Właściwości farmakokinetyczne leku Isoprinosine

Inozyna pranobeks (kompleks zawierający inozynę oraz 4-acetamidobenzoesan 2-hydroksypropylodimetyloamoniowy w stosunku molarnym 1:3) charakteryzuje się złożonymi właściwościami farmakokinetycznymi, gdyż każda składowa leku wykazuje odrębną charakterystykę farmakokinetyczną. Poniżej przedstawiono szczegółową analizę procesów wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu oraz wydalania tej substancji leczniczej.¹

Wchłanianie

Po podaniu doustnym inozyna pranobeks charakteryzuje się natychmiastowym i niemal całkowitym wchłanianiem (90%) z przewodu pokarmowego i szybko pojawia się we krwi. Badania porównawcze wykazały, że po podaniu doustnym u małp Rhesus, w moczu stwierdza się 94%-100% wartości składników DIP [N,N-dimetylamino-2-propanol] oraz PacBA [kwas p-acetamidobenzoesowy], jakie występują po podaniu dożylnym, co potwierdza wysoką biodostępność leku.²

Dystrybucja

Badania z wykorzystaniem materiału znakowanego radioaktywnie u małp wykazały, że lek ulega dystrybucji do różnych narządów. Największą aktywność promieniotwórczą obserwowano kolejno w: nerkach, płucach, wątrobie, sercu, śledzionie, jądrach, trzustce, mózgu i mięśniach szkieletowych. Taki profil dystrybucji wskazuje na zdolność leku do przenikania do różnych tkanek organizmu.³

Metabolizm

U ludzi po doustnym podaniu jednego grama inozyny pranobeksu obserwowano następujące maksymalne stężenia w osoczu: dla DIP – 3,7 μg/ml (po 2 godzinach), a dla PacBA – 9,4 μg/ml (po 1 godzinie). W badaniach tolerancji dawek u ludzi zaobserwowano, że maksymalny wzrost stężenia kwasu moczowego (wskaźnik przemian inozyny zawartej w produkcie) nie wykazywał charakteru liniowego i wahał się w zakresie +10% między 1. a 3. godziną po podaniu.⁴

Poszczególne składniki inozyny pranobeksu metabolizowane są w różny sposób. Składowa DIP jest głównie przekształcana w N-tlenek, natomiast PAcBA przechodzi w o-acyloglukuronid. Składowa inozynowa podlega metabolizmowi w szlaku degradacji puryn do kwasu moczowego, co sprawia, że badania z użyciem substancji znakowanych radioaktywnie nie są odpowiednie u ludzi w przypadku tej składowej.⁵

Wydalanie

Badania wykazały, że 24-godzinne wydalanie PAcBA oraz jego głównego metabolitu z moczem w warunkach stanu równowagi dynamicznej, przy dawkowaniu 4 g na dobę, wynosiło około 85% podanej dawki. W przypadku DIP, około 95% radioaktywności odzyskano z moczem w postaci niezmienionego DIP oraz N-tlenku DIP.⁶

Okres półtrwania w fazie eliminacji wynosi 3,5 godziny dla składowej DIP oraz znacznie krótszy – 50 minut dla składowej PAcBA.⁷

W badaniach na zwierzętach po doustnym podaniu tabletek wykazano, że do 70% podanej dawki inozyny może być odzyskane w moczu w postaci kwasu moczowego, a pozostała część w formie typowych metabolitów – ksantyny i hipoksantyny.⁸

Biodostępność

W warunkach stanu równowagi dynamicznej odzyskiwanie z moczem poszczególnych składowych i ich metabolitów przedstawia się następująco:

Powyższe dane wskazują na wysoką biodostępność i dobrą charakterystykę farmakokinetyczną inozyny pranobeksu.^{90% spodziewanej wartości. Odsetek odzyskiwanej składowej DIP oraz jej metabolitu wynosił >76%. Osoczowy AUC wynosił >88% dla DIP oraz >77% dla PAcBA.”>9}