3-hydroksyanagrelid
3-hydroksyanagrelid jest głównym aktywnym metabolitem anagrelidu, leku stosowanego w leczeniu nadpłytkowości samoistnej (trombocytemii samoistnej). Anagrelid ulega metabolizmowi w wątrobie, gdzie zostaje przekształcony głównie do 3-hydroksyanagrelidu, który wykazuje znaczną aktywność farmakologiczną.
Mechanizm działania 3-hydroksyanagrelidu polega na hamowaniu fosfodiesterazy typu III (PDE III), co prowadzi do obniżenia liczby płytek krwi poprzez zahamowanie ich dojrzewania z megakariocytów. Metabolit ten wykazuje około 40-krotnie silniejsze działanie inhibicyjne na PDE III niż związek macierzysty, co jest istotne dla efektu terapeutycznego.
W praktyce klinicznej, monitorowanie stężenia 3-hydroksyanagrelidu może być pomocne w optymalizacji dawkowania anagrelidu, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby, gdzie metabolizm leku może być zmieniony. Należy również pamiętać, że metabolit ten może przyczyniać się do działań niepożądanych anagrelidu, zwłaszcza tych związanych z układem sercowo-naczyniowym.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Anagrelide Stada 0,5 mg
Anagrelid, podawany doustnie w dawce 0,5 mg, charakteryzuje się biodostępnością co najmniej 70% i szybkim osiąganiem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) około 1 godziny po podaniu na czczo. Obecność pokarmu wpływa na farmakokinetykę leku, zmniejszając Cmax anagrelidu o 14%, zwiększając AUC o 20%, a także obniżając Cmax aktywnego metabolitu 3-hydroksyanagrelidu o 29%, bez istotnego wpływu na jego AUC. Metabolizm anagrelidu odbywa się głównie przez enzym CYP1A2, prowadząc do powstania aktywnego 3-hydroksyanagrelidu, a następnie nieaktywnego metabolitu 2-amino-5,6-dichloro-3,4-dihydrochinazoliny. Interakcje z induktorem CYP1A2, omeprazolem (40 mg/dobę), powodują istotne zmniejszenie ekspozycji na anagrelid (AUC o 26-27%, Cmax o 36%) oraz jego metabolit (AUC o 13-14%, Cmax o 18%). Okres półtrwania anagrelidu wynosi około 1,3 godziny, a wydalanie niezmienionego leku z moczem jest minimalne (<1%), natomiast nieaktywny metabolit wydalany jest w 18-35% dawki. Farmakokinetyka anagrelidu jest liniowa w zakresie dawek 0,5-2 mg, co ułatwia dostosowanie dawkowania.
2-amino-5, 3-hydroksyanagrelid, 4-dihydrochinazolina, 6-dichloro-3, aktywny metabolit, anagrelid, AUC, biodostępność, Cmax, cytochrom P450, efekt pierwszego przejścia przez wątrobę, ekspozycja na lek, enzym CYP1A2, induktor enzymu, kapsułka twarda, liniowa farmakokinetyka, metabolizm substancji czynnej, nadpłytkowość samoistna, okres półtrwania, omeprazol, parametr farmakokinetyczny, profil farmakokinetyczny, przemiana metaboliczna, stężenie w osoczu, związek macierzysty - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Grenalvon 1 mg
Anagrelid, substancja czynna leku Grenalvon dostępnego w kapsułkach 0,5 mg i 1 mg, charakteryzuje się wysoką biodostępnością doustną (≥70%) oraz szybkim osiąganiem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) około 1 godziny po podaniu na czczo. Spożycie pokarmu obniża Cmax anagrelidu o 14%, jednocześnie zwiększając AUC o 20%, natomiast dla aktywnego metabolitu 3-hydroksyanagrelidu pokarm zmniejsza Cmax o 29% bez wpływu na AUC. Anagrelid jest intensywnie metabolizowany głównie przez enzym CYP1A2 do 3-hydroksyanagrelidu, który następnie ulega dalszej przemianie do nieaktywnego metabolitu 2-amino-5,6-dichloro-3,4-dihydrochinazoliny. Interakcje z omeprazolem (40 mg/dobę) wykazują istotne zmniejszenie AUC i Cmax zarówno anagrelidu (odpowiednio o 26-27% i 36%), jak i jego metabolitu (o 13-14% i 18%), co potwierdza rolę CYP1A2 w metabolizmie leku. Okres półtrwania anagrelidu wynosi około 1,3 godziny, a eliminacja nerkowa leku w formie niezmienionej jest minimalna (<1%), natomiast metabolit jest wydalany z moczem w 18-35% dawki. Farmakokinetyka anagrelidu jest liniowa w zakresie dawek terapeutycznych 0,5-2 mg, bez zjawiska autoindukcji eliminacji.
