Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Cardilopin 10 mg

Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie stosowania leku – Cardilopin (amlodypina)

Przedstawione poniżej dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania amlodypiny obejmują wyniki badań dotyczących toksycznego wpływu na płodność, zaburzeń płodności oraz potencjału rakotwórczego i mutagennego substancji czynnej zawartej w preparacie Cardilopin. Dane te stanowią istotne uzupełnienie profilu bezpieczeństwa leku stosowanego w praktyce klinicznej.¹

Toksyczny wpływ na płodność

W badaniach przeprowadzonych na modelach zwierzęcych oceniono wpływ amlodypiny na przebieg rozrodu. Badania wykonane u szczurów i myszy wykazały kilka istotnych efektów toksycznych związanych z zastosowaniem substancji czynnej w wysokich dawkach. Odnotowano opóźnienie daty porodu, wydłużenie czasu trwania porodu oraz zmniejszoną przeżywalność potomstwa. Te negatywne efekty występowały po zastosowaniu amlodypiny w dawkach około 50-krotnie większych od maksymalnej zalecanej dawki dla ludzi, w przeliczeniu na mg/kg masy ciała.²

Badania płodności

Wyniki badań przedklinicznych dotyczących wpływu amlodypiny na płodność są zróżnicowane, w zależności od zastosowanego protokołu badawczego:

• W pierwszym badaniu u szczurów nie stwierdzono wpływu amlodypiny na płodność przy dawkowaniu do 10 mg/kg/dobę. Jest to dawka ośmiokrotnie wyższa od maksymalnej zalecanej dawki dla ludzi wynoszącej 10 mg (w przeliczeniu na mg/m² powierzchni ciała). W tym badaniu samce otrzymywały lek przez 64 dni, a samice przez 14 dni przed parowaniem.³
• W drugim badaniu z udziałem szczurów zaobserwowano jednak istotne zmiany w parametrach związanych z płodnością. Samcom podawano amlodypinę w postaci bezylanu w dawce porównywalnej do dawki stosowanej u ludzi (w przeliczeniu na mg/kg) przez okres 30 dni. W tym badaniu stwierdzono:⁴
  • Zmniejszenie stężenia hormonu folikulotropowego w osoczu
  • Obniżenie poziomu testosteronu w osoczu
  • Zmniejszenie gęstości nasienia
  • Redukcję liczby dojrzałych spermatyd
  • Zmniejszenie liczby komórek Sertoliego

Rakotwórczość i mutageneza

Przeprowadzono kompleksowe badania potencjału rakotwórczego amlodypiny u zwierząt laboratoryjnych. U szczurów i myszy podawano amlodypinę w karmie przez okres dwóch lat w dawkach dobowych wynoszących 0,5, 1,25 i 2,5 mg/kg/dobę. Na podstawie uzyskanych wyników nie stwierdzono działania rakotwórczego substancji czynnej.⁵

Najwyższa testowana dawka w tych badaniach (2,5 mg/kg/dobę) była:

• U myszy – zbliżona do maksymalnej zalecanej dawki dla ludzi (10 mg, w przeliczeniu na mg/m² powierzchni ciała)
• U szczurów – dwukrotnie większa od maksymalnej zalecanej dawki dla ludzi (10 mg, w przeliczeniu na mg/m² powierzchni ciała)

Należy zwrócić uwagę, że największa testowana dawka była zbliżona do maksymalnej tolerowanej dawki dla myszy, jednak nie dla szczurów.⁶

W zakresie potencjału mutagennego amlodypiny, badania nie wykazały działań związanych z podawanym lekiem zarówno na poziomie genów jak i chromosomów.⁷

Warto zaznaczyć, że wszystkie przeliczenia dawek względem maksymalnej zalecanej dawki dla ludzi zostały dokonane przy założeniu masy ciała pacjenta wynoszącej 50 kg.⁸