Właściwości farmakokinetyczne leku Eloprine

Eloprine w postaci syropu (250 mg/5 ml) zawiera jako substancję czynną inozynę pranobeks, która jest kompleksem zawierającym inozynę oraz 4-acetamidobenzoesan 2-hydroksypropylodimetyloamoniowy w stosunku molarnym 1:3. Każda składowa tego produktu leczniczego charakteryzuje się odrębnymi właściwościami farmakokinetycznymi, które zostały szczegółowo zbadane i opisane.¹

Wchłanianie substancji czynnej

Po podaniu doustnym inozyna pranobeks charakteryzuje się bardzo dobrym i szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego. Stopień wchłaniania wynosi aż 90%, a substancja czynna niemal natychmiast pojawia się we krwi pacjenta. Badania porównawcze wykazały, że po podaniu doustnym u małp Rhesus w moczu wykrywa się 94-100% składników, które występują we krwi po podaniu dożylnym: zarówno DIP (N,N-dimetyloamino-2-propanol), jak i PacBA (kwas p-acetamidobenzoesowy).²

Dystrybucja w organizmie

Badania z wykorzystaniem materiału znakowanego radioaktywnie u małp wykazały, że inozyna pranobeks dystrybuowana jest do różnych narządów organizmu. Najwyższą aktywność promieniotwórczą, wskazującą na największe stężenie leku, stwierdzono kolejno w: nerkach, płucach, wątrobie, sercu, śledzionie, jądrach, trzustce, mózgu i mięśniach szkieletowych. Ta kolejność wskazuje na preferencyjną dystrybucję substancji czynnej do narządów o wysokim przepływie krwi oraz do narządów wydalniczych.³

Metabolizm substancji czynnej

W badaniach farmakokinetycznych u ludzi po podaniu doustnym 1 grama inozyny pranobeksu stwierdzono maksymalne stężenie DIP w osoczu wynoszące 3,7 μg/ml po 2 godzinach od podania oraz maksymalne stężenie PacBA wynoszące 9,4 μg/ml po 1 godzinie od podania. Podczas badań nad tolerancją dawki obserwowano, że wzrost stężenia kwasu moczowego (będącego wskaźnikiem przemian inozyny zawartej w produkcie) nie miał przebiegu liniowego i wykazywał wahania w zakresie około +10% między pierwszą a trzecią godziną po podaniu leku.⁴

U ludzi główne metabolity poszczególnych składowych inozyny pranobeksu to:⁵

• dla DIP – N-tlenek DIP
• dla PAcBA – o-acyloglukuronid

Składowa inozynowa podlega metabolizmowi w procesie degradacji puryn, przekształcając się ostatecznie do kwasu moczowego. Z tego powodu badania z zastosowaniem substancji znakowanej radioaktywnie nie są odpowiednie do śledzenia metabolizmu inozyny u ludzi. Badania przeprowadzone na zwierzętach wykazały, że po doustnym podaniu tabletek nawet do 70% podanej dawki inozyny może być odzyskane w moczu w postaci kwasu moczowego, podczas gdy pozostała część pojawia się w moczu jako typowe metabolity purynowe: ksantyna i hipoksantyna.⁶

Eliminacja z organizmu

Eliminacja składników inozyny pranobeksu i ich metabolitów zachodzi głównie przez nerki. W badaniach farmakokinetycznych stwierdzono, że 24-godzinne wydalanie PAcBA oraz jego głównego metabolitu z moczem w warunkach stanu równowagi podczas dawkowania 4 g na dobę wynosiło w przybliżeniu 85% podanej dawki. W przypadku DIP, około 95% radioaktywności związanej z tą substancją odzyskano z moczu w postaci niezmienionego DIP oraz jego N-tlenku.⁷

Okresy półtrwania w fazie eliminacji dla poszczególnych składników wynoszą:⁸

• DIP: 3,5 godziny
• PAcBA: 50 minut

Biodostępność

Badania biodostępności wykazały, że w warunkach stanu równowagi odzyskiwanie z moczu składowej PAcBA oraz jej metabolitu wynosiło ponad 90% spodziewanej wartości, co świadczy o bardzo dobrej biodostępności tej składowej leku. W przypadku składowej DIP oraz jej metabolitu odsetek odzyskany z moczu był nieco niższy i wynosił ponad 76%.^{90% spodziewanej wartości. Odsetek odzyskiwanej składowej DIP oraz jej metabolitu wynosił >76%.”>9}

Pole pod krzywą stężenia w osoczu w czasie (AUC), będące miarą całkowitej ekspozycji organizmu na lek, wynosiło ponad 88% dla DIP oraz ponad 77% dla PAcBA, co potwierdza dobrą biodostępność obu składowych po podaniu doustnym.^{88% dla DIP oraz >77% dla PAcBA.”>10}

Zestawienie parametrów farmakokinetycznych