2-amino-5, 3-hydroksyanagrelid, 4-dihydrochinazolina, 6-dichloro-3, aktywność enzymatyczna, anagrelid, AUC, autoindukcja eliminacji, biodostępność, biotransformacja, Cmax, CYP1A2, efekt pierwszego przejścia, farmakokinetyka liniowa, induktor enzymu, interakcja z omeprazolem, kumulacja leku, metabolizm leku, nadpłytkowość samoistna, okres półtrwania w osoczu, parametry farmakokinetyczne, stężenie w osoczu, wydalanie leku - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Anagrelide Vipharm 0,5 mg
Anagrelid, stosowany w terapii nadpłytkowości samoistnej, charakteryzuje się wysoką biodostępnością (≥70%) po podaniu doustnym oraz szybkim osiąganiem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) około 1 godziny po dawce. Spożycie posiłku przed podaniem leku powoduje zmniejszenie Cmax anagrelidu o 14%, ale zwiększa całkowitą ekspozycję (AUC) o 20%. Metabolizm anagrelidu odbywa się głównie przez enzym CYP1A2, prowadząc do aktywnego metabolitu 3-hydroksyanagrelidu, którego Cmax zmniejsza się o 29% po posiłku, bez istotnej zmiany AUC. Indukcja CYP1A2 przez omeprazol (40 mg/dobę) powoduje istotne obniżenie AUC i Cmax anagrelidu odpowiednio o 26-27% i 36%, a także zmniejszenie parametrów farmakokinetycznych metabolitu o 13-18%. Anagrelid ma krótki okres półtrwania około 1,3 godziny, co eliminuje ryzyko kumulacji, a eliminacja odbywa się głównie przez metabolizm, z mniej niż 1% leku wydalanym z moczem w formie niezmienionej. Liniowa farmakokinetyka w zakresie dawek 0,5-2 mg umożliwia precyzyjne dostosowanie dawkowania.
2-amino-5, 3-hydroksyanagrelid, 4-dihydrochinazolina, 6-dichloro-3, absorpcja leku, CYP1A2, dawkowanie leku, droga wydalania leku, dystrybucja leku, ekspozycja na lek, eliminacja leku, farmakokinetyka anagrelidu, induktor enzymu, interakcja z omeprazolem, metabolit anagrelidu, metabolizm pierwszego przejścia, nadpłytkowość samoistna, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, podanie doustne, proces metaboliczny, stężenie leku, stężenie leku w osoczu, szlak metaboliczny, wchłanianie leku, wpływ pokarmu na wchłanianie, zależność liniowa - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Anagrelide Vipharm 1 mg
Anagrelid w postaci chlorowodorku jednowodnego wykazuje dobrą biodostępność po podaniu doustnym, z co najmniej 70% dawki wchłanianej z przewodu pokarmowego. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest około 1 godziny po podaniu na czczo. Spożycie pokarmu obniża Cmax anagrelidu o 14%, jednocześnie zwiększając całkowitą ekspozycję (AUC) o 20%, natomiast Cmax aktywnego metabolitu 3-hydroksyanagrelidu zmniejsza się o 29% bez zmiany AUC. Anagrelid jest intensywnie metabolizowany przez enzym CYP1A2 do aktywnego 3-hydroksyanagrelidu, a następnie do nieaktywnego metabolitu 2-amino-5,6-dichloro-3,4-dihydrochinazoliny. Interakcje z induktorem CYP1A2, omeprazolem (40 mg/dobę), powodują istotne zmniejszenie AUC(0-∞) anagrelidu o 27% i Cmax o 36%, a także umiarkowane obniżenie parametrów farmakokinetycznych metabolitu. Okres półtrwania anagrelidu wynosi około 1,3 godziny, co eliminuje ryzyko kumulacji podczas terapii. Wydalanie leku w postaci niezmienionej z moczem jest minimalne (<1%), natomiast 18-35% dawki wydalane jest jako metabolit. Farmakokinetyka anagrelidu jest liniowa w zakresie dawek 0,5-2 mg, co umożliwia przewidywalne dostosowanie dawkowania.
