Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Aramlessa 10 mg + 10 mg

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa leku Aramlessa, zawierającego peryndopryl z argininą oraz amlodypinę, wykazały, że peryndopryl wywołuje odwracalne uszkodzenia nerek u szczurów i małp po przewlekłym podaniu doustnym. Nie stwierdzono potencjału mutagennego ani rakotwórczego peryndoprylu w badaniach in vitro i in vivo, a także nie zaobserwowano działania embriotoksycznego czy teratogennego u różnych gatunków zwierząt. Niemniej, inhibitory ACE mogą powodować opóźnienie rozwoju płodu, wady wrodzone, uszkodzenia nerek płodów oraz zwiększoną śmiertelność okołoporodową i poporodową. Nie odnotowano natomiast zaburzeń płodności u szczurów. Długoterminowa farmakoterapia peryndoprylem wydaje się bezpieczna pod względem ryzyka nowotworowego.

Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie stosowania leku Aramlessa

Poniższe dane przedkliniczne przedstawiają szczegółowe informacje dotyczące bezpieczeństwa stosowania składników leku Aramlessa – peryndoprylu z argininą oraz amlodypiny. Badania obejmują ocenę toksyczności, potencjału mutagennego, wpływu na rozrodczość oraz działania rakotwórczego obu substancji aktywnych.1

Badania przedkliniczne peryndoprylu

Toksyczność przewlekła peryndoprylu

W badaniach toksyczności przewlekłej po podaniu doustnym peryndoprylu u szczurów i małp głównym narządem narażonym na działanie leku były nerki. Co istotne z klinicznego punktu widzenia, uszkodzenia nerek wywołane przez peryndopryl miały charakter odwracalny.2

Mutagenność peryndoprylu

Przeprowadzone badania mutagenności zarówno w warunkach in vitro jak i in vivo nie wykazały potencjału mutagennego peryndoprylu, co stanowi istotną informację w kontekście bezpieczeństwa długoterminowego stosowania tego leku.3

Wpływ na rozrodczość peryndoprylu

Badania toksycznego wpływu na rozrodczość przeprowadzone u różnych gatunków zwierząt (szczury, myszy, króliki i małpy) nie wykazały działania embriotoksycznego ani teratogennego peryndoprylu. Należy jednak podkreślić, że inhibitory konwertazy angiotensyny (ACE), jako grupa leków, mogą powodować następujące działania niepożądane:4

  • Opóźnienie rozwoju płodu, które może prowadzić do śmierci płodu
  • Wady wrodzone u gryzoni i królików
  • Uszkodzenia nerek u płodów
  • Zwiększenie śmiertelności okołoporodowej i poporodowej

Ważne jest, że w badaniach nie zaobserwowano zaburzeń płodności, zarówno u samców jak i samic szczurów.5

Rakotwórczość peryndoprylu

Długookresowe badania rakotwórczości przeprowadzone na szczurach i myszach nie wykazały potencjału rakotwórczego peryndoprylu, co stanowi istotną informację w kontekście bezpieczeństwa długoterminowej farmakoterapii.6

Badania przedkliniczne amlodypiny

Wpływ na rozrodczość amlodypiny

Badania wpływu na rozród przeprowadzone u szczurów i myszy wykazały istotne działania niepożądane amlodypiny w dawkach około 50-krotnie wyższych od maksymalnej zalecanej dawki dla ludzi (w przeliczeniu na mg/kg masy ciała). Zaobserwowano:7

  • Opóźnienie daty porodu
  • Wydłużenie czasu trwania porodu
  • Zmniejszoną przeżywalność potomstwa

Wpływ na płodność amlodypiny

Badania nie wykazały wpływu amlodypiny na płodność szczurów przy dawkach do 10 mg/kg masy ciała/dobę (co odpowiada dawce ośmiokrotnie większej od maksymalnej zalecanej dawki dla ludzi wynoszącej 10 mg, w przeliczeniu na mg/m² powierzchni ciała). W badaniu tym samcom podawano lek przez 64 dni, a samicom przez 14 dni przed parzeniem.8

Natomiast w innym badaniu, w którym samcom szczurów podawano bezylan amlodypiny w dawce porównywalnej do dawki stosowanej u ludzi (w przeliczeniu na mg/kg masy ciała) przez 30 dni, zaobserwowano:9

Rakotwórczość amlodypiny

Badania rakotwórczości prowadzono u szczurów i myszy otrzymujących amlodypinę w karmie przez dwa lata, w ilości zapewniającej dawkę dobową 0,5, 1,25 i 2,5 mg/kg masy ciała/dobę. Nie stwierdzono działania rakotwórczego nawet przy najwyższej badanej dawce, która w przypadku myszy była zbliżona, a u szczurów dwukrotnie większa od maksymalnej klinicznej zalecanej dawki dla ludzi wynoszącej 10 mg (w przeliczeniu na mg/m² powierzchni ciała). Należy podkreślić, że najwyższa dawka zastosowana w badaniu była zbliżona do maksymalnej tolerowanej dawki dla myszy, ale nie osiągnęła tego poziomu dla szczurów.10

Mutagenność amlodypiny

Przeprowadzone badania mutagenności amlodypiny nie wykazały działań niepożądanych związanych z podawanym lekiem zarówno na poziomie genów jak i chromosomów, co potwierdza bezpieczeństwo genetyczne tej substancji.11

Uwaga: Powyższe obliczenia dawek oparte są na standardowej masie ciała pacjenta wynoszącej 50 kg.12

  1. 22.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl