Dawkowanie i sposób podawania leku Lamivudine Mylan

Terapia produktem leczniczym Lamivudine Mylan powinna być inicjowana przez lekarza posiadającego doświadczenie w leczeniu przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu B. Preparat jest dostępny w postaci tabletek powlekanych zawierających 100 mg lamiwudyny.¹

Standardowe dawkowanie

Dawka standardowa dla pacjentów dorosłych wynosi 100 mg lamiwudyny przyjmowanej doustnie raz na dobę. Tabletki można przyjmować niezależnie od posiłków.²

U pacjentów z niewyrównaną chorobą wątroby lamiwudynę należy zawsze stosować w terapii skojarzonej z drugim lekiem, który nie wykazuje krzyżowej oporności na lamiwudynę. Takie podejście zmniejsza ryzyko wystąpienia oporności oraz umożliwia szybsze zahamowanie replikacji wirusa.³

Czas trwania terapii

Optymalny czas leczenia lamiwudyną nie został jednoznacznie określony i zależy od statusu pacjenta:⁴

• U pacjentów z dodatnim wynikiem HBeAg i przewlekłym wirusowym zapaleniem wątroby typu B bez marskości – leczenie powinno trwać minimum 6-12 miesięcy po potwierdzeniu serokonwersji HBeAg (zanik HBeAg, zanik miana HBV DNA z wykryciem HBeAb). Przedłużenie terapii zmniejsza ryzyko nawrotu wirusologicznego i należy ją kontynuować do serokonwersji HBsAg lub do momentu utraty skuteczności.⁵
• U pacjentów z ujemnym wynikiem HBeAg (wirus z mutacją w regionie pre-core) bez marskości – leczenie należy kontynuować do wystąpienia serokonwersji HBs lub do pojawienia się dowodów na utratę skuteczności. Przy długotrwałym leczeniu zaleca się regularną ocenę zasadności kontynuowania wybranej terapii.⁶
• U pacjentów z niewyrównaną chorobą wątroby, marskością wątroby lub po przeszczepieniu wątroby – nie zaleca się przerywania leczenia.⁷

Po zakończeniu terapii lamiwudyną pacjenci powinni pozostawać pod okresową kontrolą w celu wykrycia ewentualnego nawrotu zapalenia wątroby.⁸

Postępowanie w przypadku oporności klinicznej

U pacjentów z przewlekłym zapaleniem wątroby typu B (zarówno HBeAg-dodatnich, jak i HBeAg-ujemnych) może rozwinąć się oporność spowodowana pojawieniem się zmutowanych wariantów wirusa HBV z mutacją YMDD (tyrozyna-metionina-asparaginian–asparaginian). Mutacja ta zmniejsza odpowiedź terapeutyczną na lamiwudynę, co objawia się zwiększeniem stężenia HBV DNA i wzrostem aktywności AlAT w porównaniu do wcześniejszych wyników podczas leczenia.⁹

W celu zmniejszenia ryzyka oporności u pacjentów leczonych lamiwudyną w monoterapii należy, zgodnie z wytycznymi terapeutycznymi, rozważyć zmianę schematu leczenia lub dodanie alternatywnego leku bez krzyżowej oporności na lamiwudynę. Jest to wskazane szczególnie w przypadku, gdy HBV DNA pozostaje wykrywalne w surowicy w 24. tygodniu lub po 24 tygodniach leczenia.¹⁰

Pacjenci współzakażeni HIV

U pacjentów jednocześnie zakażonych HIV, którzy aktualnie otrzymują lamiwudynę lub u których planuje się leczenie lamiwudyną, bądź terapię skojarzoną lamiwudyna-zydowudyna, należy utrzymać dawkę lamiwudyny zalecaną w leczeniu zakażenia HIV. Standardowo jest to 150 mg dwa razy na dobę w skojarzeniu z innymi lekami przeciwretrowirusowymi.¹¹

Dawkowanie w szczególnych grupach pacjentów

Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek

U pacjentów z umiarkowanymi i ciężkimi zaburzeniami czynności nerek stężenie lamiwudyny w surowicy (AUC) ulega zwiększeniu z powodu zmniejszonego klirensu nerkowego. W związku z tym u pacjentów z klirensem kreatyniny poniżej 50 ml/min konieczna jest modyfikacja dawki. Jeśli wymagana jest dawka mniejsza niż 100 mg, należy zastosować lamiwudynę w postaci roztworu doustnego.¹²

*Lamiwudyna w postaci roztworu doustnego zawiera 5 mg lamiwudyny w 1 ml.¹³

W przypadku pacjentów poddawanych okresowej hemodializie (≤4 godz. dializy 2-3 razy w tygodniu), po początkowym dostosowaniu dawki lamiwudyny w zależności od wartości klirensu kreatyniny, dalsza modyfikacja dawkowania nie jest konieczna podczas trwania dializy.¹⁴

Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby

Wyniki badań przeprowadzonych u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby, w tym u pacjentów z krańcową niewydolnością wątroby oczekujących na transplantację, wskazują, że zaburzenia czynności wątroby nie wpływają znacząco na farmakokinetykę lamiwudyny. Na podstawie tych danych nie jest konieczne dostosowanie dawki lamiwudyny u pacjentów z niewydolnością wątroby, o ile nie współistnieje również niewydolność nerek.¹⁵

Pacjenci w podeszłym wieku

U pacjentów w podeszłym wieku fizjologiczny proces starzenia się organizmu, któremu towarzyszy zmniejszenie czynności nerek, nie ma istotnego klinicznie wpływu na ekspozycję na lamiwudynę. Wyjątek stanowią pacjenci z klirensem kreatyniny poniżej 50 ml/min, u których konieczne jest dostosowanie dawki.¹⁶

Dzieci i młodzież

Bezpieczeństwo stosowania i skuteczność lamiwudyny u niemowląt, dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat nie zostały jednoznacznie określone. Pomimo dostępnych danych klinicznych, brak jest obecnie zaleceń dotyczących dawkowania w tej grupie wiekowej.¹⁷