2-amino-5, 3-hydroksyanagrelid, 4-dihydrochinazolina, 6-dichloro-3, aktywny metabolit, anagrelid, autoindukcja metabolizmu, biotransformacja, chlorowodorek jednowodny, cytochrom P450, enzym CYP1A2, farmakokinetyka liniowa, interakcja metaboliczna, kumulacja leku, maksymalne stężenie w osoczu, nadpłytkowość samoistna, okres półtrwania w osoczu, omeprazol, pierwszy przejście przez wątrobę, pole pod krzywą stężenia, stężenie leku w osoczu, wchłanianie metabolizm eliminacja - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Anagrelide Accord 0,5 mg
Anagrelid, podawany doustnie w dawkach 0,5 mg i 1 mg jako chlorowodorek jednowodny, charakteryzuje się wysokim wchłanianiem (≥70%) oraz szybkim osiąganiem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) około 1 godziny po podaniu na czczo. Pokarm zmniejsza Cmax anagrelidu o 14%, ale zwiększa całkowitą ekspozycję (AUC) o 20%, natomiast dla aktywnego metabolitu 3-hydroksyanagrelidu pokarm obniża Cmax o 29% bez wpływu na AUC. Metabolizm leku odbywa się głównie w wątrobie, zależnie od enzymu CYP1A2, przekształcając anagrelid do aktywnego 3-hydroksyanagrelidu, a następnie do nieaktywnego metabolitu 2-amino-5,6-dichloro-3,4-dihydrochinazoliny. Interakcje z induktorem CYP1A2, omeprazolem (40 mg/dobę), powodują istotne zmniejszenie AUC i Cmax zarówno anagrelidu (AUC(0-∞) o 27%, Cmax o 36%), jak i 3-hydroksyanagrelidu (AUC(0-∞) o 13%, Cmax o 18%). Okres półtrwania anagrelidu wynosi około 1,3 godziny, a eliminacja odbywa się głównie przez metabolizm, z mniej niż 1% leku wydalanego niezmienionego z moczem. Farmakokinetyka anagrelidu jest liniowa w zakresie dawek 0,5–2 mg, co ułatwia dostosowanie dawkowania.
2-amino-5, 3-hydroksyanagrelid, 4-dihydrochinazolina, 6-dichloro-3, aktywny metabolit, anagrelid, AUC, autoindukcja eliminacji, biotransformacja, chlorowodorek jednowodny, Cmax, CYP1A2, długotrwałe stosowanie, efekt pierwszego przejścia, ekspozycja na lek, farmakokinetyka, farmakokinetyka anagrelidu, induktor enzymu, interakcja enzymatyczna, kapsułka twarda, kumulacja leku, liniowość farmakokinetyki, metabolit anagrelidu, nadpłytkowość samoistna, nieaktywny metabolit, okres półtrwania w osoczu, omeprazol, pole pod krzywą stężenia, stężenie leku w osoczu, wchłanianie z przewodu pokarmowego - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Grenalvon 0,5 mg
Anagrelid, substancja czynna leku Grenalvon, charakteryzuje się wysoką biodostępnością po podaniu doustnym (≥70%) oraz szybkim osiąganiem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) około 1 godziny po podaniu na czczo. Spożycie pokarmu obniża Cmax anagrelidu o 14%, jednocześnie zwiększając AUC o 20%, natomiast dla aktywnego metabolitu 3-hydroksyanagrelidu Cmax zmniejsza się o 29% bez wpływu na AUC. Metabolizm anagrelidu odbywa się głównie przez enzym CYP1A2, prowadząc do powstania 3-hydroksyanagrelidu, a następnie nieaktywnego metabolitu 2-amino-5,6-dichloro-3,4-dihydrochinazoliny. Indukcja CYP1A2 przez omeprazol (40 mg/dobę) powoduje istotne zmniejszenie AUC i Cmax anagrelidu odpowiednio o 27% i 36%, a także redukcję parametrów farmakokinetycznych metabolitu o 13-18%. Okres półtrwania anagrelidu wynosi około 1,3 godziny, a eliminacja z moczem dotyczy <1% niezmienionego leku oraz 18-35% metabolitu 2-amino-5,6-dichloro-3,4-dihydrochinazoliny, bez obserwacji autoindukcji metabolizmu.
