Właściwości farmakokinetyczne – charakterystyka ogólna

Inozyna pranobeks, substancja czynna produktu leczniczego Neosine forte (500 mg/5 ml, syrop), stanowi kompleks zawierający inozynę oraz 4-acetamidobenzoesan 2-hydroksypropylodimetyloamoniowy w stosunku molarnym 1:3. Każda z tych składowych charakteryzuje się odrębnymi właściwościami farmakokinetycznymi, które należy rozpatrywać odrębnie.¹

Wchłanianie

Po podaniu doustnym inozyna pranobeks wykazuje szybkie i praktycznie całkowite (≥90%) wchłanianie z przewodu pokarmowego. Substancja pojawia się we krwi natychmiast po przyjęciu. Badania porównawcze podania doustnego i dożylnego wykazały, że 94%-100% składników DIP [N,N-dimetyloamino-2-propanol] oraz PacBA [kwas p-acetamidobenzoesowy], które występują po podaniu dożylnym, stwierdza się również w moczu po podaniu doustnym u małp Rhesus, co potwierdza wysoką biodostępność leku.²

Dystrybucja

Badania z wykorzystaniem substancji znakowanych radioaktywnie przeprowadzone na małpach wykazały obecność leku w różnych narządach wewnętrznych. Największą aktywność promieniotwórczą, wskazującą na wysokie stężenie leku, obserwowano kolejno w: nerkach, płucach, wątrobie, sercu, śledzionie, jądrach, trzustce, mózgu i mięśniach szkieletowych. Wskazuje to na szeroką dystrybucję inozyny pranobeksu w tkankach organizmu.³

Metabolizm

Metabolizm u ludzi

U ludzi po doustnym podaniu 1 grama inozyny pranobeksu odnotowano następujące stężenia metabolitów w osoczu:

• DIP (N,N-dimetyloamino-2-propanol) – 3,7 mikrogramów/ml, szczyt stężenia występuje po 2 godzinach
• PAcBA (kwas p-acetamidobenzoesowy) – 9,4 mikrogramów/ml, szczyt stężenia występuje po 1 godzinie

W badaniach tolerancji dawki zaobserwowano, że maksymalne zwiększenie stężenia kwasu moczowego, będącego wskaźnikiem przemian inozyny zawartej w produkcie leczniczym, nie miało charakteru liniowego i wahało się w zakresie ±10% między pierwszą a trzecią godziną po podaniu.⁴

Główne metabolity

Głównym metabolitem DIP u ludzi jest N-tlenek, natomiast PAcBA metabolizowany jest głównie do o-acyloglukuronidu. Składowa inozynowa podlega fizjologicznemu procesowi degradacji puryn, przekształcając się ostatecznie w kwas moczowy. W przypadku badań na zwierzętach, nawet do 70% podanej dawki inozyny można odzyskać z moczu w postaci kwasu moczowego po doustnym podaniu, a pozostała część wydalana jest jako metabolity pośrednie – ksantyna i hipoksantyna.⁵

Wydalanie

Wydalanie PAcBA oraz jego głównego metabolitu z moczem w warunkach stanu równowagi przy dawkowaniu 4 g na dobę wynosi około 85% podanej dawki w ciągu 24 godzin. Dla składowej DIP odzyskuje się z moczem około 95% radioaktywności, co występuje w postaci niezmienionego DIP oraz jego metabolitu N-tlenku DIP.⁶

Okres półtrwania

Okres półtrwania w fazie eliminacji dla poszczególnych składowych wynosi:

• DIP (N,N-dimetyloamino-2-propanol) – 3,5 godziny
• PAcBA (kwas p-acetamidobenzoesowy) – 50 minut

Wskazuje to na stosunkowo szybką eliminację składników inozyny pranobeksu z organizmu.⁷

Biodostępność

W warunkach stanu równowagi odzyskiwanie metabolitów z moczem wskazuje na wysoką biodostępność leku. Z moczem odzyskuje się:

• ≥90% oczekiwanej wartości dla składowej PAcBA i jej metabolitu
• ≥76% dla składowej DIP i jej metabolitu

Parametr AUC (pole pod krzywą zależności stężenia od czasu), będący miarą całkowitej ekspozycji organizmu na lek, wynosił:

• ≥88% dla DIP
• ≥77% dla PAcBA

Powyższe dane wskazują na dobrą biodostępność substancji czynnej po podaniu doustnym.⁸