Właściwości farmakokinetyczne leku Pranosin forte

Produkt leczniczy Pranosin forte zawiera jako substancję czynną inozynę pranobeks w stężeniu 100 mg/ml, która stanowi kompleks zawierający inozynę oraz 4-acetamidobenzoesan 2-hydroksypropylodimetyloamoniowy w stosunku molarnym 1:3. Każda składowa tej substancji czynnej charakteryzuje się odrębnymi właściwościami farmakokinetycznymi, które zostaną omówione szczegółowo poniżej.¹

Wchłanianie

Po podaniu doustnym inozyna pranobeks charakteryzuje się szybkim i niemal całkowitym wchłanianiem z przewodu pokarmowego. Proces absorpcji sięga 90%, po czym substancja pojawia się we krwi. Badania porównawcze wykazały, że po podaniu doustnym u małp Rezus stwierdza się w moczu 94%-100% składników kompleksu: DIP (N,N-dimetylamino-2-propanol) oraz PAcBA (kwas p-acetamidobenzoesowy), co odpowiada wartościom osiąganym po podaniu dożylnym.²

Dystrybucja

Badania z użyciem materiału znakowanego radioaktywnie przeprowadzone u małp wykazały obecność substancji w różnych narządach. Największą aktywność promieniotwórczą stwierdzono kolejno w: nerkach, płucach, wątrobie, sercu, śledzionie, jądrach, trzustce, mózgu i mięśniach szkieletowych. Taka dystrybucja wskazuje na szerokie rozprzestrzenianie się substancji czynnej w organizmie, z największą koncentracją w narządach związanych z metabolizmem i wydalaniem.³

Metabolizm

Metabolizm poszczególnych składowych inozyny pranobeksu przebiega w różny sposób. Po doustnym podaniu jednego grama leku u ludzi zaobserwowano następujące maksymalne stężenia w osoczu:

• dla DIP: 3,7 mikrogramów/ml (osiągane po 2 godzinach)⁴
• dla PAcBA: 9,4 mikrogramów/ml (osiągane po 1 godzinie)⁵

W badaniach nad tolerancją dawki u ludzi zaobserwowano, że maksymalne zwiększenie stężenia kwasu moczowego (który jest wskaźnikiem przemian inozyny zawartej w produkcie leczniczym) nie miało przebiegu liniowego. Wahania stężenia mieściły się w zakresie +10% i występowały między 1. a 3. godziną po podaniu.⁶

Poszczególne składowe kompleksu podlegają następującym przemianom metabolicznym:

• DIP jest metabolizowany głównie do N-tlenku⁷
• PAcBA jest przekształcany głównie do o-acyloglukuronidu⁸
• Inozyna ulega metabolizmowi w ramach szlaku degradacji puryn do kwasu moczowego oraz do innych metabolitów takich jak ksantyna i hipoksantyna. Po doustnym podaniu tabletek u zwierząt do 70% podanej dawki inozyny może być odzyskane w moczu w postaci kwasu moczowego, a pozostała ilość jako zwykłe metabolity.⁹

Eliminacja

Wydalanie metabolitów inozyny pranobeksu odbywa się głównie drogą nerkową. W ciągu 24 godzin przy dawkowaniu 4 g na dobę wydalanie z moczem przedstawia się następująco:

• PAcBA oraz jego główny metabolit – około 85% podanej dawki¹⁰
• DIP oraz jego metabolit (N-tlenek) – około 95% radioaktywności związanej z DIP odzyskano z moczem¹¹

Okres półtrwania w fazie eliminacji wynosi:

• 3,5 godziny dla DIP¹²
• 50 minut dla PAcBA¹³

Biodostępność

W badaniach oceniających biodostępność poszczególnych składowych kompleksu w warunkach równowagi dynamicznej wykazano, że:

• Odzyskiwanie z moczem PAcBA oraz jego metabolitu wynosiło ≥90% spodziewanej wartości¹⁴
• Odsetek odzyskiwanej składowej DIP oraz jej metabolitu wynosił >76%^76%.”>15
• Wartość parametru AUC (pole pod krzywą stężenia w funkcji czasu) w osoczu wynosiła ≥88% dla DIP oraz ≥77% dla PAcBA¹⁶