skórna postać tocznia rumieniowatego
Skórna postać tocznia rumieniowatego (cutaneous lupus erythematosus, CLE) to grupa autoimmunologicznych chorób skóry, które mogą występować samodzielnie lub jako manifestacja skórna tocznia rumieniowatego układowego (SLE). Wyróżnia się kilka głównych podtypów CLE: ostry toczeń skórny (ACLE), podostry toczeń skórny (SCLE), przewlekły toczeń skórny (CCLE), w tym najczęstszą postać – toczeń rumieniowaty krążkowy (DLE).
Charakterystyczną cechą zmian skórnych w przebiegu CLE jest ich fotowrażliwość – zaostrzenie występuje pod wpływem ekspozycji na promieniowanie UV. Obraz kliniczny różni się w zależności od podtypu. W ACLE obserwujemy typowy rumień w kształcie motyla na twarzy, w SCLE występują rumieniowo-złuszczające zmiany obrączkowate lub łuszczycopodobne, natomiast DLE charakteryzuje się rumieniowymi, dobrze odgraniczonymi tarczkami z hiperkeratozą i następowym bliznowaceniem.
Diagnostyka CLE opiera się na obrazie klinicznym, badaniu histopatologicznym (wykazującym m.in. zwyrodnienie warstwy podstawnej naskórka) oraz immunofluorescencji bezpośredniej (wykazującej złogi immunoglobulin i dopełniacza na granicy skórno-naskórkowej). Pacjenci z CLE wymagają regularnego monitorowania w kierunku rozwoju tocznia układowego, szczególnie gdy występują objawy ogólnoustrojowe.
Leczenie skórnej postaci tocznia rumieniowatego obejmuje przede wszystkim fotoprotekcję (unikanie słońca, stosowanie filtrów przeciwsłonecznych), miejscowe glikokortykosteroidy, inhibitory kalcyneuryny oraz leki przeciwmalaryczne (hydroksychlorochina, chlorochina). W przypadkach opornych stosuje się metotreksat, retinoidy, mykofenolan mofetylu, dapson lub leki biologiczne. Rokowanie jest zróżnicowane w zależności od podtypu, przy czym DLE może prowadzić do trwałych blizn i zaniku skóry.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Hyzaar Forte 100 mg + 25 mg
HYZAAR Forte, zawierający losartan potasowy oraz hydrochlorotiazyd, wykazuje profil działań niepożądanych wynikający z łącznego działania obu składników. W badaniach klinicznych nad leczeniem pierwotnego nadciśnienia tętniczego jedynym działaniem niepożądanym o częstości ≥1% wyższą niż placebo były zawroty głowy ośrodkowego pochodzenia. Działania niepożądane klasyfikowane są według częstości: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10 000) oraz nieznana. Po wprowadzeniu do obrotu zgłaszano m.in. zapalenie wątroby (rzadko), hiperkaliemię i wzrost aktywności AlAT (rzadko). Profil działań niepożądanych losartanu obejmuje często ból brzucha, nudności, biegunkę, osłabienie, zmęczenie, ból głowy, zawroty głowy, kurcze mięśni, bezsenność, zaburzenia czynności nerek oraz objawy ze strony układu oddechowego. Rzadko obserwowano reakcje anafilaktyczne i obrzęk naczynioruchowy, a z częstością nieznaną małopłytkowość, hiponatremię i rabdomiolizę.
agranulocytoza, aktywność AlAT, biegunka, blok przedsionkowo-komorowy, ból brzucha, ból pleców, hemoliza, hiperglikemia, hiperkaliemia, hiperurykemia, hipokaliemia, hiponatremia, jaskra zamkniętego kąta, kurcz mięśni, leukopenia, małopłytkowość, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość, nieczerniakowy nowotwór złośliwy skóry, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, niestrawność, niewydolność nerek, nudności, obrzęk naczynioruchowy, plamica, plamica Schönleina-Henocha, rabdomioliza, reakcja anafilaktyczna, skórna postać tocznia rumieniowatego, toksyczna martwica naskórka, udar naczyniowy mózgu, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zapalenie naczyń krwionośnych, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego