Właściwości farmakokinetyczne produktu Eloprine Forte

Produkt leczniczy Eloprine Forte zawiera inozynę pranobeks – kompleks składający się z inozyny oraz 4-acetamidobenzoesanu 2-hydroksypropylodimetyloamoniowego w stosunku molarnym 1:3. Każda z tych składowych charakteryzuje się odrębnymi właściwościami farmakokinetycznymi, co warunkuje specyficzny profil farmakokinetyczny całego preparatu.¹

Wchłanianie

Po podaniu doustnym inozyna pranobeks ulega szybkiemu i prawie całkowitemu wchłanianiu z przewodu pokarmowego. Biodostępność wynosi około 90%, a substancja aktywna pojawia się we krwi niemal natychmiast po przyjęciu. Badania porównawcze po podaniu dożylnym i doustnym u małp Rhesus wykazały, że 94%-100% składników: DIP (N,N-dimetyloamino-2-propanol) oraz PacBA (kwas p-acetamidobenzoesowy) jest wykrywanych w moczu po podaniu doustnym, co potwierdza wysoką biodostępność tych składników.²

Dystrybucja

Badania z wykorzystaniem materiału znakowanego radioaktywnie wykazały, że po podaniu produktu leczniczego u małp, dystrybucja zachodzi do różnych narządów z malejącą aktywnością promieniotwórczą w następującej kolejności: nerki, płuca, wątroba, serce, śledziona, jądra, trzustka, mózg i mięśnie szkieletowe. Taki profil dystrybucji wskazuje na szerokie rozprzestrzenianie się składników leku w organizmie, ze szczególną koncentracją w narządach odpowiedzialnych za metabolizm i wydalanie.³

Metabolizm

Badania farmakokinetyczne u ludzi po podaniu doustnym jednego grama inozyny pranobeksu wykazały, że składniki leku osiągają maksymalne stężenia w osoczu w krótkim czasie po podaniu. Dla DIP maksymalne stężenie wynosiło 3,7 μg/ml i było osiągane po 2 godzinach, natomiast dla PacBA maksymalne stężenie 9,4 μg/ml występowało już po 1 godzinie. W przypadku inozyny, jej metabolizm można monitorować na podstawie wzrostu stężenia kwasu moczowego w osoczu. Badania tolerancji dawki wykazały, że maksymalny wzrost stężenia kwasu moczowego nie ma charakteru liniowego i waha się w zakresie +10% między 1 a 3 godziną po podaniu.⁴

Głównym metabolitem DIP u ludzi jest N-tlenek, natomiast PacBA metabolizowany jest głównie do o-acyloglukuronidu. Z uwagi na fakt, że składowa inozynowa ulega metabolizmowi w szlaku degradacji puryn do kwasu moczowego, badania z zastosowaniem substancji znakowanych radioaktywnie nie są odpowiednie do oceny tej składowej u ludzi. Badania na zwierzętach wykazały, że po doustnym podaniu tabletek do 70% podanej dawki inozyny może być odzyskane w moczu w postaci kwasu moczowego, a pozostała część jako typowe metabolity – ksantyna i hipoksantyna.⁵

Eliminacja

Składniki inozyny pranobeksu i ich metabolity są wydalane głównie przez nerki. W warunkach stanu stacjonarnego, przy dawkowaniu 4 g na dobę, 24-godzinne wydalanie PAcBA oraz jego głównego metabolitu z moczem wynosiło około 85% podanej dawki. W przypadku DIP, około 95% radioaktywności związanej z tą składową odzyskano z moczem w postaci niezmienionego DIP oraz jego N-tlenku. Okres półtrwania w fazie eliminacji wynosi 3,5 godziny dla DIP oraz 50 minut dla PAcBA, co wskazuje na stosunkowo szybkie usuwanie tych składników z organizmu.⁶

Biodostępność

W warunkach stanu stacjonarnego biodostępność składników inozyny pranobeksu jest wysoka, co potwierdzają badania odzyskiwania z moczu oraz pomiary pola pod krzywą stężenie-czas (AUC). Odzyskiwanie z moczu składowej PAcBA oraz jej metabolitu przekraczało 90% spodziewanej wartości, natomiast dla składowej DIP oraz jej metabolitu odsetek ten wynosił ponad 76%. Pomiary osoczowego AUC wykazały wartości przekraczające 88% dla DIP oraz ponad 77% dla PAcBA, co potwierdza dobrą biodostępność obu składowych po podaniu doustnym.^{90% spodziewanej wartości. Odsetek odzyskiwanej składowej DIP oraz jej metabolitu wynosił >76%. Osoczowy AUC wynosił >88% dla DIP oraz >77% dla PAcBA.”>7}