda, testosteron, zapalenie nerek - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Rimal 10 mg + 5 mg
Ramipryl wykazuje wysoki profil bezpieczeństwa w badaniach toksyczności ostrej u gryzoni i psów, bez istotnych działań niepożądanych przy pojedynczych dawkach. W badaniach przewlekłych na szczurach, psach i małpach tolerowane dawki wynosiły odpowiednio 2 mg/kg/dobę, 2,5 mg/kg/dobę oraz 8 mg/kg/dobę. Zaobserwowano farmakodynamiczne zmiany w stężeniach elektrolitów i obrazie krwi, a także powiększenie aparatu przykłębuszkowego przy dawce 250 mg/kg/dobę u psów i małp, co jest zgodne z mechanizmem działania inhibitorów ACE. Ramipryl nie wykazywał działania teratogennego ani wpływu na płodność u szczurów, królików i małp, jednak dawki ≥50 mg/kg/dobę podawane w okresie płodowym i laktacji powodowały nieodwracalne uszkodzenia nerek potomstwa, co wskazuje na ryzyko stosowania u kobiet w ciąży i młodych pacjentów. Badania mutagenności potwierdziły brak działania mutagennego i genotoksycznego ramiprylu.
amlodypiny bezylan, aparat przykłębuszkowy, badania mutagenności, dojrzała spermatyda, działanie genotoksyczne, działanie niepożądane, działanie teratogenne, elektrolity w osoczu, gęstość nasienia, gospodarka elektrolitowa, hormon folikulotropowy, inhibitor ACE, komórki Sertoliego, obraz krwi, poszerzenie miedniczek nerkowych, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, uszkodzenie nerek, wpływ na płodność - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Alneta 10 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa amlodypiny, substancji czynnej leku Alneta, wykazały, że podawanie dawkami około 50-krotnie przekraczającymi maksymalną zalecaną dawkę dla ludzi (10 mg, przeliczone na mg/kg masy ciała) może wpływać na przebieg porodu u zwierząt (szczury, myszy), powodując opóźnienie daty porodu, wydłużenie czasu trwania porodu oraz zmniejszoną przeżywalność potomstwa. W badaniach dotyczących płodności samców i samic szczurów, przy dawkach do 10 mg/kg/dobę (około 8-krotnie większych niż dawka dla ludzi przeliczona na mg/m² powierzchni ciała), nie stwierdzono wpływu na płodność, jednak przy dawkach porównywalnych do ludzkich (w mg/kg) u samców zaobserwowano obniżenie stężenia FSH i testosteronu, zmniejszenie gęstości nasienia, liczby dojrzałych spermatyd oraz komórek Sertoliego, co sugeruje potencjalny wpływ na funkcje rozrodcze.
aberracja chromosomowa, amlodypina, bezylan, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, komórki Sertoliego, maksymalna tolerowana dawka, mutacja genetyczna, płodność, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, przebieg ciąży, przeżywalność potomstwa, rozród, spermatydy, testosteron, toksyczność reprodukcyjna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Wamlox 5 mg + 320 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego Wamlox, zawierającego amlodypinę i walsartan, opierają się na danych dotyczących poszczególnych substancji czynnych. Amlodypina w dawkach około 50-krotnie przekraczających maksymalną zalecaną dawkę dla ludzi (MRDH) powodowała opóźnienie porodu, wydłużenie jego czasu oraz zmniejszoną przeżywalność potomstwa. Przy dawkach do 10 mg/kg/dobę (około 8-krotnie większych niż MRDH w przeliczeniu na mg/m²) nie stwierdzono wpływu na płodność, jednak wyższe dawki obniżały stężenia hormonów płciowych i parametry nasienia. Badania rakotwórczości amlodypiny w dawkach do 2,5 mg/kg/dobę (do 2-krotnie większych niż MRDH) nie wykazały działania kancerogennego, a testy mutagenności były negatywne.