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Anagrelid Nordic
Stosowanie anagrelidu wymaga ścisłego nadzoru klinicznego ze względu na ryzyko poważnych działań niepożądanych, zwłaszcza ze strony układu sercowo-naczyniowego, takich jak torsade de pointes, częstoskurcz komorowy, kardiomiopatia, kardiomegalia oraz zastoinowa niewydolność serca. Monitorowanie powinno obejmować pełną morfologię krwi (hemoglobina, leukocyty, płytki), funkcję wątroby (ALT, AST), czynność nerek (stężenie kreatyniny i mocznika) oraz elektrolity (potas, magnez, wapń). Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z wydłużonym odstępem QT (wrodzonym lub nabytym), hipokaliemią oraz przy stosowaniu inhibitorów CYP1A2, które mogą zwiększać stężenie anagrelidu i jego aktywnego metabolitu 3-hydroksyanagrelidu. Przed rozpoczęciem terapii wskazane jest wykonanie EKG i echokardiografii oraz korekta zaburzeń elektrolitowych.
3-hydroksyanagrelid, anagrelid, badanie czynności wątroby, badanie echokardiograficzne, badanie elektrokardiograficzne, ból głowy, brak laktazy, cykliczny adenozynomonofosforan, częstoskurcz komorowy, hipokaliemia, inhibitor CYP1A2, inhibitor fosfodiesterazy III, kardiomegalia, kardiomiopatia, kołatanie serca, morfologia krwi, nadciśnienie płucne, nietolerancja galaktozy, torsade de pointes, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie rytmu serca, zastoinowa niewydolność serca, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Anagrelide Glenmark 0,5 mg
Anagrelid Glenmark w dawce 0,5 mg charakteryzuje się wysoką biodostępnością doustną ≥70%, z maksymalnym stężeniem (Cmax) osiąganym około 1 godziny po podaniu na czczo. Obecność pokarmu zmniejsza Cmax anagrelidu o 14%, jednocześnie zwiększając AUC o 20%, a także redukuje Cmax aktywnego metabolitu 3-hydroksyanagrelidu o 29%, bez wpływu na jego AUC. Lek ulega intensywnemu metabolizmowi głównie przez CYP1A2, tworząc aktywny metabolit 3-hydroksyanagrelid, który dalej przekształcany jest do nieaktywnego metabolitu 2-amino-5,6-dichloro-3,4-dihydrochinazoliny. Interakcja z omeprazolem (40 mg/dobę) powoduje istotne zmniejszenie ekspozycji na anagrelid i jego metabolit (AUC anagrelidu ↓27%, Cmax ↓36%; AUC metabolitu ↓13%, Cmax ↓18%), co może wymagać korekty dawkowania. Okres półtrwania anagrelidu wynosi około 1,3 godziny, a wydalanie leku w postaci niezmienionej z moczem jest minimalne (<1%). Farmakokinetyka jest liniowa w zakresie dawek 0,5-2 mg, co ułatwia dostosowanie dawki.
2-amino-5, 3-hydroksyanagrelid, 4-dihydrochinazolina, 6-dichloro-3, anagrelid, AUC, biodostępność anagrelidu, biotransformacja, chlorowodorek, dawkowanie leku, ekspozycja na lek, enzym CYP1A2, induktor CYP1A2, kapsułki twarde, liniowa farmakokinetyka, metabolit aktywny, nadpłytkowość samoistna, okres półtrwania w osoczu, parametr farmakokinetyczny, stężenie w osoczu - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Anagrelid Nordic 1 mg
Anagrelid wykazuje wysoki stopień wchłaniania z przewodu pokarmowego (≥75%) z Tmax około 1,38 godziny i krótkim okresem półtrwania eliminacyjnego również około 1,38 godziny. Produkt Anagrelid Nordic cechuje się opóźnionym Tmax oraz obniżonymi wartościami Cmax i AUC w porównaniu do innych preparatów, co może wpływać na profil działań niepożądanych. Obecność pokarmu opóźnia wchłanianie leku do 2 godzin, jednak nie zmienia istotnie biodostępności ani aktywności klinicznej. Lek charakteryzuje się dużą objętością dystrybucji (120 l/kg), co wskazuje na znaczną penetrację do tkanek, choć mechanizmy dystrybucji i wiązania z białkami osocza pozostają nie do końca poznane.
