Właściwości farmakokinetyczne
Rozacom (20 mg + 5 mg)/ml
Produkt leczniczy Rozacom, zawierający dorzolamid chlorowodorek (20 mg/ml) oraz tymolol maleinian (5 mg/ml), wykazuje korzystny profil farmakokinetyczny po miejscowym podaniu do oka. Dorzolamid działa bezpośrednio w obrębie oka, co pozwala na stosowanie znacznie mniejszych dawek niż w przypadku doustnych inhibitorów anhydrazy węglanowej, minimalizując ekspozycję układową i ryzyko zaburzeń kwasowo-zasadowych oraz elektrolitowych. Substancja ta gromadzi się selektywnie w erytrocytach, wiążąc się z anhydrazą węglanową II, a jej metabolit N-deetylo-dorzolamid, o słabszym działaniu, również kumuluje się w erytrocytach. Dorzolamid i jego metabolit są wydalane głównie przez nerki, a eliminacja z erytrocytów przebiega dwufazowo, z okresem półtrwania około 4 miesięcy. U pacjentów z upośledzoną czynnością nerek (klirens kreatyniny 30-60 ml/min) obserwowano wyższe stężenia metabolitu, jednak bez istotnych klinicznie skutków ubocznych.
Właściwości farmakokinetyczne produktu leczniczego Rozacom
Produkt leczniczy Rozacom w postaci kropli do oczu zawiera dwie substancje czynne: dorzolamidu chlorowodorek (20 mg/ml) i tymololu maleinian (5 mg/ml). Właściwości farmakokinetyczne obu składników charakteryzują się odmiennym profilem dystrybucji, metabolizmu i eliminacji po podaniu miejscowym do oka.1
Dorzolamidu chlorowodorek – profil farmakokinetyczny
Miejscowe podanie dorzolamidu chlorowodorku zapewnia bezpośrednie działanie leku w obrębie oka przy zastosowaniu znacznie mniejszych dawek w porównaniu z inhibitorami anhydrazy węglanowej podawanymi doustnie. Prowadzi to do znacznie mniejszej ekspozycji układowej, co potwierdza brak zaburzeń gospodarki kwasowo-zasadowej oraz zaburzeń elektrolitowych, charakterystycznych dla doustnych inhibitorów anhydrazy węglanowej.2
Dystrybucja dorzolamidu
Po miejscowym podaniu dorzolamid przenika do krążenia ogólnego. Ze względu na selektywne wiązanie z anhydrazą węglanową II, substancja ta gromadzi się w erytrocytach podczas długotrwałego stosowania. Stężenia wolnej substancji czynnej w osoczu pozostają skrajnie niskie. Dorzolamid wiąże się w umiarkowanym stopniu z białkami osocza (około 33%).3
Metabolizm dorzolamidu
Jedynym zidentyfikowanym metabolitem dorzolamidu jest N-deetylo-dorzolamid, który wykazuje słabsze działanie hamujące względem anhydrazy węglanowej II niż związek macierzysty. Metabolit ten hamuje również izoenzym o mniejszej aktywności – anhydrazę węglanową I. Podobnie jak dorzolamid, metabolit ten gromadzi się w erytrocytach, wiążąc się głównie z anhydrazą węglanową I.4
Eliminacja dorzolamidu
Dorzolamid jest wydalany głównie w postaci niezmienionej przez nerki, z moczem. Jego metabolit również jest wydalany drogą nerkową. Po zakończeniu stosowania leku obserwuje się dwufazowy proces eliminacji z erytrocytów:5
- Faza szybkiej eliminacji – początkowe szybkie zmniejszanie stężenia substancji czynnej
- Faza wolnej eliminacji – okres półtrwania wynoszący około cztery miesiące
Proces eliminacji ma charakter nieliniowy.6
Ekspozycja systemowa dorzolamidu
W badaniach z doustnym podawaniem dorzolamidu (symulującym maksymalną ekspozycję układową po długotrwałym miejscowym stosowaniu do oka) wykazano, że stan stacjonarny osiągany jest w ciągu 13 tygodni. W stanie stacjonarnym praktycznie nie stwierdzono obecności wolnej substancji czynnej ani jej metabolitu w osoczu. Stopień zahamowania anhydrazy węglanowej w erytrocytach był mniejszy niż ten, który prawdopodobnie wywierałby działanie farmakologiczne na czynność nerek lub układu oddechowego.7
Podobne wyniki farmakokinetyczne obserwowano po długotrwałym miejscowym stosowaniu dorzolamidu chlorowodorku. Warto jednak zaznaczyć, że u niektórych pacjentów w wieku podeszłym z zaburzeniami czynności nerek (szacunkowy klirens kreatyniny 30-60 ml/min) stwierdzono wyższe stężenia metabolitu w erytrocytach. Nie towarzyszyły temu jednak istotne różnice w stopniu zahamowania anhydrazy węglanowej ani klinicznie znaczące ogólnoustrojowe działania niepożądane.8
Tymololu maleinian – profil farmakokinetyczny
Ekspozycja układowa na tymolol po miejscowym stosowaniu była przedmiotem badania z udziałem sześciu osób, którym podawano tymololu maleinian w postaci 0,5% roztworu do oczu dwa razy na dobę. Stężenia tymololu w osoczu monitorowano w celu oceny ekspozycji systemowej.9
| Pora podania | Najwyższe średnie stężenie w osoczu |
|---|---|
| Dawka poranna | 0,46 ng/ml |
| Dawka wieczorna | 0,35 ng/ml |
Dane te wskazują na minimalne wchłanianie systemowe tymololu po miejscowym podaniu do oka, co przekłada się na niskie stężenia w osoczu.10
Charakterystyka właściwości farmakokinetycznych produktu Rozacom
Produkt leczniczy Rozacom, zawierający dwie substancje czynne – dorzolamidu chlorowodorek i tymololu maleinian, charakteryzuje się korzystnym profilem farmakokinetycznym po podaniu miejscowym do oka. Obydwie substancje wykazują minimalną ekspozycję ogólnoustrojową przy zachowaniu skuteczności miejscowej. Dorzolamid po przenikaniu do krwioobiegu gromadzi się w erytrocytach ze względu na powinowactwo do anhydrazy węglanowej, natomiast tymolol występuje w osoczu w minimalnych stężeniach. Ten profil farmakokinetyczny przyczynia się do dobrej tolerancji i bezpieczeństwa produktu przy długotrwałym stosowaniu.11
Kolejne rozdziały
Zapraszamy do dalszego czytania naszego leksykonu.
Wybierz kolejny rozdział z menu poniżej, aby otworzyć nową podstronę kompedium wiedzy i uzyskać szczegółowe informację o leku, substancji lub chorobie.
- Dawkowanie i sposób podawania
- Działania niepożądane
- Interakcje leku
- Profil bezpieczeństwa leku
- Przeciwwskazania
- Przedawkowanie
- Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
- Skład i postać leku
- Specjalne ostrzeżenia
- Właściwości farmakodynamiczne
- Właściwości farmakokinetyczne
- Wpływ na płodność, ciążę i laktację
- Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
- Wskazania do stosowania