amlodypina, amlodypiny bezylan, aparat przykłębuszkowy, erytrocyt, gęstość nasienia, hematokryt, hemodynamika nerek, hemoglobina, hormon folikulotropowy, kanalik nerkowy, komórka Sertoliego, kreatynina, małpa szerokonosa, mocznik, mutagenność, nefropatia, niedociśnienie tętnicze, parametr czerwonokrwinkowy, potencjał rakotwórczy, spermatyda, testosteron, toksyczność reprodukcyjna, walsartan, Wamlox - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ramipril + Amlodipine + Hydrochlorothiazide Adamed 10 mg + 10 mg + 25 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego Ramipril + Amlodipine + Hydrochlorothiazide Adamed opierają się na danych dotyczących poszczególnych substancji czynnych. Ramipryl nie wykazuje właściwości teratogennych ani negatywnego wpływu na płodność u szczurów, królików i małp. Jednakże podawanie ramiprylu w dawkach ≥50 mg/kg mc./dobę samicom szczurów w ciąży i laktacji powodowało trwałe uszkodzenia nerek potomstwa, objawiające się poszerzeniem miedniczek nerkowych. Podobne nieodwracalne uszkodzenia nerek obserwowano u młodych szczurów po pojedynczych dawkach ramiprylu.
amlodypina, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, hydrochlorotiazyd, komórka Sertoliego, płodność, poszerzenie miedniczki nerkowej, przeżywalność potomstwa, ramipryl, rozwój nerek, spermatyda, testosteron, toksyczność reprodukcyjna, uszkodzenie nerek, wada rozwojowa płodu, właściwość teratogenna, wydłużenie porodu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Alotendin 10 mg + 10 mg
Produkt leczniczy Alotendin, zawierający fumaranu bisoprololu i amlodypiny (bezylan), wykazuje zróżnicowany profil bezpieczeństwa w badaniach przedklinicznych. Amlodypina w dawkach około 50-krotnie przekraczających maksymalne dawki zalecane u ludzi (w przeliczeniu na mg/kg) powodowała opóźnienie i wydłużenie porodu oraz zmniejszenie przeżywalności potomstwa u gryzoni. Długoterminowe badania karcynogenności amlodypiny (0,5, 1,25 i 2,5 mg/kg/dobę przez 2 lata) nie wykazały działania rakotwórczego, a testy mutagenności były negatywne. W badaniach płodności u szczurów dawki do 10 mg/kg/dobę (8-krotność dawki ludzkiej w mg/m²) nie wpływały istotnie na płodność, jednak inne badania z benzenosulfonianem amlodypiny wskazały na obniżenie stężenia FSH, testosteronu oraz pogorszenie parametrów nasienia, sugerując potencjalny wpływ na męski układ rozrodczy przy dawkach zbliżonych do terapeutycznych.
aberracja chromosomowa, amlodypina bezylan, benzenosulfonian amlodypiny, beta-adrenolityk, działanie karcynogenne, działanie teratogenne, fumaran bisoprololu, genotoksyczność, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, komórki Sertoliego, maleinian amlodypiny, mutacja genowa, opóźnienie porodu, płodność, potencjał karcynogenny, przeżywalność potomstwa, resorpcja embrionu, test mutagenności, testosteron, toksyczność matczyna, toksyczność zarodkowo-płodowa, wydłużony poród - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Amlozek 10 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa amlodypiny wykazały, że w dawkach około 50-krotnie przekraczających maksymalną zalecaną dawkę dla ludzi (przeliczone na mg/kg masy ciała) lek może powodować opóźnienie porodu, wydłużenie jego trwania oraz zmniejszoną przeżywalność potomstwa u szczurów i myszy. W zakresie płodności, dawki do 10 mg/kg/dobę (około 8-krotnie większe niż maksymalna dawka dla ludzi przeliczona na mg/m²) nie wykazały negatywnego wpływu na reprodukcję szczurów. Jednakże, podawanie amlodypiny w dawce porównywalnej do ludzkiej (w mg/kg) przez 30 dni u samców szczurów spowodowało istotne zmiany w układzie rozrodczym, w tym obniżenie stężenia hormonu folikulotropowego i testosteronu, zmniejszenie gęstości nasienia, liczby dojrzałych spermatyd oraz komórek Sertoliego.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Candezek Combi 8 mg + 5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego Candezek Combi, zawierającego kandesartan cyleksetyl oraz amlodypinę, wykazały brak ogólnoustrojowej toksyczności w dawkach istotnych klinicznie. Kandesartan w dużych dawkach wpływał głównie na układ krwiotwórczy (obniżenie liczby erytrocytów, stężenia hemoglobiny i hematokrytu) oraz nerki, powodując śródmiąższowe zapalenie nerek, poszerzenie kanalików nerkowych, nacieki bazofilów oraz wzrost stężenia mocznika i kreatyniny w osoczu. Zmiany nerkowe są prawdopodobnie wtórne do działania hipotensyjnego leku, a nie bezpośrednią toksycznością. Kandesartan wywoływał także rozrost/przerost komórek aparatu przykłębuszkowego, uznany za efekt farmakologiczny bez znaczenia klinicznego w dawkach terapeutycznych. Wykazano szkodliwe działanie na płód w zaawansowanej ciąży, natomiast badania mutagenności i karcynogenności nie potwierdziły aktywności mutagennej, klastogennej ani rakotwórczej.
