Właściwości farmakokinetyczne leku Inuprin Forte

Kompleks inozyny pranobeks, który jest substancją czynną leku Inuprin Forte w dawce 1000 mg, charakteryzuje się specyficznymi właściwościami farmakokinetycznymi. Każda składowa tego kompleksu wykazuje odrębną charakterystykę farmakokinetyczną, co ma istotne znaczenie dla działania leczniczego preparatu. Kompleks składa się z inozyny oraz 4-acetamidobenzoesanu 2-hydroksypropylodimetyloamoniowego w stosunku molarnym 1:3. ¹

Wchłanianie

Po podaniu doustnym inozyna pranobeks charakteryzuje się doskonałą biodostępnością – wchłania się natychmiast i całkowicie (≥90%) z przewodu pokarmowego do krwioobiegu. Badania porównawcze wykazały, że po podaniu doustnym u małp Rhesus, 94%-100% składników kompleksu, takich jak N,N-dimetyloamino-2-propanol (DIP) oraz kwas p-acetamidobenzoesowy (PAcBA), jest wykrywanych w moczu w ilościach porównywalnych do wartości uzyskiwanych po podaniu dożylnym. ²

Dystrybucja

Badania z użyciem znakowanego radioaktywnie materiału po podaniu inozyny pranobeksu u małp wykazały obecność substancji czynnej w wielu narządach i tkankach. Dystrybucja przebiega w sposób zróżnicowany, a największą aktywność promieniotwórczą odnotowano kolejno w następujących narządach: nerki, płuca, wątroba, serce, śledziona, jądra, trzustka, mózg i mięśnie szkieletowe. Taki profil dystrybucji wskazuje na szeroki zakres działania substancji w organizmie. ³

Metabolizm

W badaniach przeprowadzonych u ludzi po podaniu doustnym 1 g inozyny pranobeks zaobserwowano specyficzne stężenia poszczególnych składników kompleksu w osoczu krwi. Dla składowej DIP maksymalne stężenie w osoczu wynosiło 3,7 mikrogramów/ml i było osiągane po dwóch godzinach od podania. Natomiast dla składowej PAcBA maksymalne stężenie w osoczu wynosiło 9,4 mikrogramów/ml i było osiągane już po 1 godzinie od podania. W badaniach tolerancji dawki u ludzi zaobserwowano, że maksymalne zwiększenie stężenia kwasu moczowego nie przebiegało w sposób liniowy, a wahania stężenia mieściły się w zakresie ±10% między pierwszą a trzecią godziną po podaniu leku. ⁴

U ludzi głównym metabolitem DIP jest N-tlenek, natomiast głównym metabolitem PAcBA jest o-acyloglukuronid. W przypadku zwierząt zaobserwowano, że do 70% podanej doustnie dawki inozyny pranobeks może być odzyskane w moczu w postaci kwasu moczowego, a pozostała część w formie innych metabolitów, takich jak ksantyna i hipoksantyna. ⁵

Eliminacja

Wydalanie składowych kompleksu inozyny pranobeks z organizmu przebiega głównie drogą nerkową. Przy dawkowaniu 4 g na dobę, 24-godzinne wydalanie PAcBA i DIP z moczem wynosi w przybliżeniu 85% podanej dawki. Z całkowitej ilości radioaktywności związanej z DIP, aż 95% odzyskano z moczu w postaci niezmienionego DIP oraz jego metabolitu N-tlenku DIP. ⁶

Składowe kompleksu charakteryzują się różnymi okresami półtrwania w fazie eliminacji. Dla DIP okres półtrwania wynosi 3,5 godziny, natomiast dla PAcBA jest znacznie krótszy i wynosi 50 minut. ⁷

Zależności farmakokinetyczne-farmakodynamiczne

Badania biodostępności wykazały, że w warunkach równowagi odzyskiwanie z moczu składowej PAcBA i jej metabolitu wynosiło ≥90% spodziewanej wartości. Odsetek odzyskanej składowej DIP wraz z jej metabolitem był nieco niższy i wynosił ≥76%. W przypadku parametrów osoczowych, wartość pola pod krzywą stężenia (AUC) wynosiła ≥88% dla DIP oraz ≥77% dla PAcBA, co świadczy o dobrej biodostępności obu składników kompleksu. ⁸