pęcherz surowiczy
Pęcherz surowiczy (łac. bulla serosus) to wypełnione płynem surowiczym pęcherzowe oddzielenie naskórka lub nabłonka, które powstaje w wyniku uszkodzenia tkanki. Zawartość pęcherza stanowi przesięk osocza, który gromadzi się pod naskórkiem w wyniku zwiększonej przepuszczalności naczyń krwionośnych w miejscu uszkodzenia.
Pęcherze surowicze mogą powstawać w wyniku działania różnych czynników, takich jak oparzenia (zwłaszcza II stopnia), odmrożenia, urazy mechaniczne, reakcje alergiczne, choroby autoimmunologiczne (np. pemfigoid pęcherzowy, pęcherzyca), a także jako skutek działania niektórych leków. Wielkość pęcherzy może być różna – od kilku milimetrów do kilku centymetrów.
Diagnostyka pęcherzy surowiczych obejmuje badanie kliniczne, a w przypadkach wątpliwych – biopsję z badaniem histopatologicznym i immunofluorescencyjnym. Leczenie zależy od przyczyny ich powstania i może obejmować ochronę przed urazami, stosowanie leków przeciwzapalnych, immunosupresyjnych lub sterydowych w zależności od etiologii. W przypadku dużych, napiętych pęcherzy może być konieczne ich nakłucie w warunkach aseptycznych.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przeciwwskazania – ALLERTEC FOXILL 1 mg/g
Żel ALLERTEC FOXILL zawiera dimetyndenu maleinian w stężeniu 1 mg/g i jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze, takie jak benzalkoniowy chlorek (0,05 mg/g) oraz glikol propylenowy (150 mg/g), które mogą wywoływać reakcje alergiczne lub miejscowe podrażnienia skóry. Szczególną ostrożność należy zachować u osób z historią reakcji nadwrażliwości na te składniki, co wymaga rozważenia alternatywnych preparatów przeciwhistaminowych o innym składzie.
chlorek benzalkoniowy, dimetyndenu maleinian, glikol propylenowy, interwencja chirurgiczna, lek przeciwhistaminowy, martwica skóry, nadwrażliwość, objawy alergiczne, oparzenie drugiego stopnia, oparzenie trzeciego stopnia, opatrunek hydrokoloidowy, pęcherz surowiczy, podrażnienie skóry, reakcja alergiczna, reakcja skórna miejscowa, rumień - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Baikaderm (1,33 g + 1 g)/100 g
Krem Baikaderm zawiera 1,33 g/100 g zespołu flawonów (75% bajkaliny) izolowanych z korzenia Scutellaria baicalensis oraz 1,00 g/100 g alantoiny. Podstawowym przeciwwskazaniem do jego stosowania jest nadwrażliwość na substancje czynne (bajkalina, alantoina) lub substancje pomocnicze, w tym alkohol stearylowy (2,5 g/100 g) i benzoesan sodu (0,2 g/100 g), które mogą wywoływać reakcje alergiczne, takie jak kontaktowe zapalenie skóry. Krem nie powinien być aplikowany na uszkodzoną skórę (rany, otarcia, pęknięcia) ze względu na ryzyko nasilenia miejscowego stanu zapalnego oraz na zmiany skórne w okresie ostrego stanu zapalnego z obecnością zmian sączących (np. pęcherze, nadżerki, owrzodzenia), gdyż może to pogorszyć stan kliniczny pacjenta.