aktywność klastogenna, amlodypina, aparat przykłębuszkowy, badanie przedkliniczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, erytrocyt, gęstość nasienia, hematokryt, hemoglobina, hormon folikulotropowy, kandesartan cyleksetyl, karcynogenność, komórki Sertoliego, mutageneza, naciek bazofilów, parametry czerwonokrwinkowe, poszerzenie kanalików nerkowych, spermatyda, śródmiąższowe zapalenie nerek, testosteron, toksyczność ogólnoustrojowa, układ krwiotwórczy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ramipril + Amlodipine + Hydrochlorothiazide Adamed 5 mg + 5 mg + 12,5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa składników preparatu Ramipril + Amlodipine + Hydrochlorothiazide Adamed wykazały, że ramipril nie wykazuje właściwości teratogennych ani negatywnego wpływu na płodność szczurów, królików i małp. Jednakże, w wysokich dawkach (≥50 mg/kg mc./dobę) podawanych samicom szczurów w ciąży i laktacji, ramipril indukował trwałe uszkodzenia nerek potomstwa, manifestujące się poszerzeniem miedniczek nerkowych. Podanie pojedynczych dawek ramiprilu młodym szczurom również skutkowało nieodwracalnym uszkodzeniem nerek. Amlodypina w dawkach około 50-krotnie przekraczających maksymalne dawki zalecane u ludzi (10 mg/dobę) powodowała zaburzenia porodu oraz zmniejszoną przeżywalność potomstwa. W badaniach na szczurach amlodypina do 10 mg/kg mc./dobę (8-krotnie dawka ludzka) nie wpływała negatywnie na płodność, jednak w dawkach porównywalnych do ludzkich zaobserwowano u samców zmniejszenie stężenia FSH i testosteronu, obniżenie gęstości nasienia oraz redukcję dojrzałych spermatyd i komórek Sertoliego.
bezpieczeństwo stosowania leku, dawka dobowa, działanie teratogenne, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, komórka Sertoliego, maksymalna dawka zalecana, poszerzenie miedniczki nerkowej, praktyka kliniczna, przeżywalność potomstwa, Ramipril + Amlodypina + Hydrochlorotiazyd, spermatyda, testosteron w osoczu, uszkodzenie nerki, zaburzenie płodności, zaburzenie porodu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Caramlo 8 mg + 5 mg
Dane przedkliniczne dotyczące produktu leczniczego Caramlo, zawierającego kandesartan cyleksetylu i amlodypinę, wskazują na brak istotnej toksyczności w dawkach klinicznych. Badania na modelach zwierzęcych wykazały, że amlodypina w dawkach około 50-krotnie przekraczających maksymalną zalecaną dawkę dla ludzi (10 mg) powodowała zaburzenia porodu, takie jak opóźnienie terminu porodu, wydłużony czas trwania porodu oraz zmniejszoną przeżywalność noworodków. W badaniach płodności u szczurów stosowano dawki do 10 mg/kg/dobę (8-krotność dawki ludzkiej w mg/m²) bez wpływu na płodność, choć w innym badaniu zaobserwowano zmniejszenie stężenia gonadotropin, testosteronu oraz obniżoną jakość nasienia. Badania rakotwórczości amlodypiny (0,5-2,5 mg/kg/dobę) nie wykazały działania kancerogennego, a testy mutagenności były negatywne.
