Dawkowanie i sposób podawania leku Lamivudine Aurovitas

Terapia z zastosowaniem lamiwudyny powinna być inicjowana przez lekarza posiadającego doświadczenie w leczeniu przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu B. Należy przestrzegać określonych zasad dawkowania oraz czasu trwania leczenia, aby zapewnić skuteczność terapii oraz zminimalizować ryzyko rozwoju oporności.¹

Dawkowanie u dorosłych pacjentów

Zalecana dawka leku Lamivudine Aurovitas dla pacjentów dorosłych wynosi 100 mg raz na dobę. U pacjentów z niewyrównaną chorobą wątroby konieczne jest stosowanie lamiwudyny w schemacie skojarzonym z drugim lekiem przeciwwirusowym, który nie wykazuje krzyżowej oporności na lamiwudynę. Takie podejście terapeutyczne ma na celu redukcję ryzyka wystąpienia oporności oraz uzyskanie szybkiej supresji wirusa.²

Czas trwania leczenia

Optymalny czas trwania terapii lamiwudyną nie został jednoznacznie określony i zależy od profilu serologicznego pacjenta oraz stopnia zaawansowania choroby:³

• U pacjentów z dodatnim wynikiem HBeAg i przewlekłym WZW B bez marskości wątroby – leczenie powinno być kontynuowane przez co najmniej 6-12 miesięcy po potwierdzeniu serokonwersji HBeAg (definiowanej jako zanik HBeAg, zanik wykrywalnego HBV DNA oraz pojawienie się przeciwciał HBeAb). Celem jest ograniczenie ryzyka nawrotu wirusologicznego. Alternatywnie, leczenie można prowadzić do momentu serokonwersji HBsAg lub do utraty skuteczności terapii.⁴
• U pacjentów z ujemnym wynikiem HBeAg (mutant pre-core) i przewlekłym WZW B bez marskości wątroby – terapię należy kontynuować do wystąpienia serokonwersji HBs lub do pojawienia się dowodów na utratę skuteczności leczenia. W przypadku długotrwałej terapii zalecana jest regularna ponowna ocena kliniczna w celu potwierdzenia, że wybrane leczenie pozostaje właściwe dla pacjenta.⁵
• U pacjentów z marskością wątroby oraz u osób po przeszczepie wątroby nie zaleca się przerywania leczenia lamiwudyną.⁶

Po zakończeniu leczenia konieczne jest regularne monitorowanie aktywności AlAT oraz miana HBV DNA w surowicy, co pozwala na wczesne wykrycie ewentualnego późnego nawrotu wirusologicznego. W przypadku przerwania terapii lamiwudyną należy okresowo monitorować pacjentów w celu wykrycia nawrotów zapalenia wątroby.⁷

Oporność kliniczna

U pacjentów z przewlekłym zapaleniem wątroby typu B (zarówno z dodatnim, jak i ujemnym wynikiem HBeAg) może dojść do rozwoju oporności na lamiwudynę związanej z pojawieniem się mutacji YMDD (tyrozyna-metionina-asparaginian-asparaginian) w genomie wirusa HBV. Pojawienie się tej mutacji prowadzi do zmniejszonej odpowiedzi terapeutycznej, co objawia się wzrostem miana HBV DNA oraz zwiększeniem aktywności AlAT w porównaniu do wartości obserwowanych wcześniej w trakcie leczenia.⁸

Aby zredukować ryzyko wystąpienia oporności u pacjentów leczonych lamiwudyną w monoterapii, zgodnie z aktualnymi wytycznymi terapeutycznymi należy rozważyć zmianę terapii lub dodanie alternatywnego leku przeciwwirusowego, który nie wykazuje krzyżowej oporności na lamiwudynę. Takie postępowanie jest wskazane, jeśli HBV DNA w surowicy pozostaje wykrywalne w 24. tygodniu lub po 24 tygodniach leczenia.⁹

Szczególne grupy pacjentów

Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek

U pacjentów z umiarkowanymi do ciężkich zaburzeniami czynności nerek stężenia lamiwudyny w surowicy (AUC) są zwiększone ze względu na zmniejszony klirens nerkowy. W związku z tym konieczne jest zmniejszenie dawki u pacjentów z klirensem kreatyniny poniżej 50 ml/min. Gdy wymagane są dawki niższe niż 100 mg, należy stosować lamiwudynę w postaci roztworu doustnego.¹⁰

* Roztwór doustny lamiwudyny zawierający 5 mg/ml lamiwudyny.

Dostępne dane dotyczące pacjentów poddawanych przerywanej hemodializie (trwającej ≤ 4 godziny, 2-3 razy w tygodniu) wskazują, że po dostosowaniu początkowej dawki lamiwudyny zgodnie z klirensem kreatyniny, dalsza modyfikacja dawki podczas hemodializy nie jest konieczna.¹¹

Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby

Badania przeprowadzone u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby, w tym u osób z krańcową chorobą wątroby oczekujących na przeszczep, wskazują, że dysfunkcja wątroby nie wpływa w sposób znaczący na farmakokinetykę lamiwudyny. Na podstawie tych danych nie jest konieczne dostosowywanie dawki u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby, o ile nie współistnieją u nich zaburzenia czynności nerek.¹²

Pacjenci z jednoczesnym zakażeniem HIV

U pacjentów z równoczesnym zakażeniem HIV, którzy aktualnie stosują lub planują zastosowanie skojarzonego schematu leczenia przeciwretrowirusowego zawierającego lamiwudynę, należy stosować dawkę lamiwudyny zalecaną w leczeniu zakażenia HIV, czyli zazwyczaj 150 mg dwa razy na dobę w skojarzeniu z innymi lekami przeciwretrowirusowymi.¹³

Pacjenci w podeszłym wieku

U pacjentów w podeszłym wieku z prawidłowo przebiegającymi procesami starzenia i z towarzyszącym osłabieniem czynności nerek nie obserwuje się klinicznie istotnego wpływu na ekspozycję na lamiwudynę, z wyjątkiem pacjentów z klirensem kreatyniny poniżej 50 ml/min, u których konieczne jest dostosowanie dawki.¹⁴

Dzieci i młodzież

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania lamiwudyny u niemowląt, dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat nie zostały określone. Mimo dostępności pewnych danych klinicznych, brak jest zaleceń dotyczących dawkowania w tej grupie wiekowej.¹⁵

Sposób podawania

Lamivudine Aurovitas przeznaczony jest do podania doustnego. Lek można przyjmować niezależnie od posiłków.¹⁶