2-amino-5, 3-hydroksyanagrelid, 4-dihydrochinazolina, 6-dichloro-3, aktywny metabolit, anagrelid, Anagrelid Nordic, AUC, biodostępność, choroba mieloproliferacyjna, Cmax, fosfodiesteraza III, megakariocyt, nadpłytkowość samoistna, objętość dystrybucji, okres półtrwania, radioaktywność, stężenie maksymalne w osoczu, stężenie osoczowe, Tmax, wiązanie z białkami osocza, znakowanie izotopowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Anagrelide Accord 1 mg
Anagrelid wykazuje wysoką biodostępność po podaniu doustnym, z co najmniej 70% dawki wchłanianej z przewodu pokarmowego. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest około 1 godziny po podaniu na czczo. Spożycie pokarmu wpływa na farmakokinetykę leku, zmniejszając Cmax anagrelidu o 14%, jednocześnie zwiększając całkowitą ekspozycję (AUC) o 20%, oraz obniżając Cmax aktywnego metabolitu 3-hydroksyanagrelidu o 29%, bez istotnego wpływu na jego AUC. Metabolizm anagrelidu odbywa się głównie przez enzym CYP1A2, prowadząc do powstania aktywnego metabolitu 3-hydroksyanagrelidu, który następnie jest przekształcany do nieaktywnego metabolitu 2-amino-5,6-dichloro-3,4-dihydrochinazoliny. Okres półtrwania anagrelidu wynosi około 1,3 godziny, co zapobiega kumulacji leku przy powtarzalnym dawkowaniu. Wydalanie leku w postaci niezmienionej z moczem jest minimalne (<1%), natomiast nieaktywny metabolit stanowi 18-35% wydalonej dawki.
2-amino-5, 3-hydroksyanagrelid, 4-dihydrochinazolina, 6-dichloro-3, anagrelid, AUC, autoindukcja eliminacji, badanie farmakokinetyczne, biodostępność, Cmax, cytochrom P450, efekt pierwszego przejścia, ekspozycja na lek, enzym CYP1A2, farmakokinetyka liniowa, farmakokinetyka pediatryczna, metabolizm anagrelidu, nadpłytkowość samoistna, okres półtrwania, stężenie w osoczu - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Anagrelid Nordic 0,5 mg
Anagrelid Nordic, dostępny w dawkach 0,5 mg, 0,75 mg oraz 1 mg, charakteryzuje się wysoką biodostępnością doustną wynoszącą co najmniej 75%. Maksymalne stężenie w osoczu (Tmax) osiągane jest około 1,38 godziny po podaniu na czczo, a okres półtrwania wynosi również około 1,38 godziny, co eliminuje ryzyko kumulacji przy długotrwałej terapii. Wchłanianie leku ulega opóźnieniu o około 2 godziny przy jednoczesnym spożyciu pokarmu, jednak nie wpływa to istotnie na biodostępność ani skuteczność kliniczną. Anagrelid wykazuje dużą objętość dystrybucji (120 l/kg), co wskazuje na znaczne przenikanie do tkanek, choć szczegółowy wzorzec dystrybucji i stopień wiązania z białkami osocza pozostają nie do końca poznane. Metabolizm leku prowadzi do powstania aktywnego metabolitu 3-hydroksyanagrelidu oraz nieaktywnego 2-amino-5,6-dichloro-3,4-dihydrochinazoliny, z czego aktywny metabolit może wzmacniać efekt terapeutyczny poprzez hamowanie fosfodiesterazy III i wpływ na megakariocyty.
