Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie stosowania leku

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa stosowania amlodypiny dostarczyły istotnych informacji dotyczących jej potencjalnego wpływu na rozród, płodność oraz działania rakotwórczego i mutagennego. Dane te są kluczowe dla oceny bezpieczeństwa stosowania leku u pacjentów.¹

Wpływ na rozmnażanie i rozwój

W badaniach przedklinicznych oceniających wpływ amlodypiny na rozród u gryzoni zaobserwowano szereg istotnych zmian. Badania przeprowadzone na szczurach i myszach wykazały kilka niepokojących efektów, w tym opóźnienie daty porodu, wydłużenie czasu trwania porodu oraz zmniejszoną przeżywalność potomstwa. Efekty te wystąpiły jednak dopiero po zastosowaniu dawek około 50-krotnie większych od maksymalnej zalecanej dawki dla ludzi (w przeliczeniu na mg/kg masy ciała).²

Wpływ na płodność

Badania wpływu amlodypiny na płodność dostarczyły zróżnicowanych wyników w zależności od protokołu badawczego i stosowanych dawek:

• W pierwszym badaniu, amlodypina podawana szczurom w dawkach do 10 mg/kg/dobę nie wykazała wpływu na płodność. Dawka ta była ośmiokrotnie wyższa od maksymalnej zalecanej dawki dla ludzi wynoszącej 10 mg, w przeliczeniu na mg/m² powierzchni ciała. Badanie obejmowało samce otrzymujące lek przez 64 dni oraz samice przez 14 dni przed parowaniem.³
• W drugim badaniu, gdzie samcom szczurów podawano amlodypinę w postaci bezylanu przez 30 dni w dawce porównywalnej do dawki stosowanej u ludzi (w przeliczeniu na mg/kg), odnotowano istotne zmiany. Zaobserwowano zmniejszenie stężenia hormonu folikulotropowego i testosteronu w osoczu krwi. Dodatkowo stwierdzono obniżenie gęstości nasienia oraz redukcję liczby dojrzałych spermatyd i komórek Sertoliego.⁴

Potencjał rakotwórczy

Ocena potencjału rakotwórczego amlodypiny została przeprowadzona w długoterminowych badaniach na gryzoniach. Szczury i myszy otrzymywały amlodypinę w karmie przez okres dwóch lat, w dawkach dobowych wynoszących 0,5, 1,25 i 2,5 mg/kg/dobę. W żadnej z badanych grup nie stwierdzono działania rakotwórczego związanego z przyjmowaniem leku. Warto podkreślić, że największa zastosowana dawka (2,5 mg/kg/dobę) była w przypadku myszy zbliżona, a u szczurów dwukrotnie większa od maksymalnej zalecanej dawki dla ludzi wynoszącej 10 mg (w przeliczeniu na mg/m² powierzchni ciała). Dawka ta była zbliżona do maksymalnej tolerowanej dawki dla myszy, natomiast nie osiągnęła tego poziomu dla szczurów.⁵

Potencjał mutagenny

Przeprowadzone badania potencjału mutagennego amlodypiny nie wykazały działań związanych z podawanym lekiem. Ocena obejmowała zarówno potencjalne mutacje na poziomie genów, jak i chromosomów. Wyniki te wskazują na brak genotoksyczności amlodypiny w warunkach badań przedklinicznych.⁶

Warto zaznaczyć, że przeliczenie dawek w badaniach na szczurach zostało oparte na założeniu masy ciała pacjenta wynoszącej 50 kg.⁷