Przedawkowanie leku Aramlessa

Przedawkowanie produktu leczniczego Aramlessa stanowi poważne zagrożenie dla zdrowia i życia pacjenta. Lek ten, zawierający jako substancje czynne peryndopryl z argininą oraz amlodypinę, może przy nadmiernym spożyciu wywołać szereg niebezpiecznych objawów wynikających z działania obu składników aktywnych. Dane dotyczące przedawkowania tego preparatu u ludzi są ograniczone, podobnie jak doświadczenia z umyślnym przedawkowaniem samej amlodypiny.¹

Objawy przedawkowania

Dostępne dane kliniczne wskazują, że duże przedawkowanie amlodypiny może prowadzić do znacznego rozszerzenia naczyń obwodowych oraz możliwej odruchowej tachykardii. Obserwowano przypadki znacznego i prawdopodobnie długotrwałego zmniejszenia ciśnienia tętniczego, prowadzącego do rozwoju stanu wstrząsowego, w tym wstrząsu zakończonego zgonem.²

Rzadkim, ale niebezpiecznym powikłaniem przedawkowania amlodypiny jest niekardiogenny obrzęk płuc. Charakterystyczne dla tego stanu jest jego opóźnione wystąpienie – nawet do 24-48 godzin po przyjęciu leku. Stan ten wymaga wspomagania oddychania. Czynnikami predysponującymi do rozwoju obrzęku płuc mogą być wczesne działania resuscytacyjne, w tym przeciążenie płynami, które stosuje się w celu utrzymania perfuzji i pojemności minutowej serca.³

Z kolei przedawkowanie peryndoprylu może manifestować się następującymi objawami:⁴

• Niedociśnienie tętnicze – znaczne obniżenie wartości ciśnienia krwi
• Wstrząs – stan bezpośredniego zagrożenia życia z niewydolnością krążenia
• Zaburzenia gospodarki wodno-elektrolitowej – nieprawidłowe stężenia elektrolitów w płynach ustrojowych
• Niewydolność nerek – upośledzenie funkcji filtracyjnej nerek
• Hiperwentylacja – przyspieszony i pogłębiony oddech
• Tachykardia – przyspieszenie rytmu serca
• Palpitacje – odczuwanie bicia serca
• Bradykardia – zwolnienie rytmu serca
• Zawroty głowy – zaburzenia równowagi
• Lęk – uczucie silnego niepokoju
• Kaszel – odruch obronny dróg oddechowych

Postępowanie w przedawkowaniu

Leczenie przedawkowania Aramlessy wymaga kompleksowego podejścia, uwzględniającego działania obu składników aktywnych. W przypadku klinicznie istotnego niedociśnienia spowodowanego przedawkowaniem amlodypiny konieczne jest aktywne podtrzymywanie czynności układu sercowo-naczyniowego. Obejmuje to częste monitorowanie czynności serca i układu oddechowego, uniesienie kończyn pacjenta oraz kontrolowanie objętości płynów krążących i ilości wydalanego moczu.⁵

W celu poprawy napięcia naczyń krwionośnych i normalizacji ciśnienia krwi można zastosować leki wazopresyjne (zwężające naczynia krwionośne), pod warunkiem braku przeciwwskazań. Korzystne może być również dożylne podanie glukonianu wapnia, który przeciwdziała skutkom blokady kanałów wapniowych.⁶

W niektórych przypadkach wskazane jest wykonanie płukania żołądka. Badania u zdrowych ochotników wykazały, że podanie węgla aktywowanego do 2 godzin po przyjęciu 10 mg amlodypiny zmniejsza szybkość absorpcji tego leku. Należy jednak pamiętać, że dializa najprawdopodobniej nie będzie skuteczna ze względu na silne wiązanie amlodypiny z białkami osocza.⁷

W przypadku przedawkowania peryndoprylu zaleca się dożylne podanie roztworu soli fizjologicznej. Jeśli wystąpi znaczne obniżenie ciśnienia tętniczego, pacjenta należy ułożyć w pozycji na plecach z głową umieszczoną niżej (pozycja Trendelenburga). W ciężkich przypadkach można rozważyć podanie we wlewie angiotensyny II i/lub dożylne podanie amin katecholowych. Peryndopryl, w przeciwieństwie do amlodypiny, może być usuwany z organizmu za pomocą hemodializy. Przy wystąpieniu opornej na leczenie bradykardii wskazane jest zastosowanie stymulatora serca. Czynności życiowe, stężenia elektrolitów oraz kreatyniny w surowicy powinny być stale monitorowane.⁸

Tabela objawów przedawkowania