2-amino-5, 3-hydroksyanagrelid, 4-dihydrochinazolina, 6-dichloro-3, anagrelid chlorowodorek jednowodny, biodostępność anagrelidu, biodostępność doustna, choroba mieloproliferacyjna, ekspozycja na metabolit, fosfodiesteraza III, maksymalne stężenie w osoczu, nadpłytkowość samoistna, objętość dystrybucji, okres półtrwania eliminacji, parametry farmakokinetyczne, pole pod krzywą stężenia, przenikanie do tkanek, wiązanie z białkami osocza - Leksykon substancji czynnych
Anagrelid – Właściwości farmakokinetyczne
Anagrelid wykazuje wysoką biodostępność po podaniu doustnym (70-75%) z szybkim osiąganiem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) około 1 godziny po podaniu na czczo. Spożycie pokarmu zmniejsza Cmax anagrelidu o 14%, ale zwiększa AUC o 20%, jednocześnie opóźniając Tmax nawet o 2 godziny, co jednak nie wpływa istotnie na jego aktywność kliniczną. Anagrelid charakteryzuje się dużą objętością dystrybucji (120 l/kg) i jest intensywnie metabolizowany przez CYP1A2 do aktywnego 3-hydroksyanagrelidu, który wykazuje silniejsze hamowanie fosfodiesterazy III. Okres półtrwania anagrelidu wynosi około 1,3 godziny, co zapobiega kumulacji leku. Wydalanie odbywa się głównie przez metabolity, z mniej niż 1% dawki wydalanej w postaci niezmienionej. Liniowa farmakokinetyka w zakresie dawek 0,5-2 mg umożliwia przewidywalne dawkowanie.
2-amino-5, 3-hydroksyanagrelid, 4-dihydrochinazolina, 6-dichloro-3, autoindukcja eliminacji, biodostępność, CYP1A2, czas do osiągnięcia maksymalnego stężenia, dystrybucja substancji, fosfodiesteraza III, induktor enzymu, interakcje farmakokinetyczne, liczba płytek krwi, liniowa zależność stężenia, maksymalne stężenie w osoczu, megakariocyty, metabolizm leku, nadpłytkowość samoistna, objętość dystrybucji, okres półtrwania, omeprazol, pole pod krzywą stężenia, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Anagrelide Sandoz 0,5 mg
Anagrelid wykazuje efektywne wchłanianie po podaniu doustnym, z biodostępnością co najmniej 70%. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiąga około 1 godziny po podaniu na czczo. Spożycie pokarmu zmniejsza Cmax anagrelidu o 14%, zwiększa AUC o 20%, a Cmax metabolitu 3-hydroksyanagrelidu obniża o 29%, nie wpływając istotnie na jego AUC. Anagrelid jest metabolizowany głównie przez enzym CYP1A2 do aktywnego 3-hydroksyanagrelidu, który następnie ulega dalszemu przekształceniu do nieaktywnego metabolitu 2-amino-5,6-dichloro-3,4-dihydrochinazoliny. Współpodawanie omeprazolu (40 mg/dobę) indukującego CYP1A2 powoduje istotne zmniejszenie ekspozycji na anagrelid (AUC o 26-27%, Cmax o 36%) oraz metabolit (AUC o 13-14%, Cmax o 18%). Okres półtrwania anagrelidu wynosi około 1,3 godziny, co eliminuje ryzyko kumulacji przy wielokrotnym podawaniu. Wydalanie odbywa się głównie przez metabolity, z mniej niż 1% dawki wydalanej w postaci niezmienionej w moczu, natomiast 18-35% dawki jest wydalane jako nieaktywny metabolit. Nie obserwuje się autoindukcji metabolizmu leku.
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Thromboreductin 0,5 mg
Anagrelid, substancja czynna leku Thromboreductin, charakteryzuje się wysoką biodostępnością po podaniu doustnym (70%) oraz szybkim wchłanianiem z Tmax wynoszącym 1-2 godziny. Lek może być podawany niezależnie od posiłków, co ułatwia stosowanie kliniczne. Anagrelid wykazuje dużą objętość dystrybucji (120 l/kg) oraz intensywny metabolizm prowadzący do powstania co najmniej czterech metabolitów, z których aktywny farmakologicznie jest 3-hydroksyanagrelid. Okres półtrwania anagrelidu wynosi 1-2 godziny, a eliminacja odbywa się głównie przez nerki (75% wydalane z moczem) oraz w mniejszym stopniu z kałem (10%). Brak jest danych dotyczących stopnia wiązania z białkami osocza oraz dystrybucji w różnych kompartmentach organizmu.