aktywność klastogenna, aktywność mutagenna, amlodypina, amlodypiny bezylan, aparat przykłębuszkowy, erytrocyty, fetotoksyczność, gęstość nasienia, hematokryt, hemoglobina, hormon gonadotropowy, kandesartan cyleksetylu, komórki Sertoliego, krwinki czerwone, opóźnienie porodu, poszerzenie kanalików nerkowych, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, przeżywalność noworodków, spermatydy, śródmiąższowe zapalenie nerek, stężenie kreatyniny, stężenie mocznika, testosteron, toksyczność rozrodcza, zaburzenia porodu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dipperam HCT 10 mg + 320 mg + 25 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego Dipperam HCT, zawierającego amlodypinę, walsartan i hydrochlorotiazyd, wykazały przewidywalne zmiany farmakologiczne u zwierząt laboratoryjnych, takie jak zmniejszenie parametrów czerwonokrwinkowych (erytrocyty, hemoglobina, hematokryt, retikulocyty), wzrost stężenia mocznika, kreatyniny i potasu w surowicy oraz przerost komórek przykłębuszkowych w nerkach. Zaobserwowano również miejscowe nadżerki w żołądku gruczołowym. Wszystkie zmiany były odwracalne po 4-tygodniowym okresie zdrowienia, co wskazuje na brak długotrwałej toksyczności. Badania genotoksyczności i rakotwórczości amlodypiny i walsartanu dały wyniki negatywne, a brak interakcji między składnikami uzasadnił rezygnację z badań genotoksyczności i rakotwórczości kombinacji. Wpływ amlodypiny na rozrodczość ujawniał się jedynie przy dawkach około 50-krotnie przekraczających maksymalną dawkę terapeutyczną (10 mg/dobę u ludzi), obejmując opóźnienie i wydłużenie porodu oraz zmniejszoną przeżywalność potomstwa.
amlodypina, Dipperam HCT, dojrzała spermatyda, erytrocyt, gęstość nasienia, hematokryt, hemodynamika nerek, hemoglobina, hormon folikulotropowy, hydrochlorotiazyd, komórki aparatu przykłębuszkowego, komórki przykłębuszkowe, komórki Sertoliego, kreatynina, masa czerwonokrwinkowa, mocznik, nadżerka, nefropatia, parametry czerwonokrwinkowe, potas, retikulocyt, testosteron, walsartan - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Aramlessa 10 mg + 10 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa leku Aramlessa, zawierającego peryndopryl z argininą oraz amlodypinę, wykazały, że peryndopryl wywołuje odwracalne uszkodzenia nerek u szczurów i małp po przewlekłym podaniu doustnym. Nie stwierdzono potencjału mutagennego ani rakotwórczego peryndoprylu w badaniach in vitro i in vivo, a także nie zaobserwowano działania embriotoksycznego czy teratogennego u różnych gatunków zwierząt. Niemniej, inhibitory ACE mogą powodować opóźnienie rozwoju płodu, wady wrodzone, uszkodzenia nerek płodów oraz zwiększoną śmiertelność okołoporodową i poporodową. Nie odnotowano natomiast zaburzeń płodności u szczurów. Długoterminowa farmakoterapia peryndoprylem wydaje się bezpieczna pod względem ryzyka nowotworowego.
amlodypina, badanie in vitro, badanie in vivo, bezylan amlodypiny, działanie embriotoksyczne, działanie teratogenne, farmakoterapia długoterminowa, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, inhibitor konwertazy angiotensyny, komórka Sertoliego, maksymalna zalecana dawka, mutagenność, peryndopryl z argininą, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, rakotwórczość, testosteron w osoczu, toksyczność przewlekła, uszkodzenie nerek, wada wrodzona - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Concoram 5 mg + 10 mg
Produkt leczniczy Concoram, zawierający bisoprolol fumaran oraz amlodypinę (w postaci bezylanu), przeszedł szczegółowe badania przedkliniczne oceniające bezpieczeństwo stosowania. W badaniach na szczurach i myszach amlodypina w dawkach około 50-krotnie wyższych niż maksymalna zalecana dawka dla ludzi (w przeliczeniu na mg/kg) powodowała opóźnienie i wydłużenie porodu oraz zmniejszoną przeżywalność potomstwa. W dawkach do 10 mg/kg/dobę (8-krotnie wyższych niż u ludzi, w przeliczeniu na mg/m²) nie stwierdzono negatywnego wpływu na płodność szczurów. Jednakże podawanie amlodypiny w dawce porównywalnej do ludzkiej przez 30 dni u samców szczurów skutkowało obniżeniem stężenia FSH i testosteronu, zmniejszeniem gęstości nasienia oraz liczby dojrzałych spermatyd i komórek Sertoliego. Długoterminowe badania (2 lata) nie wykazały działania rakotwórczego amlodypiny w dawkach do 2,5 mg/kg/dobę, a badania mutagenności nie potwierdziły działania mutagennego na poziomie genów i chromosomów.
