Właściwości farmakokinetyczne leku

Poniżej przedstawiono szczegółowy opis właściwości farmakokinetycznych amlodypiny – substancji czynnej produktu leczniczego Cardilopin, dostępnego w dawkach 2,5 mg, 5 mg oraz 10 mg w postaci tabletek. Charakterystyka obejmuje procesy wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu i eliminacji leku, a także specjalne populacje pacjentów.¹

Wchłanianie

Amlodypina charakteryzuje się dobrym wchłanianiem po podaniu doustnym w dawkach terapeutycznych. Maksymalne stężenie w surowicy (Cmax) osiągane jest po 6-12 godzinach od momentu podania dawki. Biodostępność substancji czynnej jest wysoka i ocenia się ją na 64-80%. Warto podkreślić, że przyjmowanie leku z pokarmem nie wpływa na biodostępność amlodypiny, co ma istotne znaczenie w codziennej praktyce klinicznej.²

Dystrybucja

Objętość dystrybucji amlodypiny wynosi około 21 l/kg, co wskazuje na znaczną dystrybucję leku w tkankach. Badania in vitro wykazały, że amlodypina w bardzo wysokim stopniu, bo w około 97,5%, wiąże się z białkami osocza. Duża objętość dystrybucji oraz wysoki stopień wiązania z białkami wpływają na farmakokinetykę i działanie kliniczne leku.³

Metabolizm i eliminacja

Amlodypina podlega metabolizmowi wątrobowemu, w wyniku którego powstają nieczynne farmakologicznie metabolity. Okres półtrwania w fazie końcowej eliminacji dla amlodypiny jest długi i wynosi 35-50 godzin, co uzasadnia możliwość dawkowania leku raz na dobę. Tylko około 10% substancji czynnej wydalane jest w postaci niezmienionej z moczem, natomiast około 60% metabolitów również podlega eliminacji tą drogą.⁴

Farmakokinetyka w specjalnych populacjach pacjentów

Zaburzenia czynności wątroby

U pacjentów z niewydolnością wątroby obserwuje się zmniejszony klirens amlodypiny, co prowadzi do wydłużenia okresu półtrwania oraz zwiększenia pola pod krzywą stężenia leku w czasie (AUC) o około 40-60%. Dane kliniczne dotyczące stosowania amlodypiny w tej grupie pacjentów są ograniczone, co należy uwzględnić podczas planowania terapii.⁵

Pacjenci w podeszłym wieku

U osób w podeszłym wieku maksymalne stężenie amlodypiny w surowicy występuje po takim samym czasie jak u młodszych pacjentów. Jednakże wraz z wiekiem obserwuje się tendencję do zmniejszania się klirensu amlodypiny, co skutkuje:

• Zwiększeniem pola pod krzywą stężenia leku w czasie (AUC)
• Przedłużeniem okresu półtrwania w fazie eliminacji

Podobne zmiany, zależne od wieku, obserwuje się u pacjentów z niewydolnością krążenia.⁶

Dzieci i młodzież

Farmakokinetyka amlodypiny u dzieci i młodzieży została zbadana w populacji 74 pacjentów pediatrycznych z nadciśnieniem tętniczym w wieku od 12 miesięcy do 17 lat. Pacjenci otrzymywali dawki amlodypiny w zakresie od 1,25 do 20 mg, podawane zarówno raz, jak i dwa razy na dobę.⁷

Wyniki badań wykazały różnice w klirensie doustnym (CL/F) w zależności od wieku i płci:

• Dzieci w wieku 6-12 lat:
  • Chłopcy: 22,5 l/h
  • Dziewczynki: 16,4 l/h
• Młodzież w wieku 13-17 lat:
  • Chłopcy: 27,4 l/h
  • Dziewczynki: 21,3 l/h

W badaniach zaobserwowano znaczącą zmienność międzyosobniczą w ekspozycji na lek. Należy zaznaczyć, że dane dotyczące farmakokinetyki amlodypiny u dzieci poniżej 6. roku życia są ograniczone.⁸

Podsumowanie kluczowych parametrów farmakokinetycznych