Właściwości farmakokinetyczne leku Neosine

Substancja czynna produktu leczniczego Neosine (inozyny pranobeks) stanowi kompleks zawierający inozynę oraz 4-acetamidobenzoesan 2-hydroksypropylodimetyloamoniowy w stosunku molarnym 1:3. Każda składowa tej substancji czynnej charakteryzuje się odrębnymi właściwościami farmakokinetycznymi, które zostaną szczegółowo opisane poniżej.¹

Wchłanianie

Po podaniu doustnym inozyny pranobeks charakteryzuje się niemal całkowitym wchłanianiem z przewodu pokarmowego. Stopień absorpcji wynosi ≥90%, a substancja czynna pojawia się we krwi natychmiast po przyjęciu. Badania porównawcze wykazały, że biodostępność po podaniu doustnym jest porównywalna z podaniem dożylnym – 94%–100% wartości składników DIP (N,N-dimetylamino-2-propanol) oraz PacBA (kwas p-acetamidobenzoesowy) stwierdzanych po podaniu dożylnym obserwuje się również w moczu po podaniu doustnym u małp Rhesus.²

Dystrybucja

Badania z zastosowaniem znakowania radioaktywnego wykazały, że po podaniu inozyny pranobeksu substancja jest dystrybuowana do różnych narządów, z malejącą aktywnością promieniotwórczą w następującej kolejności: nerki, płuca, wątroba, serce, śledziona, jądra, trzustka, mózg i mięśnie szkieletowe. Taki rozkład wskazuje na preferencyjną dystrybucję leku do organów o wysokim przepływie krwi oraz wysokiej aktywności metabolicznej.³

Metabolizm

W badaniach farmakokinetycznych u ludzi po podaniu doustnym 1 grama inozyny pranobeksu obserwowano charakterystyczne stężenia poszczególnych składników w osoczu. Stężenie DIP osiągnęło wartość maksymalną 3,7 µg/ml po 2 godzinach od podania, natomiast stężenie PacBA osiągnęło wartość 9,4 µg/ml po 1 godzinie od przyjęcia leku. Badania nad tolerancją dawki wykazały, że maksymalne zwiększenie stężenia kwasu moczowego (który jest wskaźnikiem przemian inozyny zawartej w produkcie) nie miało przebiegu liniowego i wahało się w zakresie ±10% między 1 a 3 godziną po podaniu.⁴

Wydalanie

Wydalanie poszczególnych składników inozyny pranobeksu charakteryzuje się specyficzną kinetyką. W warunkach stanu równowagi, podczas dawkowania 4 g na dobę, około 85% podanej dawki PAcBA oraz jego głównego metabolitu jest wydalane z moczem w ciągu 24 godzin. W przypadku DIP, 95% radioaktywności związanej z tym składnikiem odzyskano z moczu w postaci niezmienionego DIP oraz jego metabolitu – N-tlenku DIP.⁵

Okres półtrwania w fazie eliminacji różni się dla poszczególnych składników i wynosi 3,5 godziny dla DIP oraz 50 minut dla PAcBA. U ludzi, głównym metabolitem DIP jest N-tlenek, natomiast dla PAcBA jest to o-acyloglukuronid.⁶

Składowa inozynowa podlega procesom metabolicznym typowym dla degradacji puryn, prowadzącym do powstania kwasu moczowego, co utrudnia badania z zastosowaniem substancji znakowanych radioaktywnie u ludzi. W badaniach na zwierzętach wykazano, że do 70% podanej dawki inozyny może być odzyskane jako kwas moczowy w moczu po doustnym podaniu tabletek, a pozostała ilość wydalana jest w postaci typowych metabolitów purynowych – ksantyny i hipoksantyny.⁷

Biodostępność

Inozyna pranobeks charakteryzuje się wysoką biodostępnością, co potwierdzają badania farmakokinetyczne. W warunkach stanu równowagi odzyskiwanie z moczu składowej PAcBA oraz jej metabolitu wynosiło ≥90% spodziewanej wartości, natomiast odsetek odzyskiwanej składowej DIP oraz jej metabolitu wynosił ≥76%. Wskaźnik AUC (pole pod krzywą stężenia w czasie), będący miarą całkowitej ekspozycji organizmu na lek, w osoczu wynosił ≥88% dla DIP oraz ≥77% dla PAcBA, co świadczy o dobrej biodostępności leku.⁸

Parametry farmakokinetyczne inozyny pranobeksu