Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Amlozek 10 mg

Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie stosowania leku

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa stosowania amlodypiny obejmowały ocenę jej potencjalnego wpływu na rozród, płodność, działanie rakotwórcze oraz mutagenne. Wyniki tych badań dostarczają istotnych danych dla oceny profilu bezpieczeństwa leku przed jego zastosowaniem klinicznym.¹

Toksyczny wpływ na płodność i rozród

Przeprowadzone badania na modelach zwierzęcych wykazały, że amlodypina w dawkach znacznie przekraczających dawki terapeutyczne może wywierać niekorzystny wpływ na przebieg porodu i przeżywalność potomstwa. U szczurów i myszy zaobserwowano opóźnienie terminu porodu, wydłużenie czasu jego trwania oraz zmniejszoną przeżywalność potomstwa. Efekty te wystąpiły po zastosowaniu dawek około 50-krotnie większych od maksymalnej zalecanej dawki dla ludzi (w przeliczeniu na mg/kg masy ciała).²

Wpływ na płodność

W badaniach oceniających wpływ amlodypiny na płodność szczurów nie stwierdzono negatywnych efektów przy dawkach do 10 mg/kg/dobę. Ta dawka jest ośmiokrotnie większa od maksymalnej zalecanej dawki dla ludzi (10 mg), po przeliczeniu na mg/m² powierzchni ciała. Badanie przeprowadzono podając lek samcom szczurów przez 64 dni oraz samicom przez 14 dni przed parowaniem.³

Jednakże w innym badaniu przeprowadzonym na szczurach, którym podawano amlodypinę w postaci bezylanu przez 30 dni w dawce porównywalnej do dawki stosowanej u ludzi (w przeliczeniu na mg/kg), zaobserwowano istotne zmiany w układzie rozrodczym samców, takie jak:⁴

• Zmniejszenie stężenia hormonu folikulotropowego w osoczu
• Obniżenie poziomu testosteronu w osoczu
• Zmniejszenie gęstości nasienia
• Redukcja liczby dojrzałych spermatyd
• Zmniejszenie liczby komórek Sertoliego

Potencjał rakotwórczy

Długoterminowe badania dotyczące potencjalnego działania rakotwórczego amlodypiny przeprowadzono na szczurach i myszach, którym podawano lek w karmie przez okres dwóch lat. Zastosowano trzy poziomy dawkowania: 0,5 mg/kg/dobę, 1,25 mg/kg/dobę oraz 2,5 mg/kg/dobę. W żadnej z tych grup nie stwierdzono cech działania rakotwórczego związanego z podawaniem amlodypiny.⁵

Warto podkreślić, że najwyższa stosowana dawka (2,5 mg/kg/dobę) była w przypadku myszy zbliżona do maksymalnej zalecanej dawki dla ludzi (10 mg), a u szczurów była dwukrotnie większa od tej dawki, po przeliczeniu na mg/m² powierzchni ciała. Ta dawka była zbliżona do maksymalnej tolerowanej dawki dla myszy, natomiast nie osiągnęła tego poziomu dla szczurów.⁶

Potencjał mutagenny

Przeprowadzone badania potencjału mutagennego amlodypiny nie wykazały działań związanych z podawanym lekiem zarówno na poziomie genów, jak i chromosomów. Oznacza to, że lek nie wykazuje właściwości genotoksycznych w standardowych testach przedklinicznych.⁷

Wszystkie przedstawione wyniki badań przedklinicznych zostały obliczone w oparciu o masę ciała pacjenta wynoszącą 50 kg.⁸