amlodypina bezylan, badania farmakologiczne, badania przedkliniczne, badanie mutagenności, bisoprololu fumaran, dojrzałe spermatydy, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, genotoksyczność, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, komórki Sertoliego, lek beta-adrenolityczny, maksymalna tolerowana dawka, opóźnienie porodu, potencjał rakotwórczy, resorpcja płodu, testosteron, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczny wpływ na reprodukcję, wada wrodzona, wpływ na płodność, wpływ na rozród, wydłużony poród, zmniejszona przeżywalność potomstwa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Tolutris 80 mg + 10 mg + 25 mg
Badania przedkliniczne produktu leczniczego Tolutris, zawierającego telmisartan, amlodypinę i hydrochlorotiazyd, wykazały, że łączne podawanie telmisartanu i hydrochlorotiazydu w dawkach odpowiadających ekspozycji klinicznej nie powoduje dodatkowych toksycznych efektów poza tymi obserwowanymi przy podawaniu poszczególnych składników. Telmisartan wykazuje charakterystyczne zmiany hematologiczne (obniżenie erytrocytów, hemoglobiny, hematokrytu), hemodynamiczne w nerkach (wzrost stężenia azotu mocznikowego i kreatyniny), hormonalne (wzrost aktywności reniny) oraz strukturalne (hipertrofia/hiperplazja komórek aparatu przykłębuszkowego). Uszkodzenia błony śluzowej żołądka można było zapobiegać poprzez doustne podawanie roztworów soli i izolację zwierząt. Nie stwierdzono jednoznacznych dowodów na teratogenność telmisartanu, choć toksyczne dawki wpływały na rozwój noworodków (zmniejszona masa ciała, opóźnione otwarcie oczu). Brak działania mutagennego i rakotwórczego potwierdzono w badaniach in vitro i na modelach zwierzęcych.
antagonista receptora angiotensyny II, aparat przykłębuszkowy, azot mocznikowy, błona śluzowa żołądka, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, genotoksyczność, gęstość nasienia, hipertrofia i hiperplazja, hormon folikulotropowy, kanalik nerkowy, komórka Sertoliego, liczba erytrocytów, parametr czerwonokrwinkowy, renina w osoczu, spermatyda, stężenie hemoglobiny, telmisartan i hydrochlorotiazyd, testosteron w osoczu, wartość hematokrytu, zmiana hematologiczna, zmiana hormonalna, zmiana nerkowa - Leksykon substancji czynnych
Walgancyklowir – Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Walgancyklowir, stosowany w lekach takich jak Valcyte i Valhit, wykazuje potencjalne działanie teratogenne oraz toksyczne na układ rozrodczy, co wymaga szczególnej uwagi w kontekście płodności, ciąży i laktacji. Kobiety w wieku rozrodczym powinny stosować skuteczne metody antykoncepcji podczas terapii oraz przez minimum 30 dni po jej zakończeniu, natomiast mężczyźni powinni używać mechanicznych metod antykoncepcji (prezerwatyw) w trakcie leczenia i przez co najmniej 90 dni po zakończeniu terapii, chyba że partnerka jest niepłodna. Stosowanie walgancyklowiru w ciąży jest przeciwwskazane, chyba że korzyść terapeutyczna dla matki przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu, co wymaga indywidualnej oceny. Ponadto, ze względu na brak jednoznacznych danych dotyczących przenikania gancyklowiru do mleka kobiecego oraz obserwacje u zwierząt, karmienie piersią podczas leczenia walgancyklowirem powinno być bezwzględnie przerwane.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ramizek Combi 10 mg + 10 mg
Produkt leczniczy Ramizek Combi zawiera ramipryl i amlodypinę, których profil bezpieczeństwa oceniono w badaniach przedklinicznych obejmujących toksyczność ostrą i przewlekłą, wpływ na rozród oraz potencjał mutagenny i rakotwórczy. Ramipryl wykazywał dobrą tolerancję w dawkach dobowych: szczury 2 mg/kg, psy 2,5 mg/kg, małpy 8 mg/kg, bez objawów ostrego zatrucia. W badaniach przewlekłych obserwowano zmiany elektrolitów i obrazu krwi oraz powiększenie aparatu przykłębuszkowego u psów i małp przy dawce 250 mg/kg/dobę. Nie stwierdzono działania teratogennego ani mutagennego, jednak dawki ≥ 50 mg/kg/dobę u szczurów w ciąży powodowały nieodwracalne uszkodzenia nerek potomstwa (poszerzenie miedniczek nerkowych).
aparat przykłębuszkowy, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, elektrolity osocza, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, komórki Sertoliego, miedniczki nerkowe, obraz krwi, opóźnienie porodu, przeżywalność potomstwa, spermatydy, testosteron w osoczu, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, uszkodzenie nerek