Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie stosowania leku Lamivudine Aurovitas

Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania lamiwudyny zostały zebrane z szeregu badań toksykologicznych, genotoksycznych, badań wpływu na reprodukcję oraz badań rakotwórczości. Poniżej przedstawiono szczegółowe informacje dotyczące profilu bezpieczeństwa lamiwudyny w ujęciu przedklinicznym.¹

Toksyczność ostra

W badaniach toksyczności ostrej z zastosowaniem dużych dawek lamiwudyny u zwierząt nie wykazano istotnej toksyczności narządowej. Stosowanie największych dawek wiązało się z wystąpieniem niewielkich zmian w parametrach czynnościowych nerek i wątroby oraz sporadycznym zmniejszeniem masy wątroby. Dodatkowo obserwowano zmniejszenie liczby erytrocytów i neutrofilów, co potencjalnie może mieć znaczenie kliniczne. Warto zaznaczyć, że podobne zmiany hematologiczne występowały z małą częstością w przeprowadzonych badaniach klinicznych.²

Genotoksyczność

Profil genotoksyczności lamiwudyny był oceniany w szeregu badań in vitro oraz in vivo. W testach bakteryjnych lamiwudyna nie wykazywała działania mutagennego. Jednakże, podobnie jak inne analogi nukleozydowe, lamiwudyna wykazywała działanie w badaniach cytogenetycznych in vitro oraz w badaniach na komórkach chłoniaka myszy.³

Co istotne, w badaniach in vivo przy narażeniu na lamiwudynę w dawkach powodujących stężenia w osoczu krwi około 60-70 razy większe niż przewidywane stężenia kliniczne, nie wykazano działania genotoksycznego. Biorąc pod uwagę fakt, że działania mutagennego lamiwudyny obserwowanego in vitro nie potwierdzono w badaniach in vivo, można wnioskować, że lamiwudyna nie stanowi ryzyka genotoksycznego dla pacjentów poddawanych leczeniu.⁴

Wpływ na reprodukcję

Przeprowadzone badania dotyczące reprodukcji u zwierząt nie wykazały działania teratogennego lamiwudyny, jak również nie stwierdzono jej wpływu na płodność samców i samic. Zaobserwowano jednak, że lamiwudyna powoduje wczesną śmiertelność zarodków u ciężarnych samic królika, u których narażenie ogólnoustrojowe po podaniu lamiwudyny było porównywalne do występującego u człowieka.⁵

Co istotne, takiego działania nie obserwowano u szczurów, nawet po zastosowaniu bardzo dużego narażenia ogólnoustrojowego. Różnice w odpowiedzi na lamiwudynę pomiędzy gatunkami mogą wynikać z odmienności w metabolizmie leku lub wrażliwości tkanek embrionalnych.⁶

Badania rakotwórczości

Przeprowadzone długoterminowe badania potencjału rakotwórczego lamiwudyny u szczurów i myszy nie wykazały działania rakotwórczego tego związku. Wyniki te wskazują na brak ryzyka indukcji nowotworów związanego ze stosowaniem lamiwudyny w warunkach klinicznych.⁷

Podsumowanie danych przedklinicznych

Całościowa ocena danych przedklinicznych dotyczących lamiwudyny wskazuje na korzystny profil bezpieczeństwa tego leku. Najważniejsze obserwacje z badań przedklinicznych obejmują:

• Brak istotnej toksyczności narządowej w badaniach toksyczności ostrej
• Niewielki wpływ na parametry czynnościowe nerek i wątroby przy stosowaniu wysokich dawek
• Potencjalne zmiany hematologiczne (zmniejszenie liczby erytrocytów i neutrofilów)
• Brak potwierdzonego potencjału genotoksycznego w warunkach in vivo
• Brak działania teratogennego i wpływu na płodność
• Potencjalny wpływ na wczesny rozwój zarodków u królików (ale nie u szczurów)
• Brak działania rakotwórczego w długoterminowych badaniach u gryzoni

Dane te wspierają bezpieczeństwo stosowania lamiwudyny w dawce 100 mg w leczeniu pacjentów zgodnie z zarejestrowanymi wskazaniami.⁸