Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Aramlessa 10 mg + 10 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa leku Aramlessa, zawierającego peryndopryl z argininą oraz amlodypinę, wykazały, że peryndopryl wywołuje odwracalne uszkodzenia nerek u szczurów i małp po przewlekłym podaniu doustnym. Nie stwierdzono potencjału mutagennego ani rakotwórczego peryndoprylu w badaniach in vitro i in vivo, a także nie zaobserwowano działania embriotoksycznego czy teratogennego u różnych gatunków zwierząt. Niemniej, inhibitory ACE mogą powodować opóźnienie rozwoju płodu, wady wrodzone, uszkodzenia nerek płodów oraz zwiększoną śmiertelność okołoporodową i poporodową. Nie odnotowano natomiast zaburzeń płodności u szczurów. Długoterminowa farmakoterapia peryndoprylem wydaje się bezpieczna pod względem ryzyka nowotworowego.
- Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie stosowania leku Aramlessa
- Badania przedkliniczne peryndoprylu
- Toksyczność przewlekła peryndoprylu
- Mutagenność peryndoprylu
- Wpływ na rozrodczość peryndoprylu
- Rakotwórczość peryndoprylu
- Badania przedkliniczne amlodypiny
- Wpływ na rozrodczość amlodypiny
- Wpływ na płodność amlodypiny
- Rakotwórczość amlodypiny
- Mutagenność amlodypiny
- Kolejne rozdziały
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie stosowania leku Aramlessa
Poniższe dane przedkliniczne przedstawiają szczegółowe informacje dotyczące bezpieczeństwa stosowania składników leku Aramlessa – peryndoprylu z argininą oraz amlodypiny. Badania obejmują ocenę toksyczności, potencjału mutagennego, wpływu na rozrodczość oraz działania rakotwórczego obu substancji aktywnych.1
Badania przedkliniczne peryndoprylu
Toksyczność przewlekła peryndoprylu
W badaniach toksyczności przewlekłej po podaniu doustnym peryndoprylu u szczurów i małp głównym narządem narażonym na działanie leku były nerki. Co istotne z klinicznego punktu widzenia, uszkodzenia nerek wywołane przez peryndopryl miały charakter odwracalny.2
Mutagenność peryndoprylu
Przeprowadzone badania mutagenności zarówno w warunkach in vitro jak i in vivo nie wykazały potencjału mutagennego peryndoprylu, co stanowi istotną informację w kontekście bezpieczeństwa długoterminowego stosowania tego leku.3
Wpływ na rozrodczość peryndoprylu
Badania toksycznego wpływu na rozrodczość przeprowadzone u różnych gatunków zwierząt (szczury, myszy, króliki i małpy) nie wykazały działania embriotoksycznego ani teratogennego peryndoprylu. Należy jednak podkreślić, że inhibitory konwertazy angiotensyny (ACE), jako grupa leków, mogą powodować następujące działania niepożądane:4
- Opóźnienie rozwoju płodu, które może prowadzić do śmierci płodu
- Wady wrodzone u gryzoni i królików
- Uszkodzenia nerek u płodów
- Zwiększenie śmiertelności okołoporodowej i poporodowej
Ważne jest, że w badaniach nie zaobserwowano zaburzeń płodności, zarówno u samców jak i samic szczurów.5
Rakotwórczość peryndoprylu
Długookresowe badania rakotwórczości przeprowadzone na szczurach i myszach nie wykazały potencjału rakotwórczego peryndoprylu, co stanowi istotną informację w kontekście bezpieczeństwa długoterminowej farmakoterapii.6
Badania przedkliniczne amlodypiny
Wpływ na rozrodczość amlodypiny
Badania wpływu na rozród przeprowadzone u szczurów i myszy wykazały istotne działania niepożądane amlodypiny w dawkach około 50-krotnie wyższych od maksymalnej zalecanej dawki dla ludzi (w przeliczeniu na mg/kg masy ciała). Zaobserwowano:7
- Opóźnienie daty porodu
- Wydłużenie czasu trwania porodu
- Zmniejszoną przeżywalność potomstwa
Wpływ na płodność amlodypiny
Badania nie wykazały wpływu amlodypiny na płodność szczurów przy dawkach do 10 mg/kg masy ciała/dobę (co odpowiada dawce ośmiokrotnie większej od maksymalnej zalecanej dawki dla ludzi wynoszącej 10 mg, w przeliczeniu na mg/m² powierzchni ciała). W badaniu tym samcom podawano lek przez 64 dni, a samicom przez 14 dni przed parzeniem.8
Natomiast w innym badaniu, w którym samcom szczurów podawano bezylan amlodypiny w dawce porównywalnej do dawki stosowanej u ludzi (w przeliczeniu na mg/kg masy ciała) przez 30 dni, zaobserwowano:9
- Zmniejszenie stężenia hormonu folikulotropowego w osoczu
- Obniżenie stężenia testosteronu w osoczu
- Zmniejszenie gęstości nasienia
- Redukcję liczby dojrzałych spermatyd
- Zmniejszenie liczby komórek Sertoliego
Rakotwórczość amlodypiny
Badania rakotwórczości prowadzono u szczurów i myszy otrzymujących amlodypinę w karmie przez dwa lata, w ilości zapewniającej dawkę dobową 0,5, 1,25 i 2,5 mg/kg masy ciała/dobę. Nie stwierdzono działania rakotwórczego nawet przy najwyższej badanej dawce, która w przypadku myszy była zbliżona, a u szczurów dwukrotnie większa od maksymalnej klinicznej zalecanej dawki dla ludzi wynoszącej 10 mg (w przeliczeniu na mg/m² powierzchni ciała). Należy podkreślić, że najwyższa dawka zastosowana w badaniu była zbliżona do maksymalnej tolerowanej dawki dla myszy, ale nie osiągnęła tego poziomu dla szczurów.10
Mutagenność amlodypiny
Przeprowadzone badania mutagenności amlodypiny nie wykazały działań niepożądanych związanych z podawanym lekiem zarówno na poziomie genów jak i chromosomów, co potwierdza bezpieczeństwo genetyczne tej substancji.11
Uwaga: Powyższe obliczenia dawek oparte są na standardowej masie ciała pacjenta wynoszącej 50 kg.12
Kolejne rozdziały
Zapraszamy do dalszego czytania naszego leksykonu.
Wybierz kolejny rozdział z menu poniżej, aby otworzyć nową podstronę kompedium wiedzy i uzyskać szczegółowe informację o leku, substancji lub chorobie.
- Dawkowanie i sposób podawania
- Działania niepożądane
- Interakcje leku
- Profil bezpieczeństwa leku
- Przeciwwskazania
- Przedawkowanie
- Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
- Skład i postać leku
- Specjalne ostrzeżenia
- Właściwości farmakodynamiczne
- Właściwości farmakokinetyczne
- Wpływ na płodność, ciążę i laktację
- Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
- Wskazania do stosowania