3-hydroksyanagrelid, anagrelid, białka osocza, biodostępność anagrelidu, czas osiągnięcia maksymalnego stężenia, dawkowanie leku, działanie terapeutyczne leku, ekspozycja na lek, enzym CYP1A2, farmakokinetyka anagrelidu, interakcje lekowe, kumulacja leku, metabolizm leku, objętość dystrybucji, okres półtrwania leku, omeprazol, płytki krwi, wydalanie przez nerki, zaburzenie czynności wątroby, znakowanie izotopowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Anagrelid Nordic 0,75 mg
Anagrelid Nordic, dostępny w dawkach 0,5 mg, 0,75 mg oraz 1 mg, charakteryzuje się wysoką biodostępnością po podaniu doustnym (≥75%) oraz Tmax około 1,38 godziny u zdrowych ochotników, choć w porównaniu z innymi preparatami anagrelidu wykazuje opóźnione Tmax oraz obniżone wartości Cmax i AUC. Spożycie pokarmu opóźnia Tmax nawet o 2 godziny, jednak nie wpływa istotnie na biodostępność i aktywność kliniczną leku. Anagrelid cechuje się dużą objętością dystrybucji (120 l/kg), co wskazuje na znaczną penetrację do tkanek. Metabolizm leku prowadzi do powstania aktywnego metabolitu 3-hydroksyanagrelidu, który wykazuje silniejsze hamowanie fosfodiesterazy III niż związek macierzysty, oraz nieaktywnego 2-amino-5,6-dichloro-3,4-dihydrochinazoliny. Eliminacja odbywa się głównie przez nerki (75% z moczem) oraz w mniejszym stopniu przez kał (10%) w ciągu 6 dni po podaniu. Okres półtrwania anagrelidu wynosi około 1,38 godziny, co zapobiega kumulacji podczas długotrwałego stosowania, a utrata skuteczności po odstawieniu następuje w ciągu 4-8 dni.
2-amino-5, 3-hydroksyanagrelid, 4-dihydrochinazolina, 6-dichloro-3, anagrelid, biodostępność, choroba mieloproliferacyjna, dawkowanie leku, droga eliminacji, działanie niepożądane, fosfodiesteraza III, kumulacja leku, laktoza bezwodna, megakariocyt, metabolit aktywny, metabolizm leku, nadpłytkowość samoistna, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, Tmax, wiązanie z białkami osocza, znakowanie izotopowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Anagrelid Aurovitas 0,5 mg
Anagrelid Aurovitas, zawierający chlorowodorek jednowodny anagrelidu, charakteryzuje się wysoką biodostępnością doustną (≥70%) oraz szybkim osiąganiem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) około 1 godziny po podaniu na czczo. Spożycie pokarmu obniża Cmax anagrelidu o 14%, jednocześnie zwiększając całkowite narażenie (AUC) o 20%, natomiast Cmax aktywnego metabolitu 3-hydroksyanagrelidu zmniejsza się o 29% bez istotnej zmiany AUC. Metabolizm leku odbywa się głównie przez enzym CYP1A2, przekształcający anagrelid do aktywnego 3-hydroksyanagrelidu, który następnie ulega dalszemu metabolizmowi do nieaktywnego 2-amino-5,6-dichloro-3,4-dihydrochinazoliny. Interakcje z induktorami CYP1A2, np. omeprazolem (40 mg/dobę), powodują istotne obniżenie parametrów farmakokinetycznych anagrelidu (AUC o 26-27%, Cmax o 36%) oraz metabolitu (AUC o 13-14%, Cmax o 18%). Okres półtrwania anagrelidu wynosi około 1,3 godziny, co eliminuje ryzyko kumulacji przy standardowym dawkowaniu. Wydalanie leku w formie niezmienionej z moczem jest minimalne (<1%), natomiast metabolit 2-amino-5,6-dichloro-3,4-dihydrochinazolina jest wydalany w 18-35% dawki.
2-amino-5, 3-hydroksyanagrelid, 4-dihydrochinazolina, 6-dichloro-3, aktywny metabolit, AUC, autoindukcja, badanie farmakokinetyczne, biodostępność, chlorowodorek anagrelidu, Cmax, CYP1A2, droga eliminacji, eliminacja leku, farmakokinetyka anagrelidu, induktor CYP1A2, kumulacja substancji czynnej, liniowość farmakokinetyczna, metabolizm anagrelidu, metabolizm wątrobowy, nadpłytkowość samoistna, okres półtrwania, omeprazol, podanie doustne, wydalanie nerkowe